U nas zapłacisz kartą
Skuteczne leczenie wyprysku łojotokowego
Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci (wyprysk łojotokowy)
Wyprysk łojotokowy jest często występującą chorobą wieku dorosłego, charakteryzującą się występowaniem rumieniowo-złuszczających zmian skórnych pokrytych żółtawą łuską. W przypadku dzieci najczęściej dotyczy niemowląt i pojawia się w ciągu pierwszych tygodni życia (zazwyczaj między 2. a 10. tygodniem) w postaci tzw. ciemieniuchy lub inaczej „czepca kołyskowego”.
Mechanizm powstawania zmian nie został do końca wyjaśniony. Jedną z przyczyn może być nadmierne gromadzenie łoju, którego wytwarzanie jest ściśle związanie z gospodarką hormonalną. U niemowląt na pracę gruczołów łojowych wpływają hormony matki (androgeny). W późniejszych latach życia łojotokowe zapalenie skóry występuje rzadko i ponownie jego objawy mogą pojawić się dopiero w okresie pokwitania, podczas zwiększenia stężenia hormonów w dojrzewającym organizmie. Jednym z domniemanych czynników sprawczych w patogenezie choroby może być grzyb Pityrosporum ovale (Malassezia furfur). Jest to drożdżak, który przyczynia się do rozwoju tej choroby u dorosłych, natomiast na temat wczesnodziecięcej jej odmiany dane literaturowe nie są jednoznaczne.
Jakie są sposoby leczenia łojotokowego zapalenia skóry?
W przypadku ciemieniuchy podstawowe znaczenie ma systematyczne usuwanie nawarstwień łusek i strupów za pomocą miejscowych preparatów zawierających kwas salicylowy, mocznik, siarczek selenu i pirytionian cynku (płyny, oliwki, szampony). Jednym ze sposobów leczenia wyprysku łojotokowego jest stosowanie 2% ketokonazolu w postaci kremu i szamponu. W przypadku nadkażenia bakteryjnego lub drożdżakowego wskazane jest zastosowanie miejscowych środków przyczynowych. W razie wystąpienia nasilonych objawów zapalnych, rumienia oraz świądu można włączyć do leczenia preparaty glikokortykosteroidów o niewielkiej mocy w postaci aerozoli i lotionów.
W przypadku prawidłowego postępowania łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt mija najczęściej w ciągu kilku tygodni, chociaż może trwać nawet do 1. roku życia, u dorosłych natomiast ma tendencję do nawrotów i wymaga stałej pielęgnacji.
Łojotokowe zapalenie skóry – czynniki sprzyjające
ŁZS to nawracająca choroba skóry, która częściej rozwija się u mężczyzn. Najwięcej zachorowań obserwuje się wśród niemowląt, w okresie dojrzewania oraz u młodych dorosłych, w okolicach 40. roku życia. Wyższe ryzyko ŁZS dotyczy też osób, u których gruczoły łojowe są nadmiernie aktywne i produkują duże ilości łoju. Inne czynniki ryzyka, które sprzyjają rozwojowi tej choroby to:
- zaburzenia odporności - osoby które mają obniżoną odporność, chorują na AIDS lub nowotwory złośliwe układu chłonnego, częściej zmagają się z łojotokowym zapaleniem skóry,
- zaburzenia psychiczne - choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, depresja,
- przebyty udar lub zawał serca,
- wirusowe zapalenie wątroby lub trzustki,
- zaburzenia hormonalne,
- porażenie nerwu twarzowego,
- zaburzenia odżywiania,
- stosowanie niektórych leków, takich jak leki immunosupresyjne, lit,
- częste przebywanie w otoczeniu, w którym panuje niska wilgotność i/lub niska temperatura powietrza.
Łojotokowe zapalenie skóry częściej rozwija się u mężczyzn niż u kobiet. Zakażenie wirusem HIV, zaburzenia psychiczne, niedożywienie i częste narażenie na niską wilgotność lub temperaturę to jedne z czynników, które sprzyjają wystąpieniu objawów tej choroby.