U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na maść z niklem - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Alergia na nikiel - co trzeba wiedzieć o niklu
Nikiel jest piątym najczęściej występującym pierwiastkiem chemicznym na po żelazie, tlenie, krzemie i magnezie. Rola niklu w fizjologii człowieka nie jest do końca jasna, ale obserwacje wskazują, że prawdopodobnie odgrywa ważną rolę w metabolizmie człowieka. Mimo, że do tej pory nie opisano objawów niedoboru niklu, jest on zaliczany jako pierwiastek śladowy diety. Bogate w nikiel są między innymi soczewica, owies oraz orzechy. U silnie uczulonych osób, zapalenie skóry (wyprysk) może sprowokować podane doustnie 0,3 mg niklu - dawki ledwie kilka razy wyższej od dziennego zapotrzebowania na ten pierwiastek, która może zdarzyć się w normalnej diecie.
Nie wszystkie czynniki ryzyka są w przypadku alergii na nikiel znane, ale spośród tych powszechnie akceptowanych najważniejsze są: płeć żeńska i noszenie kolczyków. Naukowcy wskazują również potencjalne czynniki ryzyka rozwoju alergii na nikiel, wymieniając wśród nich palenie papierosów. Czytaj też: Skutki palenia papierosów Co do roli atopii w alergii na nikiel zdania są skrajnie podzielone - część badaczy uważa, że chroni ona przed alergią na nikiel, a część wskazuje na nią jako na czynnik ryzyka. Jak dotąd nie udało się wykazać udziału czynników genetycznych w rozwoju alergii kontaktowej na nikiel.
Uczulenie na nikiel
Na skutek niewłaściwego rozpoznania „wroga” w postaci alergenów, układ immunologiczny wytwarza specyficzne substancje białkowe, a także pobudza limfocyty T, co skutkuje rozwojem stanu zapalnego. Reakcja alergiczna może być bardzo niebezpieczna, prowadząc m.in. do wstrząsu uczuleniowego oraz sprzyjając rozwojowi innych schorzeń. Alergicy są bardziej podatni m.in. na różne schorzenia dróg oddechowych.
Uczulenie na nikiel to jedna z alergii kontaktowych, których objawy pojawiają się na skutek kontaktu skóry z alergizującą substancją. Najczęściej nikiel wywołuje wyprysk kontaktowy, który objawia się swędzącą wysypką, jednak może również wywoływać objawy ze strony układu oddechowego i układu pokarmowego. Pierwiastek ten znajduje się w wodzie pitnej, pokarmach i powietrzu, detergentach, a także w różnych przedmiotach codziennego użytku, które wykonane są z metalu np. stali nierdzewnej.
Czynniki ryzyka, które wywołują alergię na nikiel i może to być:
Wiek – nikiel często uczula dzieci, w młodym wieku łatwiej o rozwój alergii na nikiel, zwłaszcza przy częstym kontakcie z tym metalem.
Płeć – choć uczulenie na nikiel może dotyczyć każdej osoby w różnym wieku to kilkakrotnie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn ze względu na częstsze noszenie biżuterii.
Zawód – alergia zawodowa jest dość rzadka, jednakże dotyczy osób mających częsty kontakt z niklem w miejscu pracy. Należą do nich np. kasjerzy – kontakt z monetami, osoby pracujące przy maszynach i konserwatorzy, a także dość często u galwanizerów.
Uczulenie na nikiel w rodzinie – jeżeli rodzice są uczuleni na nikiel, to ich dzieci są bardziej narażone na rozwój alergii.
Uczulenie na inne metale, reakcja krzyżowa – reakcję krzyżową daje nikiel z palladem, który znajduje zastosowanie w biżuterii i protezach dentystycznych i chirurgicznych.
Alergia na nikiel dzieli się na kontaktową lub pokarmową.
Kontaktowa – objawia się w postaci wysypki na skórze.
Pokarmowa – występuje po spożyciu pokarmu
Testy na nikiel
W alergii na nikiel wykonuje się test płatkowy polega na nałożeniu na skórę pleców specjalnych płatków, które nasączone są alergenem o odpowiednim stężeniu i pozostawieniu ich na 48godzin. Następnie po odklejeniu płatków ocenia się reakcję skórną i w następnych dniach po 72 godzinach ponownie dokonuje się oceny.
Leczenie alergii na nikiel, polega przede wszystkim na unikaniu kontaktu z tym pierwiastkiem, czy to w diecie, kosmetykach czy w ograniczaniu kontaktu z przedmiotami zawierającymi nikiel. Niestety jest to dość ciężkie, ponieważ nikiel występuje powszechnie w różnych przedmiotach codziennego użytku.
Natomiast, jeżeli już dojdzie do rozwoju reakcji alergicznej, leczenie dolegliwości i powstałych objawów po kontakcie z tym pierwiastkiem, opiera się na łagodzeniu objawów oraz leczeniu miejscowym i stosowaniu specjalnych kremów czy maści zawierających glikokortykosterydy, które podane miejscowo łagodzą objawy reakcji uczuleniowej.
W przypadku ciężkiego przebiegu reakcji alergicznej podaje się glikortykosterydy doustne.
Dodatkowo stosuje się również leki przeciwhistaminowe, które hamują wydzielanie histaminy i dzięki temu łagodzą objawy uczulenia.
Dobrze sprawdzają się także emolienty, stosowane na skórę, ponieważ skóra jest przeważnie sucha i szorstka ze skłonnością do pękania.
U kogo najczęściej diagnozowana jest alergia na nikiel?
Uczulenie na nikiel dotyczy około 15% Europejczyków. Częściej alergia na nikiel jest diagnozowana w krajach wysoko rozwiniętych. Uczulenie na nikiel dotyczy wszystkich grup wiekowych. Niektóre badania dowiodły, że alergia na nikiel może dotyczyć nawet 12-18% niemowląt, małych dzieci i młodzieży oraz 22% osób dorosłych.
Ryzyko rozwoju alergii na nikiel zwiększa wczesna ekspozycja na działanie tego pierwiastka, a także narażenie zawodowe. Inne czynniki ryzyka to płeć żeńska oraz atopia. Uczulenie na nikiel częściej występuje u kobiet, co ma związek m.in. z noszeniem zawierającej ten metal biżuterii.
Liczba osób uczulonych na nikiel systematycznie rośnie, bo pierwiastek ten występuje powszechnie w naszym otoczeniu, w postaci naturalnej, a także w postaci zanieczyszczenia np. żywności. Rozwój alergii na nikiel oraz innych reakcji alergicznych ma także związek z osłabieniem odporności organizmu na skutek m.in. stałego kontaktu z różnymi substancjami chemicznymi.
