U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na ciepło - Objawy, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Pokrzywka fizykalna - objawy
Gdy przyczyną pokrzywki jest podrażnienie skóry w wyniku jej drapania pojawia się bardzo przykre i trudne do zniesienia swędzenie. To "zmusza" pacjenta do jeszcze silniejszego drapania skóry, a konsekwencją takiego postępowania jest pojawienie się bąbli.
Jeżeli pokrzywka pojawia się po bezpośrednim kontakcie z zimnym powietrzem lub przedmiotem na skórze pacjenta widać wyraźne czerwone plamy. Najgroźniejszą sytuacją przy alergii na zimno jest wstrząs anafilaktyczny, który jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia.
Przy uczuleniu na ucisk na skórze chorego pojawiają się wypryski, bąble i opuchlizna, które są przyczyną bólu. Dodatkowym objawem może być podwyższona temperatura, ból w stawach.
Jeśli pokrzywka fizykalna ma związek z bezpośrednim działaniem ciepła na skórę na ciele pacjenta występują bąble i czerwone plamy. Gdy źródłem ciepła było promieniowanie słoneczne pojawi się również dokuczliwe swędzenie.
Czy możesz mieć uczulenie na zimno? Oto najczęstsze objawy
Niechęć do niskich temperatur sprawia, że wiele osób deklaruje "uczulenie na zimno". Jednak wbrew pozorom jest to zjawisko jak najbardziej prawdziwe, a objawy mogą być naprawdę uciążliwe. Może być wrodzone lub nabyte. Oto, po czym najłatwiej je rozpoznać.
Alergia na chłód, uczulenie na zimno, pokrzywka z zimna - każdy z tych terminów określa sytuację, gdy po kontakcie z niską temperaturą - zimnymi przedmiotami, lodowatym powietrzem, zimną wodą czy nawet mrożonkami wyjętymi z zamrażarki - na skórze pojawia się charakterystyczna wysypka.
Najczęściej występuje w okresie zimowym, jednak u osób wrażliwych pojawia się również wiosną i jesienią. Bardzo rzadko pojawia się latem - o tej porze roku zdarza się zazwyczaj na skutek wysokiej różnicy temperatur między dworem a klimatyzowanym wnętrzem.
Jest dość rzadka - występuje u ok. 5 proc. alergików, najczęściej są to osoby młodsze i młodzi dorośli. Większość osób doświadcza objawów przez około pięć lat.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Sposoby leczenia pokrzywki
Terapia pokrzywki musi być prowadzona przez lekarza i należy unikać samoleczenia.
- Unikanie czynnika wyzwalającego (np. alergenu, czynnika fizycznego itp.), jeśli został zidentyfikowany. W razie pokrzywki pokarmowej konieczne może być zastosowanie diety eliminacyjnej (ustąpienie zmian skórnych następuje po 2–3 tyg.).
- Unikanie czynników nasilających lub wywołujących pokrzywkę: leki (kwas acetylosalicylowy, inne NSLPZ, opioidy), alkohol, stres psychiczny.
- Leczenie choroby podstawowej, jeśli pokrzywka ma charakter wtórny, czyli jest spowodowana inną chorobą.
Leczenie farmakologiczne
Podstawowymi lekami wykorzystywanymi w terapii pokrzywki są leki przeciwhistaminowe, które zmniejszają świąd skóry i powodują zanikanie bąbli pokrzywkowych. Leki przeciwhistaminowe skuteczne w leczeniu pokrzywki to: bilastyna, cetyryzyna, desloratadyna, feksofenadyna, lewocetyryzyna, loratadyna i rupatadyna.
U pacjentów z pokrzywką wywoływaną wysiłkiem fizycznym (z anafilaksją lub bez niej) lekarz może zalecić zapobiegawczo leki przeciwhistaminowe w celu zmniejszenia częstości występowania lub nasilenia objawów. Pacjentom, u których wystąpiła reakcja anafilaktyczna lub obrzęk naczynioruchowy krtani, lekarz może zalecić noszenie przy sobie ampułkostrzykawki z adrenaliną lub autowstrzykiwacza z adrenaliną do samodzielnego podania w razie konieczności.
