U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na nikiel - Jak unikać problemów z alergią na metal w obrazach
Czynnikiem ryzyka uczulenia na nikiel jest płeć, bo zdecydowanie częściej przypadłość ta dotyczy kobiet. Co więcej, osoby uczulone na inny metal – pallad również mają większe ryzyko uczulenia na nikiel, ponieważ te dwa metale reagują ze sobą w sposób krzyżowy.
Na uczulenie na nikiel są też bardziej narażone niektóre grupy zawodowe:
- kasjerzy – ponieważ mają stały kontakt z monetami,
Uczulenie na nikiel a tatuaż
Wykonanie tatuażu może spowodować ujawnienie się w danym miejscu alergii kontaktowej na nikiel. Dlaczego? Igły, które są używane do wprowadzania barwnika, często zawierają w swoim składzie nikiel. Co więcej, niektóre barwniki również mogą zawierać ten metal. Jeżeli mamy zdiagnozowane uczulenie na nikiel, to lepiej zrezygnować z wykonywania tatuażu, a jeśli już go wykonujemy – dokładnie sprawdzić skład barwników oraz narzędzi w danym salonie.
Uczulenie na nikiel a aparat ortodontyczny
Jeżeli osoba z uczuleniem na nikiel założy aparat ortodontyczny zawierający ten metal, to istnieje bardzo duża szansa na pojawienie się nieprzyjemnych objawów. Z tego powodu należy wybierać takie aparaty ortodontyczne, które nie zawierają w swoim składzie niklu. Jeżeli mamy stwierdzone uczulenie na nikiel, to fakt ten należy koniecznie zgłosić swojemu stomatologowi.
Uczulenie na nikiel
Na skutek niewłaściwego rozpoznania „wroga” w postaci alergenów, układ immunologiczny wytwarza specyficzne substancje białkowe, a także pobudza limfocyty T, co skutkuje rozwojem stanu zapalnego. Reakcja alergiczna może być bardzo niebezpieczna, prowadząc m.in. do wstrząsu uczuleniowego oraz sprzyjając rozwojowi innych schorzeń. Alergicy są bardziej podatni m.in. na różne schorzenia dróg oddechowych.
Uczulenie na nikiel to jedna z alergii kontaktowych, których objawy pojawiają się na skutek kontaktu skóry z alergizującą substancją. Najczęściej nikiel wywołuje wyprysk kontaktowy, który objawia się swędzącą wysypką, jednak może również wywoływać objawy ze strony układu oddechowego i układu pokarmowego. Pierwiastek ten znajduje się w wodzie pitnej, pokarmach i powietrzu, detergentach, a także w różnych przedmiotach codziennego użytku, które wykonane są z metalu np. stali nierdzewnej.
Czym smarować skórę przy uczuleniu na nikiel?
W przypadku alergii na nikiel nie ma dostępnego leczenia przyczynowego, dlatego leczenie koncentruje się na łagodzeniu skutków uczulenia.
Objawy skórne można leczyć miejscowo za pomocą dermokosmetyków. Ważna jest również odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym jej nawilżanie i natłuszczanie.
Przy nasilonych objawach alergii stosuje się miejscowo i doustnie preparaty zawierające glikokortykosteroidy lub inhibitory kalcyneuryny. Te drugie są lekami o właściwościach immunomodulujących i przeciwzapalnych, które sprawdzają się także w terapii atopowego zapalenia skóry.
W razie uciążliwego swędzenia skóry pomocne mogą być leki przeciwhistaminowe. W niektórych przypadkach konieczne może być zastosowanie antybiotyków, które są skuteczne w leczeniu ewentualnych bakteryjnych infekcji skóry.
Alergia na nikiel – diagnostyka
W pierwszej kolejności przeprowadza się wywiad z pacjentem i wykonuje badanie ogólne. Następnie lekarz zleca wykonanie testów alergicznych. Najczęściej wykonuje się naskórkowy test płatkowy. Polega on na tym, że krążek nasączony 5-procentowym siarczanem niklu kładzie się na skórze, najczęściej w okolicy pleców [1]. Następnie po 48 godzinach zdejmuje się płatek i lekarz dokonuje pierwszej oceny stanu naskórka. Kolejnych oględzin dokonuje po 24 i 48 godzinach. Lekarz oceniający szuka zmian typowych dla alergii, tzn. rumienia, gródek i pęcherzyków. Alergia kontaktowa może wystąpić dopiero po pewnym czasie od ekspozycji na nikiel, stąd konieczność kilkukrotnych oględzin [5].
W leczeniu kontaktowej alergii na nikiel najczęściej stosuje się kortykosteroidy w postaci kremów lub maści [3]. Czasem zastosowanie może znaleźć miejscowy inhibitor kalcyneuryny (np. takrolimus) [5]. Zastosowanie znajdują także środki zmiękczające i złuszczające skórę. Niekiedy wykorzystuje się sterydy doustne i leki przeciwalergiczne działające przeciwświądowo. Rzadko lekarz może zalecić stosowanie retinoidów lub terapię światłem UVA [3].
W celu unikania reakcji alergicznej, należy ograniczyć dostęp do kontaktu z niklem. Należy zrezygnować z noszenia sztucznej biżuterii, zegarków i innych metalowych przedmiotów. Jeśli uczulenie pojawia się po spożyciu niklu, należy ograniczyć jego ilość w diecie [5].
Nikiel – alergia: Jak wygląda diagnostyka?
Do wizyty u lekarza skłaniają przede wszystkim objawy skórne, które są bardzo uciążliwe i utrzymują się przez dłuższy czas. Diagnostyka alergii na nikiel uwzględnia m.in. badanie fizykalne oraz wykonanie testów, które pozwalają określić, jakie alergeny wywołały wyprysk kontaktowy. W celu zdiagnozowania przyczyny zmian skórnych wykonywane są testy płytkowe. Podczas badania na skórę pleców przyklejane są specjalne plastry, na których znajdują się najczęściej uczulające alergeny. Jeżeli występuje alergia na nikiel, to pod plastrem rozwinie się stan zapalny. Aby testy skórne były wiarygodne, skóra misi mieć kontakt z alergenem przez 48 godzin.
Leczenie alergii na nikiel uwzględnia postępowanie typowe dla wszystkich reakcji alergicznych. Osoby, u których występują objawy alergii na nikiel, muszą ograniczyć kontakt z tym metalem, rezygnując z korzystania z przedmiotów, w których się on znajduje. Niezbędne jest także unikanie spożywania produktów, które zawierają ten metal.
Pomimo profilaktyki nie można całkowicie wyeliminować ze swojego otoczenia oraz diety niklu, dlatego niezbędne jest wdrożenie leczenia, które uwzględnia przyjmowanie leków przeciwdziałających wydzielaniu przez organizm histaminy. Leki przeciwhistaminowe redukują objawy nieżytu nosa i zapalenie spojówek, a także uporczywy świąd skóry. Często stosowane w leczeniu alergii na nikiel są również leki działające miejscowo m.in. glikokortykosteroidy oraz leki immunosupresyjne.
Nieleczona alergia na nikiel, przy ciągłej ekspozycji na działanie tego pierwiastka, może doprowadzić do powikłań. Jednym z nich jest rozwój astmy oskrzelowej o podłożu alergicznym.
