Wyprysk łojotokowy skóry głowy - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Łojotok - przyczyny, objawy, leczenie
Łojotok to wzmożone wydzielanie łoju przez gruczoły łojowe na powierzchnię skóry, najwyraźniejsze w okolicach obfitujących w te gruczoły. Skóra jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi.
- stres
- nadmiar androgenów
- niedobór witaminy A (zwiększona skłonność do rogowacenia ujść mieszków włosowych)
- niedobór witaminy E (powoduje to utlenianie nienasyconych kwasów tłuszczowych)
- niedobór witaminy B2 (która reguluje procesy przemiany komórkowej i rogowacenia)
- niedobór witaminy PP (która wpływa na przemianę wodną w skórze, proces utlenienia, rozszerza naczynia krwionośne)
- niedobór witaminy C (która uszczelnia naczynia krwionośne, wzmaga odporność organizmu i reguluje czynność wydzielniczą).
Istotną rolę odgrywa również zakażenie drożdżakami, głównie Pityrosporum ovale.
Łojotokowe zapalenie skóry głowy – diagnostyka
Łojotokowe zapalenie skóry to niejedyna choroba przebiegająca z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Inne to między innymi: łuszczyca, grzybica, łupież różowy i choroby o podłożu alergicznym. Dlatego czasem objawy łojotokowego zapalenia skóry mogą być mylące. W celu wykluczenia innej choroby konieczne jest przeprowadzenie specjalistycznych badań i testów pod okiem dermatologa.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry jest długotrwałe i utrudnione ze względu na częste nawroty choroby. Terapia obejmuje leczenie farmakologiczne, pielęgnację z zastosowaniem specjalistycznych szamponów, a także włączenie do diety produktów bogatych w witaminy i minerały. Szampon na łojotokowe zapalenie skóry głowy powinien mieć działanie przeciwgrzybicze i przeciwzapalne.
Dermatolodzy zalecają produkty, które w składzie zawierają: ketokonazol, ekonazol lub cyklopiroks. Poza tym dermokosmetyki powinny być wzbogacone o substancje łagodzące świąd i pozostałe objawy: cynk, siarczek selenu, siarkę, dziegieć i ichtiol. Należy zrezygnować z innych kosmetyków do pielęgnacji , które mogłyby dodatkowo podrażniać chorą skórę.
Szampony lecznicze są dostępne w aptekach na receptę. Bez zlecenia lekarza można kupić preparaty o słabszym działaniu. Leki na łojotokowe zapalenie skóry są zlecane przez lekarza w przypadku ciężkiego przebiegu choroby. Stosuje się głównie substancje lecznicze z grupy glikokortykosteroidów i preparaty przeciwgrzybicze.
Zwykle konieczne jest zastosowanie terapii skojarzonej, czyli jednoczesne stosowanie maści sterydowych i doustnych antybiotyków. Badania wykazały, że za nawroty łojotokowego zapalenia skóry głowy może odpowiadać nieodpowiednia dieta, która nie dostarcza organizmowi niezbędnych składników odżywczych (witaminy B, cynku i kwasów tłuszczowych). Do jadłospisu należy włączyć przede wszystkim owoce i zielone warzywa, ryby, wołowinę, kaszę gryczaną, płatki owsiane, pełnoziarniste pieczywo, oleje roślinne, orzechy i migdały. Należy unikać alkoholu, słodyczy i wysokoprzetworzonej żywności (fast foody, dania instant).
Jak często występuje łojotokowe zapalenie skóry?
Szacuje się, że choroba może dotyczyć 3–5% populacji. Łojotokowe zapalenie skóry dotyczące twarzy oraz przedniej powierzchni klatki piersiowej jest częstą dolegliwością osób w wieku średnim i podeszłym. W przypadku niemowląt najczęściej występuje na owłosionej skórze głowy, ale może dotyczyć również środkowej części twarzy, klatki piersiowej oraz krocza. Jedną z możliwych, ale najczęściej rzadko występujących, postaci jest rozwój uogólnionego stanu zapalnego skóry, czyli erytrodemii. Czynniki genetyczne biorące udział w powstawaniu zmian skórnych nie zostały ustalone.
