U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na nikiel - Jak unikać problemów z alergią na metal w obrazach
Alergia na nikiel – czynniki ryzyka
Statystycznie częściej alergię na nikiel obserwuje się u kobiet niż u mężczyzn . Powodem mogą być zaburzenia hormonalne związane z cyklem menstruacyjnym. Powodują one obniżenie lub nasilenie objawów alergii kontaktowej. Przypuszcza się także, że zaburzenia metabolizmu żelaza, które znacznie częściej występują u kobiet, mogą sprzyjać uczuleniu na nikiel. Według niektórych badań u płci żeńskiej palenie papierosów dodatkowo potęguje prawdopodobieństwo występowania uczulenia na ten metal.
Również młody wiek może sprzyjać występowaniu alergii. Nikiel uczula nawet małe dzieci . Z badań przeprowadzonych przez amerykańskich naukowców wynika, że reakcje nadwrażliwości na ten pierwiastek zaobserwowano nawet u 5-letnich dzieci.
Występowanie alergii stwierdza się również częściej pośród niektórych zawodów. Szacunkowo około 25% uczuleń jest związanych z wykonywaną pracą. Najczęściej występuje u konserwatorów maszyn, maszynistów, galwanizerów, salowych, kasjerów, fryzjerów i sprzątaczek [1].
Uczulenie na nikiel – jak leczyć?
Uczulenie na nikiel potwierdzają testy płatkowe. W przypadku stwierdzenia uczulenia, należy unikać przedmiotów go zawierających, a w razie wystąpienia wyprysku kontaktowego, natychmiast zaprzestać kontaktu z alergenem.
Alergia na nikiel – czego unikać? Osoby uczulone na nikiel powinny unikać kontaktu z przedmiotami codziennego użytku zawierającymi ten metal, takimi jak sztuczna biżuteria, zegarki, guziki, zamki błyskawiczne, klamry, monety, klucze, klamki i inne.
W niektórych sytuacjach zawodowych może być niezbędne noszenie rękawiczek ochronnych lub nawet zmiana pracy w celu uniknięcia kontaktu z alergenem.
Ważne jest również informowanie personelu medycznego o alergii przed wszelkimi zabiegami chirurgicznymi czy diagnostycznymi, które mogą wymagać kontaktu z metalami i wywoływać alergię kontaktową (wyprysk kontaktowy).
Uczulenie na nikiel diagnozuje się na podstawie wykonania naskórkowych testów płatkowych. Takie testy mają postać plastrów, które nakleja się na skórę – najlepiej na skórę pleców, choć można je umieszczać również na skórze ud i ramion.
Na plastrach umieszczonych jest typowo 36 alergenów, które najczęściej odpowiadają za alergię kontaktową. Plastry utrzymuje się na plecach przez 48 godzin, po czym są one ściągane i dokonywany jest pierwszy odczyt. W miejscu, gdzie doszło do dodatniej reakcji, widoczne są nasilone zmiany rumieniowe, grudkowe, a czasami nawet pęcherzyki.
Odczytu dokonuje się również po dobie od zdjęcia testów, czyli po 72 godzinach od ich założenia. Czasami zdarza się tak, że dodatnia reakcja na dany alergen jest widoczna dopiero w drugim odczycie. Naskórkowe testy płatkowe można wykonać w warunkach ambulatoryjnych oraz w szpitalnych, w zależności od procedur, jakie oferuje dana placówka.