U nas zapłacisz kartą
Wyprysk na powiece - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Powoduje
Grzybica wywołana jest przez grzyb Tinea. Powszechnie rozprzestrzenia się poprzez bliski kontakt z kimś, kto już ma infekcję grzybiczą lub dzieląc ręczniki, odzież, pościel i grzebienie.
Grzybicę można również zarazić dotykając zarażonego zwierzęcia. Zwierzęta domowe, takie jak koty i psy, często mają grzybicę i mogą przenosić ją na ludzi. Powszechne zwierzęta gospodarskie, takie jak krowy, świnie i kozy, mogą również przenosić grzyba.
Grzybica może dalej rozprzestrzeniać się w środowisku. Grzyby mogą żyć na powierzchniach, zwłaszcza w wilgotnych pomieszczeniach, takich jak łazienki i szatnie. Dotknięcie tych powierzchni, a następnie twoje oczy, może rozprzestrzenić grzyb na powiekę i spowodować infekcję.
Grzybica, która atakuje twarz, może wystąpić w każdym wieku, ale częściej występuje u dzieci i częściej występuje w cieplejszym klimacie.
U dzieci grzybica może pojawić się praktycznie w dowolnym miejscu na twarzy, oznaczona charakterystycznymi czerwonymi, okrągłymi zmianami z uniesionymi krawędziami. Zmiana będzie mniej czerwona w miarę wzrostu na twarzy. Kobiety są podobne, grzybica może pojawić się praktycznie w dowolnym miejscu na twarzy.
U mężczyzn i osób, u których występuje zarost, grzybica na twarzy może również objawiać się na brodzie i innych zarostach. Na ogół dzieje się tak u osób, które miały kontakt ze zwierzęciem, które jest nosicielem grzyba.
Może objawiać się intensywnym zaczerwienieniem i obrzękiem, wypadaniem włosów na twarzy, surową, otwartą skórą i wypełnionymi ropą guzami znajdującymi się w skórze pod brodą i wokół niej.
Czynniki ryzyka
Niektóre nawyki związane ze stylem życia są czynnikami ryzyka dla grzybicy, w tym:
- Nie mycie rąk regularnie, zwłaszcza w kontakcie z kimś, kto mógł być narażony na grzybicę
- Nie mycie rąk mydłem i wodą po dotknięciu, pieszczotach lub zabawie ze zwierzęciem, które może być zakażone
- Posiadanie wilgotnej skóry przez dłuższy czas, zwłaszcza po wysiłku fizycznym lub intensywnej aktywności fizycznej
- Dzielenie się ręcznikami, odzieżą, grzebieniami lub pościelą z osobą zarażoną grzybicą
Zapalenie brzegów powiek – leczenie
Lekarz okulista, do którego trafia pacjent z objawami stanu zapalnego powiek, przeprowadza z nim szczegółowy wywiad, obejmujący m.in.:
- porę dnia, w której występują objawy (poranne dolegliwości wskazują na zapalenie brzegu powiek, a wieczorne na zespół suchego oka),
- czynniki zaostrzające dolegliwości u pacjenta,
- współwystępujące choroby (np. trądzik różowaty, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, przebyty półpasiec oczny),
- stosowane dotychczas leki,
- potencjalne kontakty z osobami chorymi (np. na wszawicę).
W badaniu okiem nieuzbrojonym lekarz może stwierdzić obecność gradówek i jęczmieni na powiekach, złogi nieprawidłowej wydzieliny przy nasadzie rzęs, owrzodzenia, złuszczanie naskórka i inne widoczne objawy.
Dzięki zastosowaniu lampy szczelinowej, lekarz może dokładnej ocenić m.in. film łzowy, przedni i tylny brzeg powieki, w tym ujścia gruczołów Meiboma, spojówkę tarczkowa (po odwróceniu powieki) i rogówkę. Nie ma badań laboratoryjnych specyficznych dla zapalenia brzegów powieki, natomiast w przypadku podejrzenia infekcji wywołanej nużeńcem lekarz przeprowadza badanie mikroskopowe na obecność pasożytów na pobranych od pacjenta rzęsach.
