U nas zapłacisz kartą
Leczenie łojotokowego wyprysku - Skuteczne metody i strategie
Łojotokowe zapalenie skóry głowy
Wyprysk łojotokowy z reguły w pierwszej kolejności atakuje owłosioną skórę głowy. Łuszczenie, świąd i pieczenie mogą powodować dyskomfort, a także utrudniać codzienną pielęgnację włosów.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry głowy stosuje się zazwyczaj szampony lecznicze, których zadaniem jest zmniejszanie ilości grzybów bytujących na skórze. Preparaty te zawierają substancje przeciwgrzybiczne (np. siarkę, selen, dziegieć), które likwidują przyczyny dolegliwości oraz zmniejszają dyskomfort powodowany objawami.
Podczas kuracji należy unikać mydeł i detergentów, które mogłyby podrażniać skórę, a także - w miarę możliwości - powstrzymać się przed drapaniem łuszczącej się skóry.
Profilaktycznie warto stosować szampony lecznicze także po zakończeniu kuracji - ograniczy to ewentualny nawrót dolegliwości.
Co robić po zakończeniu leczenia łojotoku
Po zakończeniu leczenia łojotoku należy postępować profilaktycznie, stosować odpowiednie preparaty do pielęgnacji skóry z tendencją do łojotoku, wdrożyć wspomnianą dietę i zmienić styl życia.
Zobacz także
Łupież łojotokowy Łupież jest częstym schorzeniem owłosionej skóry głowy. W jego powstawaniu istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny – Pityrosporum ovale.
Choroby włosów Wypadanie włosów może być objawem różnych chorób. Oprócz utraty nadmiernej liczby włosów, włosy mogą stać się suche, cienkie, pozbawione blasku i matowe. Utrata włosów może być efektem przebytej choroby, stresu, niedokrwistości z niedoboru żelaza, nieodpowiedniej diety, przyjmowania niektórych leków (np. cytostatyków, leków immunosupresyjnych, witaminy A, β-blokerów). Do nadmiernego wypadania włosów przyczynia się także nieprawidłowa pielęgnacja – m.in. niewłaściwe czesanie i szczotkowanie włosów, prostowanie włosów, trwała ondulacja. Prawidłowo dziennie dochodzi do utraty 60–100 włosów.
Wybrane treści dla Ciebie
Hipermelanozy Hipermelanozy to grupa zmian skórnych, w których, występują plamy z nadmiaru barwnika.
Pemfigoid pęcherzowy Pemfigoid pęcherzowy to najczęstsza podnaskórkowa autoimmunologiczna choroba pęcherzowa. Występuje w wieku starszym, po 65.roku życia, rzadko dotyczy dzieci.
Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka to przewlekła autoimmunologiczna choroba pęcherzowa zbliżona do pemfigoidu. Zmiany skórne umiejscawiają się w okolicach narażonych na urazy mechaniczne.
Co to jest niacynamid?
W ostatnich latach na rynku kosmetycznym zaczęło pojawiać się coraz więcej produktów, w których substancją aktywną jest niacynamid. Co to takiego? Niacynamid to pochodna witaminy B3 i funkcjonuje również pod taką nazwą, a dodatkowo jest znana jako witamina PP i niacyna. Czy niacynamid to kwas? Niacyna to połączenie dwóch substancji: kwasu nikotynowego oraz amidu. Niacynamid odgrywa ważną rolę w m.in. w produkcji aminokwasów i kwasów nukleinowych. Niacyna jest produkowana przez nasz organizm, a dokładniej przez aminokwas znany jako tryptofan. Niestety witamina B3 produkowana jest w bardzo małych ilościach, przez co niezbędne jest dostarczanie jej naszemu organizmowi poprzez odpowiednią dietę i suplementację. Niacynamid znajdziesz w takich produktach jak:
- mięso
- ryby
- nabiał
- drożdże
- produkty z pełnego ziarna
- orzechy
Oprócz tego niacynamid odgrywa istotną rolę w ludzkim organizmie. Odpowiada za syntezę węglowodanów, aminokwasów czy hormonów płciowych, a ponadto stymuluje produkcję erytrocytów.
Jakie są sposoby leczenia łojotokowego zapalenia skóry?
W przypadku ciemieniuchy podstawowe znaczenie ma systematyczne usuwanie nawarstwień łusek i strupów za pomocą miejscowych preparatów zawierających kwas salicylowy, mocznik, siarczek selenu i pirytionian cynku (płyny, oliwki, szampony). Jednym ze sposobów leczenia wyprysku łojotokowego jest stosowanie 2% ketokonazolu w postaci kremu i szamponu. W przypadku nadkażenia bakteryjnego lub drożdżakowego wskazane jest zastosowanie miejscowych środków przyczynowych. W razie wystąpienia nasilonych objawów zapalnych, rumienia oraz świądu można włączyć do leczenia preparaty glikokortykosteroidów o niewielkiej mocy w postaci aerozoli i lotionów.
W przypadku prawidłowego postępowania łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt mija najczęściej w ciągu kilku tygodni, chociaż może trwać nawet do 1. roku życia, u dorosłych natomiast ma tendencję do nawrotów i wymaga stałej pielęgnacji.
Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci (wyprysk łojotokowy)
Wyprysk łojotokowy jest często występującą chorobą wieku dorosłego, charakteryzującą się występowaniem rumieniowo-złuszczających zmian skórnych pokrytych żółtawą łuską. W przypadku dzieci najczęściej dotyczy niemowląt i pojawia się w ciągu pierwszych tygodni życia (zazwyczaj między 2. a 10. tygodniem) w postaci tzw. ciemieniuchy lub inaczej „czepca kołyskowego”.
Mechanizm powstawania zmian nie został do końca wyjaśniony. Jedną z przyczyn może być nadmierne gromadzenie łoju, którego wytwarzanie jest ściśle związanie z gospodarką hormonalną. U niemowląt na pracę gruczołów łojowych wpływają hormony matki (androgeny). W późniejszych latach życia łojotokowe zapalenie skóry występuje rzadko i ponownie jego objawy mogą pojawić się dopiero w okresie pokwitania, podczas zwiększenia stężenia hormonów w dojrzewającym organizmie. Jednym z domniemanych czynników sprawczych w patogenezie choroby może być grzyb Pityrosporum ovale (Malassezia furfur). Jest to drożdżak, który przyczynia się do rozwoju tej choroby u dorosłych, natomiast na temat wczesnodziecięcej jej odmiany dane literaturowe nie są jednoznaczne.