Fot. Łojotokowe zapalenie skóry (fot. Public Health Image Library)
Charakterystyczne dla wyprysku łojotokowego zmiany mają postać tłustych, szarożółtych łusek i strupów, zwykle mocno przylegających do podłoża, nierzadko z towarzyszącym nasilonym rumieniem i wysiękiem. Wykwity te pojawiają się na owłosionej skórze głowy (ciemieniucha), ale mogą się stopniowo rozszerzać, zajmując czoło, okolicę małżowin usznych, policzki, szyję, a nawet tułów i kończyny. W przypadku zajęcia fałdów skórnych można obserwować sączenie i powstawanie linijnych pęknięć. Stan zapalny i sączenie mogą sprzyjać nadkażeniom bakteryjnym i drożdżakowym. Dolegliwości świądowe są łagodne. Po kilku tygodniach, rzadziej po kilku miesiącach, zmiany skórne zaczynają się samoistnie cofać i ustępują bez pozostawienia śladu.
Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry głowy
Przyczyną łojotokowego zapalenia skóry głowy jest zaburzona aktywność gruczołów łojowych, które produkują nadmiar sebum. W warunkach fizjologicznych wydzielina chroni naskórek i odpowiada za jego odpowiednie nawilżenie. Natomiast zwiększona ilość zaburza florę mikrobiologiczną i prowadzi do namnażania się bakterii i drożdżaków (grzybów z rodziny Malassezia ).
Produktem ubocznym ich metabolizmu są toksyny, które tworzą stan zapalny i odpowiadają za pojawienie się charakterystycznych objawów łojotoku. Nadmierna produkcja sebum może być spowodowana zaburzeniami hormonalnymi, a zwłaszcza zbyt wysokim stężeniem androgenów, dlatego łojotok często towarzyszy nastolatkom w okresie dojrzewania i znacznie częściej występuje u mężczyzn . Zwiększone ryzyko zachorowania na łojotokowe zapalenie skóry głowy występuje także u osób, które mają obniżoną odporność, są narażone na duży stres, zdiagnozowano u nich niedobory żywieniowe, cukrzycę, padaczkę lub otyłość.
Łojotokowe zapalenie skóry: objawy i leczenie
Początkowym objawem łojotokowego zapalenia skóry jest zwłaszcza rumień (zaczerwienienie skóry) na obszarach objętych zapaleniem. Z czasem może pojawiać się rogowacenie oraz umiarkowane lub znaczne łuszczenie się skóry. Objawom towarzyszy zazwyczaj świąd i pieczenie.
W miejscach, w których dochodzi do złuszczeń, mogą powstawać strupy, a nawet drobne ranki.
Stan zapalny z reguły najpierw pojawia się na skórze owłosionej. Łojotokowe zapalenie skóry głowy charakteryzuje się często splątaniem i przerzedzeniem włosów. Dolegliwości, o ile nie są bardzo nasilone, mogą przypominać zwykły łupież.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry nie jest proste, głównie ze względu na przewlekłą postać dolegliwości i ciągłe nawracanie choroby.
W niektórych wypadkach dolegliwości mogą utrzymywać się nawet do kilku lat, okresowo słabnąć lub nasilać się. Diagnoza łojotokowego zapalenia skóry również nie należy do oczywistych, ponieważ objawy dolegliwości są na ogół łudząco podobne do innych chorób dermatologicznych, np. łuszczycy, grzybicy czy łupieżu różowego. W celu postawienia diagnozy dermatolog zleca specjalne testy.
Leczenie zależy przede wszystkim od stopnia rozległości stanu zapalnego oraz tego, jak bardzo nasilone są jego objawy. Terapia ma przede wszystkim łagodzić objawy, przede wszystkim poprzez zmniejszanie liczby drożdżaków pasożytujących na skórze.
Głównie stosuje się farmakologiczne leczenie miejscowe (maści, kremy itp.). W rzadszych przypadkach, u osób dorosłych, u których objawy są bardzo nasilone, zleca się także farmakologiczne leczenie ogólne (zazwyczaj w postaci doustnego antybiotyku).
U nas zapłacisz kartą