U nas zapłacisz kartą
Skuteczne leczenie wyprysku łojotokowego
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry
Leczenie ŁZS polega na stosowaniu odpowiednich leków o działaniu przeciwgrzybiczym i/lub przeciwzapalnym oraz odpowiedniej pielęgnacji skóry. Celem leczenia jest zmniejszenie zaczerwienienia skóry, jej łuszczenia się oraz swędzenia. W efekcie ma to poprawiać wygląd skóry. Pamiętajmy jednak o tym, że łojotokowe zapalenie skóry to choroba, której nie da się na stałe wyleczyć. Ma ona tendencję do nawrotów.
U zdecydowanej większości pacjentów wystarczy leczenie miejscowe. W terapii wykorzystuje się zarówno leki dostępne na receptę, jak i te bez recepty. Leki przeciwgrzybicze, które okazały się skuteczne w leczeniu ŁZS, to ketokonazol (np. Nizoral, Zoxin-med) i cyklopiroksolamina (np. Sebiprox, Pirolam). W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry głowy dobrze sprawdzają się leki w postaci szamponów. Korzystając z nich należy pamiętać, aby po spienieniu, pozostawić je na skórze głowy na kilka minut (ok. 5-10 minut) i dopiero po upływie tego czasu spłukać. Aby zapobiegać nawrotowi łojotokowego zapalenia skóry głowy, zaleca się stosować szampon przeciwgrzybiczy również w okresie wycofania się objawów. Wówczas, korzysta się z niego rzadziej - raz na 1-2 tygodnie. Jeśli wyprysk łojotokowy zlokalizowany jest w obrębie skóry gładkiej, lepszym wyborem będzie inna postać leku, np. krem Nizoral, żel Pirolam czy płyn na skórę Hascofungin.
Łojotokowe zapalenie skóry (wyprysk łojotokowy) - przyczyny, objawy, leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (wyprysk łojotokowy) to przypadłość osób w okresie dojrzewania, rzadziej pojawiająca się u dorosłych, a nawet u niemowląt. Objawem łojotokowego zapalenia skóry jest nadmierne złuszczanie się naskórka. Choroba ma tendencję do uporczywego nawracania.
Łojotokowe zapalenie skóry kojarzone jest zwłaszcza z objawami dermatologicznymi, jakie występują w okresie dojrzewania (tłusta cera, wypryski). Rzadziej może wystąpić również u osób dorosłych, a nawet u niemowląt. Łojotokowe zapalenie skóry należy do schorzeń przewlekłych i bywa trudne do wyleczenia z uwagi na fakt, że ma tendencję do nawracania. Jest to głównie przypadłość osób ze skórą łojotokową (tłustą), u której nadczynność gruczołów łojowych powoduje wzmożoną produkcję łoju (łojotok). Przyczyna choroby nie jest do końca znana. Podejrzewa się, że do jej rozwoju przyczynia się rozmnażania drożdżaków - grzybów naturalnie bytujących na skórze. Dolegliwość objawia się stanem zapalnym, w wyniku którego dochodzi do nadmiernego złuszczania się naskórka.
Częstość występowania łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Łojotokowe zapalenie skóry jest jedną z najczęstszych chorób skóry. W populacji ogólnej wynosi częstość występowania wynosi 1–3%, a u chorych z upośledzeniem odporności 34–83%. Istnieją dwa szczyty zachorowań w 2.–12. miesiącu życia oraz w okresie dojrzewania i u młodych dorosłych. Nieco częściej obserwuje się je u mężczyzn.
- skórze głowy,
- w fałdach nosowo-wargowych,
- uszach,
- brwiach,
- klatce piersiowej lub
- w górnej okolicy pleców.
Wykwity rumieniowo-złuszczające pojawiają się też na skórze brwi oraz za małżowiną uszną, dodatkowe zmiany skórne mogą wystąpić także w okolicy fałdów pachowych i w zgięciach stawowych.
Pacjenci z łojotokowym zapaleniem skóry mogą odczuwać niewielki świąd skóry. Przewlekły stan zapalny na skórze głowy czy w obrębie brwi może spowodować przerzedzenie włosów. Szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku łojotokowe zapalenie skóry może prowadzić do erytrodermii, czyli uogólnionego stanu zapalnego skóry.