U nas zapłacisz kartą
Symptomy uczulenia na okulary - Jak rozpoznać alergię na soczewki i oprawki?
Uczulenie na słońce - leczenie alergii na słońce
Leczenie alergii słonecznej jest konieczne. W przeciwnym razie może dojść do kolejnych i coraz silniejszych ataków.
Najlepszą metodą byłoby całkowite wyeliminowanie promieniowania słonecznego. Niestety, jest to niemożliwe.
Dlatego w przypadku pojawienia się objawów uczulenia na słońce należy udać się do dermatologa, by ustalić schemat terapii. Do czasu wizyty lekarskiej należy smarować podrażnione miejsca maścią zawierającą cynk (ma działanie osuszające), a jeżeli skóra się łuszczy – preparatami po opalaniu, które ją nawilżą.
W przypadku reakcji fototoksycznej lub fotoalergicznej należy wyeliminować szkodliwy czynnik. Ponadto pomocne może się okazać stosowanie leków, zawierających np. klemastynę lub ogólnie dostępnego bez recepty wapna.
Dobre efekty daje także fotochemioterapia (naświetlanie skóry promieniowaniem o odpowiedniej długości fal).
W przypadku wielopostaciowych osutek świetlnych lub pokrzywki świetlnej stosuje się środki przeciwmalaryczne lub beta-karoten, które, podawane przez wiele miesięcy, mogą być skuteczne.
Przeczytaj również:
Objawy uczulenia na słońce
Uczulenie od słońca objawia się zaczerwienieniem, swędzeniem i pieczeniem skóry. Może także powodować występowanie drobnych wysypek. Rzadziej alergia na słońce objawia się silnym stanem zapalnym, pęcherzami na skórze oraz np. gorączką, złym samopoczuciem i osłabieniem.
Objawy te mogą przypominać objawy poparzenia słonecznego, które jest częstym skutkiem ubocznym niewłaściwego zabezpieczenia skóry przed działaniem promieniowania UV. W przypadku uczulenia wystarczy krótka ekspozycja na słońce, aby na skórze pojawiły się objawy stanu zapalnego. Są one widoczne jedynie w miejscu kontaktu skóry ze słońcem i nie pojawiają się pod ubraniem.
Wysypka od słońca zwykle przybiera postać drobnych swędzących grudek lub wypełnionych płynem surowiczym pęcherzyków, jednak może także nie występować. Skóra w miejscu wystąpienia reakcji alergicznej jest silnie zaczerwieniona oraz znacznie cieplejsza, co świadczy o odczynie zapalnym.
Objawy te mijają po zastosowaniu leków przeciwhistaminowych, których przyjmowanie jest wskazane w przypadku wszystkich samoistnych reakcji alergicznych. Jeżeli reakcję fotouczuleniową wywołały inne czynniki, konieczne jest ich wykrycie i rezygnacja z przebywania na słońcu np. w czasie leczenia lekami o fototoksycznym lub fotouczulającym działaniu.
Uczulenie na słońce - przyczyny i czynniki ryzyka
Fotodermatoza idiopatyczna pojawia się zwykle podczas pierwszego kontaktu skóry ze słońcem. Po zimie organizm nie wytworzył jeszcze odpowiedniej ilości melaniny - barwnika, który chroni skórę przed szkodliwym działaniem słońca, co jest przyczyną dokuczliwych objawów skórnych.
Przykładami tego rodzaju fotodermatozy są osutki świetlne, świerzbiączka letnia, pokrzywka słoneczna, opryszczki ospówkowate i młodzieńcza osutka wiosenna.
Z kolei za reakcję fototoksyczną odpowiadają substancje chemiczne zawarte w kosmetykach (np. perfumach), leki (np. leki przeciwbólowe, środki antykoncepcyjne, niektóre antybiotyki), a także zioła (np. dziurawiec).
Tego typu reakcja może wystąpić u każdego, pod warunkiem zadziałania substancji fototoksycznej i promieniowania UV w odpowiednio dużej dawce.
Reakcja fotoalergiczna różni się od fotodermatozy idiopatycznej i reakcji fototoksycznej tym, że bierze w niej udział układ odpornościowy.
Reakcja fotoalergiczna powstaje w wyniku wystawienia skóry na działanie substancji uczulającej, tzw. fotohaptenu, i promieniowania UV (najczęściej UVA).
Zmienione pod wpływem słońca cząstki substancji uczulającej łączą się z białkami skóry, co prowadzi do wytworzenia alergenów uczulających, które układ odpornościowy zapamiętuje.
W konsekwencji do pojawienia się objawów alergii dochodzi po każdym następnym kontakcie z tą konkretną substancją uczulającą (niezależnie do jej dawki) i nawet po krótkim pobycie na słońcu.
Do substancji fotoalergizujących można zaliczyć m.in. niektóre leki (np. sulfonamidy), substancje zapachowe (np. piżmo ambratowe) i substancje roślinne (np. zawarty w czosnku diallilodisiarczek).
Warto wiedzieć, że ryzyko uczulenia na słońce wzrasta u chorych na bielactwo (nie mają oni melaniny, więc skóra łatwo ulega poparzeniom słonecznym), toczeń rumieniowaty i osób zmagających się ze schorzeniami metabolicznymi (np. porfirie).