U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na nikiel - Jak unikać problemów z alergią na metal w obrazach
Nikiel – alergia: Jak wygląda diagnostyka?
Do wizyty u lekarza skłaniają przede wszystkim objawy skórne, które są bardzo uciążliwe i utrzymują się przez dłuższy czas. Diagnostyka alergii na nikiel uwzględnia m.in. badanie fizykalne oraz wykonanie testów, które pozwalają określić, jakie alergeny wywołały wyprysk kontaktowy. W celu zdiagnozowania przyczyny zmian skórnych wykonywane są testy płytkowe. Podczas badania na skórę pleców przyklejane są specjalne plastry, na których znajdują się najczęściej uczulające alergeny. Jeżeli występuje alergia na nikiel, to pod plastrem rozwinie się stan zapalny. Aby testy skórne były wiarygodne, skóra misi mieć kontakt z alergenem przez 48 godzin.
Leczenie alergii na nikiel uwzględnia postępowanie typowe dla wszystkich reakcji alergicznych. Osoby, u których występują objawy alergii na nikiel, muszą ograniczyć kontakt z tym metalem, rezygnując z korzystania z przedmiotów, w których się on znajduje. Niezbędne jest także unikanie spożywania produktów, które zawierają ten metal.
Pomimo profilaktyki nie można całkowicie wyeliminować ze swojego otoczenia oraz diety niklu, dlatego niezbędne jest wdrożenie leczenia, które uwzględnia przyjmowanie leków przeciwdziałających wydzielaniu przez organizm histaminy. Leki przeciwhistaminowe redukują objawy nieżytu nosa i zapalenie spojówek, a także uporczywy świąd skóry. Często stosowane w leczeniu alergii na nikiel są również leki działające miejscowo m.in. glikokortykosteroidy oraz leki immunosupresyjne.
Nieleczona alergia na nikiel, przy ciągłej ekspozycji na działanie tego pierwiastka, może doprowadzić do powikłań. Jednym z nich jest rozwój astmy oskrzelowej o podłożu alergicznym.
Alergia na nikiel – jak często występuje?
Uczulenie na nikiel jest jednym z najczęstszych powodów występowania alergii kontaktowej . W ciągu ostatnich lat obserwuje się wzrost występowania reakcji nadwrażliwości na ten pierwiastek [1].
Nikiel jest używany do produkcji wielu przedmiotów codziennego użytku . Można go znaleźć w biżuterii, guzikach, sztućcach, sprzączkach pasków i oprawkach okularów. Często jest również wykorzystywany do produkcji implantów używanych w ortopedii lub stomatologii. Może służyć także do wytwarzania części znajdujących się w sprzętach elektronicznych [1]. Czasami może występować w detergentach i farbach, a także zanieczyszczonych kosmetykach [5].
Nikiel jest jednym ze składników skorupy i jądra Ziemi. Odgrywa także ważną rolę w procesach biochemicznych organizmu. Dotychczas nie opisano skutków jego niedoboru w diecie, jest zaliczany do pierwiastków śladowych jadłospisu. Dużą ilość tego metalu zawierają orzechy, owies i soczewica [2]. Można go znaleźć także w kakao, soi, warzywach strączkowych, mące owsianej i zbożach [1].
Alergia na nikiel – objawy
Najczęściej alergia na nikiel objawia się jako kontaktowe zapalenie skóry [1]. W miejscu dotyku z przedmiotem zawierającym ten metal pojawiają się wypryski, które swędzą i pieką. Skóra w tej okolicy jest zaczerwieniona, mogą pojawić się łuszczące grudki, pęcherzyki i krostki. Wyprysk może się nasilać przez kontakt z potem [5].
Czasem wyprysk na dłoniach powstaje przez długotrwałą ekspozycję skóry dłoni na nikiel zawarty w detergentach lub przedmiotach (np. monetach). Znane są także przypadki pojawienia się pęcherzykowatego wyprysku [1], reakcji pokrzywkowej lub uogólnionego zapalenia skóry [5] po spożyciu pokarmu zawierającego wysokie stężenie tego metalu.
W przypadku uogólnionej reakcji nadwrażliwości może pojawić się nieżyt nosa, zapalenie spojówek, pokrzywka lub atak astmy oskrzelowej. Rzadko może uwidaczniać się tzw. syndrom pawiana, który objawia się wysypką na pośladkach i w obszarach większych fałdów skórnych [1].
Pojawienie się wyprysku kontaktowego jest reakcją alergiczną typu późnego [3] i pojawia się dopiero po kilkudziesięciu godzinach po kontakcie z niklem [4].
Uczulenie na nikiel może być powodem odrzucenia protez, implantów stomatologicznych i płytek ortopedycznych przez organizm [5].
Czynnikiem ryzyka uczulenia na nikiel jest płeć, bo zdecydowanie częściej przypadłość ta dotyczy kobiet. Co więcej, osoby uczulone na inny metal – pallad również mają większe ryzyko uczulenia na nikiel, ponieważ te dwa metale reagują ze sobą w sposób krzyżowy.
Na uczulenie na nikiel są też bardziej narażone niektóre grupy zawodowe:
- kasjerzy – ponieważ mają stały kontakt z monetami,
Uczulenie na nikiel a tatuaż
Wykonanie tatuażu może spowodować ujawnienie się w danym miejscu alergii kontaktowej na nikiel. Dlaczego? Igły, które są używane do wprowadzania barwnika, często zawierają w swoim składzie nikiel. Co więcej, niektóre barwniki również mogą zawierać ten metal. Jeżeli mamy zdiagnozowane uczulenie na nikiel, to lepiej zrezygnować z wykonywania tatuażu, a jeśli już go wykonujemy – dokładnie sprawdzić skład barwników oraz narzędzi w danym salonie.
Uczulenie na nikiel a aparat ortodontyczny
Jeżeli osoba z uczuleniem na nikiel założy aparat ortodontyczny zawierający ten metal, to istnieje bardzo duża szansa na pojawienie się nieprzyjemnych objawów. Z tego powodu należy wybierać takie aparaty ortodontyczne, które nie zawierają w swoim składzie niklu. Jeżeli mamy stwierdzone uczulenie na nikiel, to fakt ten należy koniecznie zgłosić swojemu stomatologowi.
Czym jest alergia na nikiel?
Nikiel to substancja, która często wywołuje reakcje alergiczne po kontakcie ze skórą. Można go znaleźć w wielu przedmiotach codziennego użytku, w tym w biżuterii, takiej jak kolczyki czy naszyjniki, w guzikach i klamrach pasków oraz kluczach.
Z alergizującego metalu wykonane są też naczynia kuchenne (w tym przede wszystkim garnki i sztućce), nożyczki, oprawki okularów oraz igły i szpilki.
Nikiel jest składnikiem niektórych detergentów i farb, a także może zanieczyszczać kosmetyki. Uczulenie u osób nadwrażliwych wywoływać mogą również materiały dentystyczne i ortodontyczne, ortopedyczne oraz metalowe części stosowane w rekonstrukcjach chirurgicznych.
Alergia na nikiel jest częsta – według szacunków może ona występować nawet u co piątej osoby.
