U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na pierze - Objawy, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Alergia na pierze – zmień pościel!
Jeszcze niedawno na wsiach tradycyjne kołdry wypełniano pierzem wydartym z hodowlanego ptactwa. Pierzyny były bardzo ciepłe i sprawdzały się w chłodne, zimowe dni. Obecnie także możemy kupić kołdry ze sztucznym lub naturalnym pierzem. Niestety, u niektórych wywołują one przykre objawy uczulenia. Sen staje się koszmarem, gdy alergik zmaga się z wodnistym katarem i napadami kichania. Alergia na pierze zdarza się rzadko, jednak jest bardzo uciążliwa. Czy zmiana pościeli zapobiegnie dolegliwościom?
Wiele osób nadal posiada w domu ciepłe pierzyny. Ich wypełnienie z ptasich piór u alergików powoduje problemy z układem oddechowym. Jeżeli nie zmienimy pościeli, objawy uczulenia będą się nasilać. Rozwinąć się mogą także przewlekłe choroby alergiczne, takie jak zapalenie zatok. Niekiedy jednak alergia na pierze mylona jest z nadwrażliwością wywołaną przez roztocza kurzu domowego. Jak je odróżnić?
Alergia (uczulenie) na sierść - leczenie
Najskuteczniejszym sposobem na pozbycie się alergii jest unikanie kontaktu z alergenem. O ile w przypadku alergenów pokarmowych można czasem kompletnie wykluczyć je z diety, o tyle alergeny wziewne, jakimi są białka z sierści zwierzęcia, trudno wyeliminować ze swojego życia (znajdują się wszędzie wokół nas, nie tylko w domu, ale i na ulicy).
Dlatego konieczne jest leczenia alergii poprzez podawanie leków przeciwhistaminowych, rozszerzających oskrzela w przypadku osób cierpiących na duszności lub stosowania miejscowych leków – np. maści na pokrzywkę.
Leki przeciwhistaminowe to preparaty blokujące receptor histaminowy wywołujący reakcje alergiczne. Wśród nich znajdują się leki na bazie cetyryzyny, loratadyny i desloratadyny. Dzięki nim uciążliwe objawy, jak katar, kaszel czy łzawienie oczu mijają.
Trzeba jednak mieć świadomość, że leki te łagodzą objawy alergii, nie likwidując jednak jej przyczyny.
Leki przeciwhistaminowe II i III generacji nie powodują skutków ubocznych, takich jak kardiodepresyjność czy objawy ze strony układu nerwowego. Może jednak powodować senność lub nadmierne pobudzenie (np. u małych dzieci).
Osoby, które miały kiedyś wstrząs anafilaktyczny spowodowany alergią, powinny nosić przy sobie peny z dawką adrenaliny.
Sposobem walki z alergią jest też odczulanie – to tzw. immunoterapia swoista, polegająca na regularnym podawaniu podskórnie (w formie zastrzyków) coraz to większych dawek alergenu, które organizm uczy się tolerować.
Dzięki temu przestaje negatywnie reagować na kontakt z groźnymi dla niego substancjami. Odczulanie najlepsze efekty przynosi u małych dzieci (nie powinno się go jednak stosować u maluchów poniżej 5. roku życia).
CZYTAJ TEŻ: Odczulanie - najskuteczniejszy sposób leczenia ALERGIILeczenie rozpoczyna się, gdy osoba uczulona nie ma żadnych objawów alergicznych i przeprowadza w dwóch etapach: najpierw zastrzyk podawany jest co tydzień (ten etap trwa kilka miesięcy), a potem co 4-5 tygodni przez kilka kolejnych miesięcy.
Rodzaje mięs
W zależności od pochodzenia i cech organoleptycznych wyróżniamy kilka rodzajów mięsa.
Biorąc pod uwagę pochodzenie, rozróżnia się mięso ssacze oraz drobiowe.
Ssaczym nazywa się:
- mięso dużych zwierząt rzeźnych (np. wołowe, wieprzowe, cielęce, jagnięce, baranie i kozie),
- dużych zwierząt łownych (tzw. dziczyzna)
- drobnych ssaków (np. królików i zajęcy).
Mięso drobiowe pochodzi z ptaków hodowlanych (np. kurczaki, indyki, kaczki, gęsi) oraz łownych (np. przepiórki, kuropatwy, bażanty).
Uwzględniając cechy organoleptyczne mięso dzielimy na białe i czerwone. Drób oraz mięso królicze i zajęcze to mięso białe. Mięso czerwone pochodzi z dużych ssaków hodowlanych i łownych.
Podział ten nie uwzględnia egzotycznych dla naszej kuchni gatunków mięsa, jak np. krokodyla. W Polsce najczęściej spożywa się wieprzowinę i kurczaka. Najczęściej uczula kurczak i wołowina, zaś mięso królika uważane jest za najmniej uczulające.
Alergia na mięso – co więc uczula w mięsie czerwonym
Uważa się, że głównymi alergenami odpowiadającymi za reakcje alergiczne po spożyciu mięsa są albuminy surowicy, immunoglobuliny i α-Gal.
