U nas zapłacisz kartą
"Problem wyprysku na pochwie - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Leczenie"
W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie przyczyny powodującej świąd pochwy i sromu?
W trakcie badania lekarz może pobrać wymaz z pochwy oraz cytologię oraz wypisać skierowanie na badania krwi lub moczu. W przypadku widocznych zmian na sromie o niejasnym pochodzeniu lub niereagujących na leczenie, pobierze lub zleci pobranie fragmentu zmienionych tkanek w celu oceny tkanki pod mikroskopem przez patomorfologa.
Kobiety, które reagują świądem okolic intymnych na ogólnodostępne środki do prania lub środki higieny osobistej powinny zmienić je na te o właściwościach hipoalergicznych, co powinno doprowadzić do ustąpienia dolegliwości. Dolegliwości mogą złagodzić nasiadówki z rumianku i liści kory dębu.
Swędzenie pochwy i sromu, które występuje w wyniku infekcji intymnej leczy się za pomocą chemioterapeutyków, środków przeciwgrzybiczych lub antybiotyków, w zależności od tego, jaki drobnoustrój wywołał objawy, zazwyczaj w postaci globulek stosowanych dopochwowo oraz kremów do smarowania zewnętrznych narządów płciowych. Należy dokładnie zastosować się do zaleceń lekarskich oraz nie przerywać leczenia, nawet jeśli po kilkukrotnej aplikacji przepisanych leków dolegliwości się zmniejszyły, gdyż może to doprowadzić do szybkiego nawrotu dolegliwości. Swędzenie wynikające z atrofii sromu, spowodowane przez zmniejszenie stężenia estrogenów w okresie okołomenopauzalnym, łagodzi się za pomocą kremów, tabletek lub krążków dopochwowych zawierających estrogen. Inne przyczyny podrażnienia i świądu, takie jak liszaj mogą wymagać terapii miejscowej steroidami.
Przyczyny powstania wyprysków na czole
Jedną z podstawowych przyczyn powstawania wyprysków – nie tylko na czole, ale również w innych obszarach twarzy, jest trądzik pospolity. Dotyka on przede wszystkim, choć nie tylko, nastolatków i wiąże się ze zmianami hormonalnymi i nagłą aktywnością hormonów płciowych. Jednak wypryski mogą powstawać także z innych powodów:
- uwarunkowania genetyczne
- nieodpowiednia dieta
- działanie bakterii propionibacterium acnes
- zbyt wysoki poziom kortyzolu spowodowany nadmiernym stresem
- niewłaściwa lub niewystarczająca pielęgnacja
- niezdrowy tryb życia, palenie papierosów
Krostki na czole mogą mieć też związek z… grzywką. To niecodzienny powód, jednak często okazuje się, ze po zapuszczeniu czy spinaniu grzywki problem z wypryskami znika. Wszystko dlatego, że na skórze przykrytej włosami warunki do powstawania krostek lub potówek są bardziej sprzyjające.
Nadmierna produkcja sebum
Główną przyczyną powstawania wyprysków jest nadmierna produkcja sebum. Zmiany hormonalne wpływają na pracę gruczołów łojowych. Jeśli produkowane jest za dużo sebum, łój, w połączeniu z niezłuszczonym, martwym naskórkiem może zapychać ujścia mieszków włosowych – w ten sposób powstają zaskórniki. Skóra wokół nich jest podatna na działanie bakterii, a stąd już o krok od powstania trądziku.
Trądzikowa mapa twarzy
Przyczyny powstawania wyprysków na czole mogą leżeć dużo głębiej – zwłaszcza, jeśli nie chorujemy na trądzik, a czasy dojrzewania już dawno za nami. Wówczas może się okazać, że wypryski są sygnałem od naszego organizmu.
Z tego powodu powstała mapa trądzikowa, która łączy przyczyny powstawania wyprysków z miejscem ich występowania. O czym mogą świadczyć pryszcze na czole?
- nadmierne spożywanie nabiału,
- zaburzona praca jelit,
- niedobór żelaza lub witamin z grupy B, A,
- nieodpowiednia dieta.
Zakażenia narządowe, opryszczka uogólniona
Zakażenia narządowe (np. zapalenie przełyku, zapalenie wątroby), czy opryszczka uogólniona występują najczęściej u pacjentów ze zmniejszoną odpornością (w tym po chemioterapii), otrzymujących leczenie immunosupresyjne po przeszczepieniu narządów czy w przebiegu AIDS.
W zaburzeniach odporności przebieg zakażenia HSV jest ciężki, a rokowanie poważne.
Łagodne, mało nasilone, miejscowe zmiany wywołane przez wirusy opryszczki na ogół nie wymagają zgłoszenia się do lekarza. O pomoc należy się zwrócić w przypadku zmian rozległych, opryszczki, której towarzyszą objawy ogólne (np. gorączka, bóle mięśni, złe samopoczucie) oraz gdy współistnieją czynniki ryzyka – ciężkie choroby skóry, upośledzona odporność, przyjmowanie glikokortykosteroidów, leczenie onkologiczne (chemioterapia, radioterapia).
Pilnego zgłoszenia się do lekarza wymagają chorzy z objawami neurologicznymi, a także zmianami w obrębie narządu wzroku.
Leczenia wymaga opryszczka narządów płciowych. Szybkie zgłoszenie się do lekarza jest ważne ze względu na znacznie większą skuteczność leczenia przeciwwirusowego zastosowanego na początku zakażenia w porównaniu z leczeniem zastosowanym później.
Opryszczka – leczenie
W przypadku zmian o niewielkim nasileniu można miejscowo stosować leki przeciwwirusowe (acyklowir, denotywir, dokozanol, tromantadynę), a także środki łagodzące objawy i wysuszające, np. pastę cynkową. W razie potrzeby – leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. W opryszczce narządów płciowych leki do stosowania miejscowego są nieskuteczne.
W cięższych postaciach zakażeń opryszczkowych podaje się ogólnoustrojowo (doustnie lub dożylnie) leki przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir), które hamują replikację (namnażanie się) wirusów HSV. Leki te zmniejszają nasilenie objawów zakażenia pierwotnego i nawrotowego, ale nie eliminują wirusa utajonego i nie zmniejszają ryzyka zakażenia innych osób ani częstości i ciężkości nawrotów po zaprzestaniu leczenia.
Leczenie zakażeń nawrotowych najlepiej rozpocząć w okresie objawów zwiastunowych, najpóźniej w dniu wystąpienia wykwitów.
U kobiet w ciąży stosuje się acyklowir, uważany za lek bezpieczny dla płodu.
Leczenie opryszczki ocznej powinien prowadzić okulista.
