Wyprysk łojotokowy u noworodków - przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Łojotokowe zapalenie skóry: objawy i leczenie
Początkowym objawem łojotokowego zapalenia skóry jest zwłaszcza rumień (zaczerwienienie skóry) na obszarach objętych zapaleniem. Z czasem może pojawiać się rogowacenie oraz umiarkowane lub znaczne łuszczenie się skóry. Objawom towarzyszy zazwyczaj świąd i pieczenie.
W miejscach, w których dochodzi do złuszczeń, mogą powstawać strupy, a nawet drobne ranki.
Stan zapalny z reguły najpierw pojawia się na skórze owłosionej. Łojotokowe zapalenie skóry głowy charakteryzuje się często splątaniem i przerzedzeniem włosów. Dolegliwości, o ile nie są bardzo nasilone, mogą przypominać zwykły łupież.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry nie jest proste, głównie ze względu na przewlekłą postać dolegliwości i ciągłe nawracanie choroby.
W niektórych wypadkach dolegliwości mogą utrzymywać się nawet do kilku lat, okresowo słabnąć lub nasilać się. Diagnoza łojotokowego zapalenia skóry również nie należy do oczywistych, ponieważ objawy dolegliwości są na ogół łudząco podobne do innych chorób dermatologicznych, np. łuszczycy, grzybicy czy łupieżu różowego. W celu postawienia diagnozy dermatolog zleca specjalne testy.
Leczenie zależy przede wszystkim od stopnia rozległości stanu zapalnego oraz tego, jak bardzo nasilone są jego objawy. Terapia ma przede wszystkim łagodzić objawy, przede wszystkim poprzez zmniejszanie liczby drożdżaków pasożytujących na skórze.
Głównie stosuje się farmakologiczne leczenie miejscowe (maści, kremy itp.). W rzadszych przypadkach, u osób dorosłych, u których objawy są bardzo nasilone, zleca się także farmakologiczne leczenie ogólne (zazwyczaj w postaci doustnego antybiotyku).
Trądzik
Trądzik pospolity to jedna z najczęstszych chorób skóry - szacuje się, że nawet 80% ludzi przynajmniej raz w życiu doświadcza tego problemu. Trądzik rozwija się na podłożu wielu czynników: nasilonego łojotoku, zmian hormonalnych, zakażenia bakteriami beztlenowymi z gatunku Propionibacterium acnes, a także lokalnego stanu zapalnego.
W trądziku o niewielkim nasileniu dominują zmiany o typie zaskórników, związane z nadprodukcją łoju oraz nadmiernym rogowaceniem naskórka w okolicach mieszków włosowych. W bardziej zaawansowanych postaciach zmianom skórnym towarzyszy rozwój stanu zapalnego, nadkażenie bakteryjne oraz tworzenie krost i torbieli wypełnionych ropą.
Najczęstszą postacią trądziku jest trądzik młodzieńczy, związany z nadmierną stymulacją androgenami w okresie dojrzewania. Do innych podtypów choroby należą:
- trądzik niemowlęcy (występujący przejściowo w pierwszych miesiącach życia dziecka)
- trądzik polekowy (wywoływany najczęściej przez leki hormonalne)
- trądzik kosmetyczny (związany z zablokowaniem gruczołów łojowych przez kosmetyki stosowane na twarz)
Trądzik, w zależności od stopnia jego nasilenia, leczymy miejscowo lub ogólnie. W terapii najczęściej stosowane są jednocześnie preparaty z kilku grup: hamujące łojotok, antybakteryjne, przeciwzapalne oraz złuszczające.
Niacynamid - podsumowanie
Powyższy artykuł przedstawia, jak szerokie zastosowanie posiada niacynamid. To substancja, która znajduje swoje zastosowanie w kosmetykach o działaniu przeciwzmarszczkowym, regenerującym, normalizującym czy nawilżającym. Poniżej znajdują się najważniejsze informacje podsumowujące to, jakiej skórze niacynamid jest niezbędny w pielęgnacji. Są to:
- skóra sucha i odwodniona,
- posiadająca przebarwienia wynikające z ekspozycji na słońce,
- wrażliwa, podatna na działanie szkodliwych czynników zewnętrznych (także atopowa)
- skóra posiadająca wyraźne objawy fotostarzenia
- skóra ze skłonnością do trądziku, z rozszerzonymi porami, zaskórnikami, zmianami łojotokowymi, bliznami i przebarwieniami potrądzikowymi
- skóra pozbawiona blasku i witalności, zmęczona, poszarzała
- z wyraźnymi oznakami starzenia jak zmarszczki
- narażona na działanie wolnych rodników
- skóra poddawana zabiegom medycyny estetycznej (nie uszkodzona)
Łojotokowe zapalenie skóry (wyprysk łojotokowy) - przyczyny, objawy, leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (wyprysk łojotokowy) to przypadłość osób w okresie dojrzewania, rzadziej pojawiająca się u dorosłych, a nawet u niemowląt. Objawem łojotokowego zapalenia skóry jest nadmierne złuszczanie się naskórka. Choroba ma tendencję do uporczywego nawracania.
Łojotokowe zapalenie skóry kojarzone jest zwłaszcza z objawami dermatologicznymi, jakie występują w okresie dojrzewania (tłusta cera, wypryski). Rzadziej może wystąpić również u osób dorosłych, a nawet u niemowląt. Łojotokowe zapalenie skóry należy do schorzeń przewlekłych i bywa trudne do wyleczenia z uwagi na fakt, że ma tendencję do nawracania. Jest to głównie przypadłość osób ze skórą łojotokową (tłustą), u której nadczynność gruczołów łojowych powoduje wzmożoną produkcję łoju (łojotok). Przyczyna choroby nie jest do końca znana. Podejrzewa się, że do jej rozwoju przyczynia się rozmnażania drożdżaków - grzybów naturalnie bytujących na skórze. Dolegliwość objawia się stanem zapalnym, w wyniku którego dochodzi do nadmiernego złuszczania się naskórka.
Co to właściwie jest ciemieniucha?
Czepiec kołyskowy, inaczej ciemieniucha, to nic innego jak wyprysk łojotokowy pojawiający się w ciągu pierwszych kilku tygodni życia u niektórych dzieci. Zazwyczaj pomiędzy 2. a 10. tygodniem. Są to rumieniowo-złuszczające się zmiany skórne pokryte żółtawą łuską, będące objawem łojotokowego zapalenia skóry. Przyczyny powstawiania ciemieniuchy nie są do końca jasne. Na jej powstanie nakłada się wiele czynników. Pierwszy z nich to nadmierne gromadzenie się łoju, co wynika ściśle z wpływu androgenów pochodzących od matki. W dalszym życiu, kiedy dziecko nie jest poddane już działaniu hormonów matki, zmiany na wiele lat znikają bez śladu. Dopiero u dzieci starszych, które wchodzą w wiek dojrzewania, a u których istnieje pewna wrażliwość na androgeny, mogą nawracać zmiany w typie łojotokowego zapalenia skóry.
Innym czynnikiem uznanym za jedną z przyczyn powstawania łojotokowego zapalenia skóry jest obecność grzyba Pityrosporum ovale, a właściwie drożdżaka. Jest to jednak przyczyna dotycząca starszych dzieci i dorosłych. U noworodków i niemowląt nie wykazano związku występowania ciemieniuchy z obecnością tego drożdżaka.
Nie określono wpływu czynników genetycznych na występowanie choroby.
U nas zapłacisz kartą