U nas zapłacisz kartą
Wyprysk łojotokowy u noworodków - przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Trądzik
Trądzik pospolity to jedna z najczęstszych chorób skóry - szacuje się, że nawet 80% ludzi przynajmniej raz w życiu doświadcza tego problemu. Trądzik rozwija się na podłożu wielu czynników: nasilonego łojotoku, zmian hormonalnych, zakażenia bakteriami beztlenowymi z gatunku Propionibacterium acnes, a także lokalnego stanu zapalnego.
W trądziku o niewielkim nasileniu dominują zmiany o typie zaskórników, związane z nadprodukcją łoju oraz nadmiernym rogowaceniem naskórka w okolicach mieszków włosowych. W bardziej zaawansowanych postaciach zmianom skórnym towarzyszy rozwój stanu zapalnego, nadkażenie bakteryjne oraz tworzenie krost i torbieli wypełnionych ropą.
Najczęstszą postacią trądziku jest trądzik młodzieńczy, związany z nadmierną stymulacją androgenami w okresie dojrzewania. Do innych podtypów choroby należą:
- trądzik niemowlęcy (występujący przejściowo w pierwszych miesiącach życia dziecka)
- trądzik polekowy (wywoływany najczęściej przez leki hormonalne)
- trądzik kosmetyczny (związany z zablokowaniem gruczołów łojowych przez kosmetyki stosowane na twarz)
Trądzik, w zależności od stopnia jego nasilenia, leczymy miejscowo lub ogólnie. W terapii najczęściej stosowane są jednocześnie preparaty z kilku grup: hamujące łojotok, antybakteryjne, przeciwzapalne oraz złuszczające.
Aktywność gruczołów łojowych
Najważniejszym czynnikiem, regulującym wielkość i aktywność gruczołów łojowych, są stężenia niektórych grup hormonów. Rolę najistotniejszych stymulatorów przypisuje się androgenom, do których należy m.in. testosteron. Głównym miejscem produkcji androgenów są gonady i nadnercza, choć gruczoły łojowe posiadają również zdolność ich lokalnego wytwarzania w obrębie skóry. Funkcję hamowania produkcji łoju pełnią natomiast m.in. estrogeny. Oprócz hormonów płciowych, wpływ na gruczoły łojowe mają inne hormony nadnerczy (na przykład kortyzol) oraz hormony produkowane przez przysadkę mózgową (hormon wzrostu, prolaktyna).
Moment rozwoju gruczołów łojowych u płodu jest związany ze stymulacją androgenami pochodzącymi od matki oraz produkowanymi przez łożysko. Po narodzinach, aktywność wydzielnicza gruczołów maleje i pozostaje na bardzo niskim poziomie, aż do początku okresu dojrzewania płciowego. Zmiany gospodarki hormonalnej i zwiększona produkcja androgenów intensywnie pobudzają czynność gruczołów łojowych. Nadmierna produkcja sebum, charakterystyczna między innymi dla łojotoku i zmian trądzikowych, może więc być jednym z objawów zaburzeń gospodarki hormonalnej.
Co robić po zakończeniu leczenia?
Zaleca się łagodną pielęgnację skóry dziecka z zastosowaniem delikatnych preparatów myjących i niedopuszczanie do tworzenia się grubych pokładów łuski.
Nie istnieją metody zapobiegania zachorowaniu na łojotokowe zapalenie skóry. Można jedynie zapobiegać rozwojowi bardziej poważnych postaci tej choroby poprzez prawidłowe postępowanie już w przypadku zmian skórnych o niewielkim nasileniu.
Łojotokowe zapalenie skóry w pytaniach i odpowiedziach
Zobacz także
Alergiczny wyprysk kontaktowy u dzieci Wyprysk (egzema) należy do najczęstszych chorób skóry i oznacza stan zapalny w obrębie naskórka oraz skóry właściwej.
Pokrzywka u dzieci U dzieci pokrzywka zwykle ma charakter ostry i może się wiązać ze spożyciem określonego pokarmu, zastosowaniem leku czy współistniejącą infekcją górnych dróg oddechowych.
Atopowe zapalenie skóry (AZS) u dzieci Charakterystyczną cechą atopowego zapalenia skóry u dziecka lub niemowlęcia jest uporczywy i bardzo nasilony świąd skóry, często wywołujący rozdrażnienie i niepokój dziecka.
Wybrane treści dla Ciebie
Nadczynność tarczycy u dzieci Nadczynność tarczycy to zespół objawów klinicznych, zależnych od działania na receptory tkanek docelowych nadmiaru hormonów tarczycowych.
Zapalenie płuc u dzieci Pojawienie się duszności, kaszlu oraz gorączki wymaga zawsze konsultacji lekarskiej. Konieczne jest podawanie przez opiekunów dziecka leków przeciwgorączkowych. Ważne jest również zadbanie o prawidłowe nawodnienie. W pierwszych dniach leczenia nie należy zmuszać dziecka do jedzenia.