Jak rozpoznajemy alergię?
Najczęściej używaną metodą pozwalającą na stwierdzenie, na jakie alergeny chory jest uczulony, są testy skórne. Badanie to polega na śródskórnym wstrzyknięciu minimalnej ilości alergenu, która u osób uczulonych jest wystarczająca do spowodowania miejscowej reakcji w postaci zaczerwienienia i bąbla, a u osoby zdrowej nie powoduje żadnych objawów. Oznaczanie swoistych przeciwciał IgE skierowanych przeciwko poszczególnym alergenom wykorzystuje się najczęściej u chorych, u których z różnych powodów nie można wykonać testów skórnych.
Najważniejsze znaczenie dla rozpoznawania chorób alergicznych mają informacje uzyskane od pacjenta. Lekarz zadaje zwykle dużo szczegółowych pytań, pozwalających ocenić charakter i nasilenie objawów oraz narażenie na potencjalne alergeny.
Leczenie farmakologiczne astmy atopowej nie różni się od leczenia innych postaci astmy. Oprócz leczenia farmakologicznego znaczenie ma również ustalenie, na jakie alergeny pacjent jest uczulony i - w miarę możliwości - unikanie narażenia na nie.
Uczulenie? Alergia? Co to znaczy?
Z codziennego doświadczenia wiemy, że osoba uczulona reaguje w sposób patologiczny na substancje, które nie są szkodliwe i nie powodują żadnych objawów u osób nieuczulonych. Często są to składniki pokarmów (np. orzeszki ziemne lub owoce morza) lub substancje znajdujące się w powietrzu (pyłki roślin, składniki kurzu). Alergię powodują też substancje stykające się ze skórą (np. składniki kosmetyków lub metale zawarte w biżuterii).
Reakcja alergiczna może mieć różną postać, w zależności od tego, którego narządu dotyczy i jaką drogą alergen dostaje się do organizmu. Alergeny znajdujące się w powietrzu (wziewne) powodują najczęściej objawy ze strony dróg oddechowych - nosa i oskrzeli. Alergeny zawarte w pokarmie (pokarmowe) mogą wywoływać objawy nie tylko ze strony przewodu pokarmowego, ale również skóry i rzadziej oskrzeli. Alergeny działajace bezpośrednio po kontakcie ze skórą (kontaktowe) powodują najczęściej wysypkę, zwykle o charakterze czerwonych plam lub bąbli (tzw. pokrzywka). Do często spotykanych alergenów zalicza się także niektóre leki (alergeny lekowe) i jady owadów.
Dla chorych na astmę największe znaczenie mają reakcje alergiczne dotyczace dróg oddechowych, szczególnie oskrzeli. Alergeny wziewne, które dostaną się do oskrzeli, powodują skurcz mięśni gładkich w ścianie oskrzela, obrzęk błony śluzowej i zwiększenie produkcji wydzieliny. Prowadzi to do zwężenia światła oskrzeli, które wskutek tego stawiają większy opór dla przepływającego powietrza. W celu zachowania wystarczającej wentylacji płuc konieczny jest zwiększony wysiłek oddechowy. Jest on jedną z przyczyn uczucia duszności, pojawiającego się podczas napadu astmy. Objawy napadu astmy spowodowanego kontaktem z alergenem są takie same, jak w przypadku napadu astmy wywołanego innymi czynnikami, i obejmują kaszel, duszność, świszczący oddech i uczucie ściskania w klatce piersiowej.
Alergeny obecne w powietrzu powodują często również objawy ze strony nosa. Nos ogrzewa i wstępnie oczyszcza powietrze docierające do płuc. Alergen (np. pyłki traw, czy drzew) stykający się z błoną śluzową wyścielającą nos powoduje jej obrzęk i nasilone wydzielanie śluzu. Wówczas pojawia się uczucie zatkania nosa i wyciekanie z niego wodnistej wydzieliny, któremu może towarzyszyć uczucie swędzenia i kichanie. Opisane objawy charakteryzują alergiczny nieżyt nosa, potocznie nazywany katarem siennym.
