U nas zapłacisz kartą
Wczesna postać raka Pageta skóry - Objawy, diagnoza i leczenie
Leczenie raka Pageta
Na przestrzeni ostatnich lat medycyna poczyniła ogromne postępy, jeśli chodzi o leczenie różnych typów raka piersi. Czy rak Pageta jest uleczalny? Jeśli choroba zostanie stosunkowo wcześnie wykryta i nie jest jeszcze rozprzestrzeniona, szanse na wyleczenie są duże.
W przypadku raka sutka najczęściej podejmuje się leczenie chirurgiczne, przy czym zasięg operacji zależy od rozległości powstałych zmian. Najpowszechniejszą formą terapii jest mastektomia metodą Maddena, czyli usunięcie całej piersi (wraz z węzłami chłonnymi lub bez nich) z zachowaniem mięśni piersiowych.
W przypadku choroby bardziej zaawansowanej usuwa się też mięśnie, a w przypadku jej bardzo wczesnej postaci wykonuje się niekiedy mastektomię oszczędzającą, czyli zachowującą gruczoł piersiowy, ograniczającą się do samego wyłuskania tkanki zmienionej.
U niektórych pacjentek z rakiem Pageta leczenie po usunięciu sutka uzupełnia się o chemio- lub radioterapię.
Rodzaje raka Pageta
Choć rak typu Pageta najczęściej atakuje gruczoł sutkowy, istnieje kilka rodzajów pozasutkowej postaci tej choroby.
EMPD (extramammary Paget desease) to nowotwór występujący niezwykle rzadko. Umiejscawia się on w okolicach sromu oraz odbytu i innych narządów płciowych u kobiet i mężczyzn (w okolicach worka mosznowego, prącia).
Z reguły rak Pageta zajmuje miejsca, w których bogato występują gruczoły apokrynowe i ekrynowe. Medycyna zna jednak również pojedyncze przypadki jego umiejscawiania się w innych okolicach, pozbawionych wymienionych gruczołów.
Jeśli chodzi o raka Pageta sromu, zwykle ma on postać śródnabłonkową. Co to oznacza? Rak śródnabłonkowy to taki, którego lokalizacja ogranicza się do nabłonkowej tkanki jednego narządu. To taki rodzaj nowotworu, który jeszcze się nie rozprzestrzenił, dzięki czemu jego leczenie przynosi dobre rezultaty.
Przyczyny raka Pageta
W ludzkim organizmie komórki nowotworowe powstają każdego dnia i jest to proces fizjologiczny, jednak zdrowy organizm potrafi je zwalczać i utrzymuje ich właściwy poziom. Zdarza się jednak, że odporność spada i komórki te w niekontrolowany sposób zaczynają się namnażać, co prowadzi do rozwoju nowotworu.
Choroba Pageta brodawki sutkowej niemal zawsze współistnieje z innym rakiem piersi, dlatego czynniki zwiększające ryzyko jej wystąpienia tożsame są z tymi, które zwiększają ryzyko powstawania raka sutka każdego typu:
- wiek - rak Pageta towarzyszy rakowi piersi innego rodzaju pojawia się przeważnie po 35 roku życia, a szczyt zachorowań przypada na przedział pomiędzy 50 a 70 r.ż.,
- wcześniejszy rak drugiej piersi,
- wczesna pierwsza miesiączka, późna menopauza,
- późne macierzyństwo,
- długotrwałe stosowanie hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) i doustnych środków antykoncepcyjnych,
- otyłość,
- dieta bogata w tłuszcze zwierzęce, alkohol,
- ekspozycja na działanie promieniowania jonizującego,
- łagodne choroby proliferacyjne piersi,
- nosicielstwo mutacji genów BRCA1 i BRCA2 (u kobiet z tą mutacją prawdopodobieństwo wystąpienia raka piersi w ciągu całego życia sięga od 50% do niemal 100% - tzw. uwarunkowany genetycznie rak piersi).
Należy jednak pamiętać, że wymienione czynniki jedynie zwiększają ryzyko zachorowania. Ich wystąpienie nie jest jednak konieczne do rozwoju choroby, dlatego każda kobieta powinna zachować czujność. Jak dotąd nie zostały poznane przyczyny powstawania pozasutkowego raka Pageta.
Jak często występuje choroba Pageta?
Choroba pojawia się najczęściej po 40. roku życia, nieco częściej u mężczyzn niż u kobiet, a ryzyko zachorowania zwiększa się z wiekiem. Nie dysponujemy danymi na temat występowania choroby Pageta w Polsce, ale w krajach Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, gdzie jest ona najczęstsza, dotyczy kilku procent populacji (2,4-5,4%).
Objawy choroby zależą o tego, w której kości występują zmiany i jak bardzo są zaawansowane. Najczęściej pojawiają się bóle kości związane z mikrozłamaniami (niewielkie uszkodzenia kości, które oprócz bólu zwykle nie dają żadnych objawów) lub przeciążeniami stawów i struktur okołostawowych. Poza tym występuje nadmierne ocieplenie chorej okolicy i zniekształcenie kości. Rzadziej pierwszym objawem jest złamanie (np. kości udowej, piszczelowej lub ramiennej), choć i ono może przebiegać bezobjawowo.
Inne objawy mogą być wywołane przez ucisk nieprawidłowo ukształtowanych kości na nerwy, tętnice bądź rdzeń kręgowy, takie jak ból głowy, zaburzenia widzenia, osłabienie słuchu, a nawet udar niedokrwienny mózgu.
W niektórych przypadkach choroba przebiega bezobjawowo lub z bardzo łagodnymi, niecharakterystycznymi objawami.
