U nas zapłacisz kartą
Uczulenie na proszek zdjęcia - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Co wywołuje uczulenie na rękach? Objawy i łagodzenie alergii na dłoniach
Uczulenie na rękach może się pojawić w wyniku działania rozmaitych czynników, ale najczęściej odpowiadają za nią alergeny zawarte w detergentach, płynach do zmywania, farbie drukarskiej, oleju napędowym i metalach, takich jak kobalt, chrom i nikiel.
Alergia na rękach stanowi dość częsty problem, gdyż dłonie są najbardziej narażoną na kontakt z czynnikami alergizującymi częścią ciała. Uczulenie na rękach ma przeważnie postać drobnych, czerwonych wyprysków, które zlewają się w większe plamy. Zmianom skórnym towarzyszy zazwyczaj silne swędzenie, pieczenie dłoni i ból. Dolegliwości mogą obejmować tylko palce lub całą wewnętrzną bądź zewnętrzną stronę dłoni.
Zobacz film: Alergia - choroba cywilizacyjna. Źródło: DeFacto
Jak wygląda uczulenie na proszek?
Zazwyczaj są to typowe symptomy alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, a wśród nich:
- pokrzywka i zaczerwienienie,
- wysypka, krostki,
- bąble wypełnione płynem surowiczym,
- silny świąd skłaniający do drapania.
Warto zaznaczyć, że zazwyczaj uczula nie proszek w czystej postaci (przy wsypywaniu do pralki kontakt dłoni z detergentem jest minimalny), lecz w formie nie spłukanych pozostałości na wypranych ubraniach.
Mechanizmy prowadzące do wystąpienia objawów skórnych najczęściej zachodzą w czasie wyciągania ubranych ubrań z pralki, lub też po ich wysuszeniu i nałożeniu na ciało. Co charakterystyczne, symptomy często lokują się w miejscach, gdzie skóra jest bardzo wrażliwa, a więc np. pod pachami i w pachwinach.
Przyczyny uczulenia na proszek
Uczulenie na proszek jest reakcją o podłożu alergicznym, której konsekwencję stanowi kontaktowe zapalenie skóry. Zachodzą w tym przypadku mechanizmy typowe dla alergii, zaangażowany bowiem zostaje układ odpornościowy.
Uczulenie na proszek do prania z reguły nie występuje przy pierwszym kontakcie, lecz dopiero drugim i kolejnych. Ten pierwszy jest jednak bardzo istotny, wtedy bowiem dochodzi do reakcji substancji zawartych w proszku z białkami ludzkiego organizmu.
Powstają w ten sposób związki, w stronę których układ immunologiczny może wystosować znaczną ilość swoistych przeciwciał. Zostaną one użyte, jeśli dojdzie do ponownej styczności z tym samym proszkiem. Właśnie dlatego radzi się sprawdzać detergenty pod kątem ewentualnych właściwości uczulających przynajmniej dwukrotnie.
Ujawniona alergia na proszek będzie się objawiać raz za razem, aż do zmiany środka piorącego na taki, który wolny jest od substancji drażniących. Może też minąć z czasem, ale z reguły zajmuje to wiele lat.
Co na uczulenie skórne? Leczenie alergii skórnej
Leczenie alergii skórnej przeprowadzane jest przez dermatologa i opiera się przede wszystkim na skutecznym rozpoznaniu przyczyn dolegliwości. W procesie diagnozowania alergii skórnej wykorzystuje się różnorodne metody, w tym testy skórne punktowe, testy płatkowe oraz ocenę poziomu immunoglobulin E (IgE). Testy płatkowe są niezwykle pomocne, szczególnie w rozpoznawaniu kontaktowego zapalenia skóry.
W terapii alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe, które dzielą się na dwie główne kategorie: leki przeciwhistaminowe I i II generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak klemastyna czy hydroksyzyna, choć skuteczne w blokowaniu receptorów H1 histaminy, wykazują działanie nieselektywne, oddziałując również na inne receptory. Może to prowadzić do niepożądanych efektów ubocznych, w tym senności czy suchości w ustach. Z tego powodu, zaleca się obecnie stosowanie nowszych preparatów jak leki przeciwhistaminowe II generacji, które koncentrują się na blokowaniu receptorów H1, minimalizując przy tym ryzyko działań niepożądanych. Do tej grupy należą między innymi cetyryzyna, loratydyna czy feksofenadyna. Wybierając lek antyhistaminowy, należy uwzględnić indywidualne cechy pacjenta oraz potencjalne różnice w przenikaniu substancji czynnych do ośrodkowego układu nerwowego.
W objawowym leczeniu alergii skórnej często stosuje się preparaty miejscowe w formie maści lub żeli, które mogą zawierać składniki łagodzące świąd. W sytuacjach, gdy leczenie objawowe nie przynosi ulgi, dermatolog może zalecić krótkotrwałe stosowanie maści z glikokortykosteroidami. Nowoczesną alternatywą dla miejscowych glikokortykosteroidów są inhibitory kalcyneuryny, takie jak pimekrolimus czy takrolimus, które nie uszkadzają bariery naskórkowej i mogą być stosowane na delikatne partie skóry, na przykład na twarz czy dłonie. Są one obecnie często wybierane w leczeniu atopowego zapalenia skóry.
