Leczenie wyprysku atopowego - Skuteczne metody i porady

Wyprysk atopowy ‒ przyczyny

Przyczyny atopowego zapalenia skóry nie są do końca znane. Uważa się, że to skutek wrodzonej nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego, który polega na uszkodzeniu właściwości ochronnych skóry. Zalicza się do nich między innymi zaburzenia działania białka ‒ filagryny, która odpowiada za prawidłową budowę komórek skóry. W wyniku uszkodzenia właściwości ochronnych skóry, które polegają na rozluźnieniu połączeń miedzy komórkami oraz zaburzenia jej nawodnienia, następuje rozwój wyprysku atopowego.
Alergeny, poprzez kontakt z komórkami obronnymi skóry, doprowadzają do rozwoju uczulenia poprzez pobudzenie do działania komórek zwanych limfocytami. Powtórny kontakt z takim alergenem powoduje powstawanie zmian skórnych takich jak zaczerwienienie, a nawet małe rany.

Do najczęstszych objawów wyprysku atopowego zalicza się uporczywy świąd prowadzący do ciągłego drapania się, które w znacznym stopniu pogarsza stan naszej skóry. Ponadto występuje zaczerwienienie oraz suchość skóry. Zmiany na skórze mogą przybierać postać grudek, pęcherzyków a czasem nawet sączących się ran. Częstym objawem towarzyszącym atopowemu zapaleniu skóry jest wyprysk opryszczkowy. Z czasem, w szczególności u starszych dzieci i dorosłych, skóra w zmienionych chorobowo miejscach staje się grubsza, bardzo sucha oraz uwidaczniają się na niej bruzdy.
Oczywiście to, jaką formę przyjmie wyprysk atopowy, zależy w dużej mierze od naszego wieku. W przypadku niemowląt oraz dzieci poniżej 2 roku życia charakterystyczne są wspomniane już grudki, pęcherzyki i strupki, zlokalizowane głównie na policzkach i w mniejszym stopniu na czole. Dzieci starsze (do 12 roku życia) posiadają objawy takie jak łuszczące i suche grudki na skórze kolan, łokci czy nadgarstków. Sytuacja wygląda podobnie w przypadku osób dorosłych, u których typową lokalizacją powstawanie wyprysku atopowego są szyja, twarz, a także zgięcia łokciowe i kolanowe

Leczenie wyprysku atopowego – leki i pielęgnacja skóry

Podstawą terapii są przy wyprysku atopowym są emolienty – preparaty wspomagające utrzymanie optymalnego poziomu nawilżenia skóry, łagodzące suchość i poprawiające jeh elastyczność.

W przypadku umiarkowanych objawów leki przeciwzapalne, takie jak glikokortykosteroidy stosowane są, aby zredukować stan zapalny skóry, zmniejszyć zaczerwienienie, łuszczenie się i obrzęk oraz przynieść ulgę od swędzenia wywołanego wypryskiem atopowym.

Zastosowanie znajdują leki do stosowanie miejscowego – maści, kremy, żele i płyny, które powinny być przyjmowane pod nadzorem lekarza z uwagi na możliwe działania niepożądane. Przy znacznym nasileniu zmian podawane są glikokortykosteroidy doustne.

Również leki przeciwhistaminowe mogą być stosowane w celu zmniejszenia intensywności swędzenia w wyniku atopowego zapalenia skóry. W przypadku nasilonych objawów lekarz może zalecić terapię immunosupresyjną, która może skutecznie zmniejszyć stan zapalny i poprawić kondycję skóry.

W przypadku, kiedy wypryskowi atopowemu towarzyszy zakażenie bakteryjne, konieczne jest zastosowanie miejscowego antybiotyku.

Niezbędne jest również unikanie czynników wyzwalających wyprysk kontaktowy, takich jak alergeny pokarmowe, pyłki, kurz czy substancje chemiczne, które mogą nasilać objawy choroby.

Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) - leczenie

Zasadnicze znaczenie ma wyeliminowanie kontaktu z alergenem lub czynnikiem drażniącym.

Podstawę leczenia przeciwzapalnego kontaktowego zapalenia skóry alergicznego i z podrażnienia stanowią glikokortykosteroidy stosowane miejscowo (np. w maści, kremie) zazwyczaj od kilku do kilkunastu dni. Bardzo suche zmiany na dłoniach lub stopach w ostrym okresie zapalenia mogą wymagać stosowania glikokortykosteroidów pod opatrunkiem. Czasem lekarz może zalecić także stosowanie glikokortykosteroidów doustnie w ciężkich przypadkach ostrego zapalenia lub w przypadku zajęcia dużej powierzchni skóry.

W ostrym zapaleniu z pęcherzykami i wysiękiem (zbieraniem się płynu) oprócz glikokortykosteroidów stosuje się okłady ściągające – z samej wody, z 0,9-procentowym roztworem NaCl lub z octanowinianem glinu. Okłady wysuszają skórę i łagodzą świąd. Stosuje się je kilka razy dziennie – wilgotną bawełnianą tkaninę nakłada się na skórę i zmienia 1–4 razy co 15–30 min.

W przypadku przewlekłego zapalenia i pogrubienia i szorstkości skóry w następstwie zapalenia, szczególnie w kontaktowym zapaleniu skory z podrażnienia, skuteczne są środki nawilżające z dużą zawartością tłuszczów, środki keratolityczne, czyli rozpuszczające zrogowaciałą warstwę naskórka (kremy zawierające polidokanol i mocznik) oraz wazelina.

Świąd można opanować, stosując doustnie leki przeciwhistaminowe lub leki przeciwświądowe (mentol 0,1–2%, kamfora 0,1–3%) miejscowo.

Fototerapię UVA lub UVB, czyli naświetlanie zmian, lekarz może zalecić u chorych, u których inne sposoby leczenia okazały się nieskuteczne albo są przeciwwskazane. Chorzy narażeni na alergeny zawodowe, którzy nie mogą stosować rękawic lub kremów ochronnych, mogą odnieść korzyść z przewlekłego stosowania fototerapii.

W fotoalergicznym i fototoksycznym kontaktowym zapaleniu skóry stosuje się preparaty zawierające filtry promieniowania UVB i UVA.

---

wyprysk