U nas zapłacisz kartą
Wyprysk atopowy u dziecka - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Atopowe zapalenie skóry - czy można je wyleczyć, jak łagodzić objawy?
Podchodząc do leczenia atopowego zapalenia skóry (AZS), należy pamiętać o jego trzech głównych elementach - profilaktyce, pielęgnacji skóry, oraz leczeniu, miejscowym i ogólnym.
W przypadku profilaktyki mowa tutaj o działaniach charakterystycznych dla innych chorób skóry.
Profilaktyka pierwotna dotyczy tych dzieci, których rodzice obciążeni są atopią. W ramach tych działań stosuje się przedłużone karmienie piersią, ograniczenie ekspozycji na alergeny.
Profilaktyka wtórna dotyczy tych chorych, u których wystąpiły już objawy skóry atopowej. W tym zakresie ważna jest diagnostyka alergologiczna, pielęgnacja skóry, eliminowanie problematycznego alergenu i unikanie podrażnień. Profilaktyka dodatkowa skupia się na powstrzymywaniu rozwoju objawów klinicznych innych niż te związane ze skórą - czyli np. ze strony układu oddechowego.
Egzema atopowa (jak kiedyś określano atopowe zapalenie skóry) charakteryzuje się znaczną suchością dotkniętej nią skóry.
Choroba powoduje nieprawidłowe działanie bariery skórnej, zwiększając przeznaskórkową utratę wody, połączoną z mocnym swędzeniem oraz stanem zapalnym. W leczeniu miejscowym stawia się na nawilżanie skóry osłabionej chorobą.
W zakresie leczenia miejscowego duży wpływ na chorobę mogą mieć domowe metody leczenia AZS. Zauważa się pozytywny wpływ branych w trakcie dnia, krótkich pryszniców, natłuszczanie, lecznicze kąpiele w mieszankach ziół i emolientu, szczególnie poleca się w tym przypadku rumianek. Oprócz tego stosuje się również maści przepisane przez lekarza - kremy, lotiony, lipokremy i kremy nanocząsteczkowe. Choremu zaleca się również rezygnację ze standardowego mydła i kosmetyków, na rzecz ich substytutów, wykonanych specjalnie w celu zwalczania objawów AZS. Działania pielęgnacyjne są szczególnie ważne w przypadku atopowego zapalenia skóry dłoni, które często narażone są na działanie detergentów - dlatego pamiętać warto o tym, by odpowiednie emolienty stosować kilka razy w ciągu dnia.
Przebieg AZS
Do pierwszych objawów atopowego zapalenia skóry zalicza się pojawienia się na skórze grudek, zmian rumieniowych, niekiedy pęcherzyków lub sączących się ranek. Z upływem czasu skóra osób cierpiących na AZS staje się pogrubiona, sucha oraz obserwuje się uwydatnienie naturalnych bruzd.
Objawy atopowego zapalenia skóry nieco różnią się u dzieci i u dorosłych. U niemowląt oraz i młodszych dzieci najczęściej obserwuje się grudki, pęcherzyki, a niekiedy strupy oraz sączącą się wydzielinę, zwłaszcza na twarzy i głowie. U starszych dzieci najczęstszymi objawami AZS są suche, łuszczące się grudki zwłaszcza na wewnętrznej stronie nadgarstków, łokci i dołów podkolanowych. Wyprysk atopowy u dorosłych występuje dużo rzadziej niż u dzieci i objawia się zmianami grudkowymi na twarzy, karku, stopach i dłoniach. Warto pamiętać, że objawy AZS mogą występować również w innych lokalizacjach, a w ciężkich przypadkach zajmują całą skórę.
Atopowe zapalenie skóry charakteryzuje się występowaniem okresów zaostrzeń objawów skórnych oraz ich remisji, czyli zanikania. W przypadku zaostrzenia AZS obserwuje się pojawianie się zmian rumieniowych, które są wyraźnie odgraniczone od skóry, a także grudek, pęcherzyków i nadżerek na skórze. Charakterystycznym objawem jest lichenifikacja, czyli wzmożony rysunek linii skórnych oraz bruzd.
Atopowe zapalenie skóry
Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą chorobą o charakterze zapalnym i nawrotowym, wyróżniającą się specyficzną morfologią oraz lokalizacją zmian naskórnych. W większości przypadków AZS ujawnia się już w okresie dziecięcym, jednak od tej zasady istnieją wyjątki, mimo to, atopowe zapalenie skóry u dorosłych to jedynie kilka procent nowych zachorowań na przypadłość.
Za bezpośrednią przyczynę choroby uznaje się alergeny powietrznopochodne, pokarmowe, ale również substancje drażniące oraz mikroorganizmy. Współczesna dermatologia wskazuje na zaangażowane w patofizjologię AZS interakcje, które występują pomiędzy genetycznymi uwarunkowaniami chorego a zaburzeniami odpowiedzi immunologicznej organizmu, przy współudziale czynników środowiskowych i infekcyjnych.