Albuminy surowicy to duże białka syntetyzowane w wątrobie. Są bardzo podobne pod względem budowy u wielu zwierząt, w tym ssaków i ptaków. W organizmach zwierzęcych odpowiedzialne są za transport substancji nierozpuszczalnych w wodzie oraz zapobiegają przenikaniu wody z krwi do tkanek. Ze względu na duże podobieństwo albuminy wykazują bardzo wysoki stopień tzw. reaktywności krzyżowej. Czyli przeciwciała powstałe dla albuminy z jednego gatunku zwierzęcia mogą wiązać także albuminy innych zwierząt. Reaktywność krzyżowa między białkami tej rodziny z różnych gatunków jest powszechna, ale najczęściej dotyczy albumin z podobnych źródeł. Oznacza to, że przypadki równoczesnej alergii na albuminy pochodzące od ssaków i ptaków są bardzo rzadkie. Białka te odpowiadają za występowanie zespołów alergii krzyżowej jak „zespół wieprzowina – kot” oraz „zespół jajo/mięso-pierze”. Albuminy obecne są we krwi, wydzielinach,, ślinie, moczu, mleku, mięsie, jajach oraz łupieżu i naskórku zwierząt. Mogą wywoływać uczulenie drogą wziewną oraz pokarmową.
Biorąc pod uwagę możliwości zapobiegania wystąpieniu objawów alergii po spożyciu mięsa warto zapamiętać, że albuminy są wrażliwe na działanie wysokiej temperatury. Już w 50ºC ulegają częściowemu rozpadowi. Dlatego objawy alergii na mięso bardzo często występują po spożyciu mięsa surowego (np. tatar), niedgotowanego lub niedopieczonego (np. krwisty stek). Zdarzają się też po wypiciu surowego mleka. Nie obserwuje się ich jednak u osób uczulonych, jeśli jedzą mięso, które zostało uprzednio poddane długotrwałej obróbce termicznej.
Ponieważ w zasadzie każde zwierzę ma albuminy surowicy, to każda z nich może być potencjalną przyczyną uczulenia. Nie wszystkie jednak są tak samo istotne klinicznie, czyli nie tak samo często uczulają.
Alergia na mięso a zespół „wieprzowina-kot”
Zespół „wieprzowina-kot” (ang. „pork-cat syndrome”) to sytuacja, w której pierwotne uczulenie na albuminę surowicy kota (Fel d 2) wywołuje wtórnie nietolerancję wieprzowiny. Sytuacja ta wynika z podobieństwa budowy kociego Fel d 2 oraz albuminy surowicy świńskiej (Sus s 1, Sus d 1). Sporadycznie w tej sytuacji zdarza się również nadwrażliwość na albuminę mięsa wołowego (Bos d 6). Niepożądane objawy, takie jak: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, bóle brzucha, nudności czy wstrząs anafilaktyczny, pojawiają się bezpośrednio po spożyciu wieprzowiny, szczególnie mięsa surowego, suszonego lub wędzonego. Zespół ten dotyczy głównie dorosłych oraz nastolatków i raczej nie występuje u dzieci. Dzieje się tak głównie ze względu na to, iż nie spożywają one mięsa, które nie było wcześniej poddane długotrwałej obróbce termicznej. Uczulenie na Fel d 2 może być również przyczyną alergii zawodowej u osób pracujących w przemyśle mięsnym, szczególnie w miejscach powstawania pyłu kostnego.
Zespół α-Gal jest niezwykle interesującym zjawiskiem, w którym pierwotne uczulenie na znajdujący się w ślinie kleszcza wielocukier, tzw. α-Gal rozwija się uczulenie na mięso czerwone. Słusznie należy spytać co wspólnego ma kleszcz z dużymi ssakami. Choć wydaje się to dziwne, to wielocukry podobne do α-Gal związane są również z białkami mięs czerwonych oraz budują antygeny grupowe krwi. Właśnie to zaskakujące podobieństwo powoduje, że przeciwciała wytworzonych przeciwko antygenowi α-Gal (po ukąszeniu przez kleszcza) są zdolne do reagowania z wielocukrowymi fragmentami antygenów mięsa czerwonego. Nie każde ukąszenie przez kleszcza prowadzi do wytworzenia przeciwciał w klasie IgE dla antygenu α-Gal, które odpowiedzialne są za wystąpienie tego zespołu. Szacuje się, że rozwija się on u ok. 1 do 5% osób ukłutych przez kleszcza. Warto zapamiętać, że objawy zespołu α-Gal mogą wystąpić zarówno natychmiast po spożyciu mięsa czerwonego jak i dopiero po pewnym czasie od konsumpcji. Mogą obejmować zarówno reakcję anafilaktyczną, jak i występujące po kilku godzinach od posiłku objawy niestrawności, czy też różnego rodzaju zmiany skórne. Czas pojawienia się objawów może skrócić się pod wpływem różnych czynników wzmacniających reakcję alergiczną (tzw. kofaktorów), m.in. znacznej aktywności fizycznej, stresu czy spożycia alkoholu.