Leczenie zapalenia brzegów powiek bywa trudne i długotrwałe, a terapia nie zawsze kończy się całkowitym wyleczeniem. Terapię dobiera się do podłoża choroby i stopnia zaawansowania objawów, w poszczególnych przypadkach poprawę przynoszą m.in.:
- ciepłe okłady,
- higiena powiek,
- masaż powiek pozwalający na ewakuację wydzieliny z gruczołów Meiboma,
- terapia światłem IPL (intense pulsed light),
- antybiotykoterapia miejscowa lub ogólna (maści oczne z bacytracyną lub erytromycyną, doustnie tetracyklina,
- miejscowe środki przeciwzapalne (np. glikokortykosteroidy, cyklosporyna),
- modyfikacja diety.
Co wpływa na stan skóry okolic oczu i powiek?
Na stan naszych okolic oczu i powiek wpływ ma wiele czynników, takich jak:
- wiek (z upływem lat skóra staje się mniej elastyczna, cieńsza i bardziej skłonna do podrażnień)
- dieta (uboga w składniki odżywcze),
- pielęgnacja (ważny jest właściwy dobór kosmetyków i środków do demakijażu)
- genetyka (predyspozycje w kierunku konkretnych chorób, sposób starzenia się skóry)
- tryb życia (chroniczne zmęczenie, brak snu i godziny spędzone przed komputerem)
- ekspozycja na słońce (przebywanie na słońcu może poparzyć delikatną skórę powiek)
- podrażnienia (spowodowane np. kosmetykami, pyłami, piaskiem, zanieczyszczeniem)
- choroby (np. atopowe zapalenie skóry, alergiczny wyprysk kontaktowy)
Jakie są metody leczenia wyprysku potnicowego?
Wyprysk potnicowy to choroba trudno poddająca się leczeniu. Najczęściej leczenie rozpoczyna się od stosowania silnie działających miejscowo glikokortykosteroidów. Doustne leki przeciwhistaminowe pomagają zmniejszyć świąd. W często nawracającej chorobie opcję terapeutyczną stanowi fototerapia PUVA. W przypadku stwierdzenia grzybicy stóp lub innych czynników przyczynowych należy wdrożyć odpowiednie leczenie.
Wyprysk potnicowy to choroba, w której alergeny mogą być zarówno pochodzenia zewnętrznego, jak i wewnętrznego. Nikiel, kobalt i niektóre leki mogą powodować wystąpienie lub zaostrzenie zmian, więc unikanie ekspozycji na nie może zapobiec rozwojowi wyprysku potnicowego. Niemniej w większości przypadków trudno wykryć czynnik przyczynowy i profilaktyka nie jest możliwa. W przypadku odczynów na zakażenia grzybicze zmiany w obrębie dłoni cofają się po wyleczeniu grzybicy stóp.
Zobacz także
Wyprysk pieniążkowaty Wyprysk pieniążkowaty jest szczególną odmianą wyprysku kontaktowego. W części przypadków zmiany chorobowe związane są z nadwrażliwością komórkową na alergeny bakteryjne, zwłaszcza paciorkowcowe. Do czynników zaostrzających zmiany skórne należą nadmierne kąpiele i stosowanie wysuszających mydeł.
Objawy chorób skóry (wykwity skórne) Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Rodzaje zmian: zrogowacenia, tłuszczaki, brodawki, żółtaki i inne
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka to rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa), brodawka pospolita, róg skórny, mięczak zakaźny, prosaki i torbiele naskórkowe.
- Rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa) występuje bardzo często i dotyczy chorych w średnim lub starszym wieku. Guzy te mają bardzo różny wygląd i kształt. Zazwyczaj przybierają formę płaskich, gładkich, tłustych i wypukłych grudek o różnym kolorze, którym towarzyszy w różnym stopniu nasilone rogowacenie. Niejednokrotnie przybierają jednak postać uszypułowanych guzków, niekiedy zaś mogą mieć budowę zrazikową (tj. złożoną z mniejszych elementów) i brodawkowatą powierzchnię. Guzy te powstają na skutek namnażania się komórek naskórka. Przyczyna ich powstawania nie jest znana. Częściej występują na skórze wystawionej na działanie promieniowania UV.
- Brodawkę pospolitą (verruca vulgaris) wywołuje wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) typ 6 lub 11. W obrębie skóry powiek występuje stosunkowo rzadko. Są to produkujące nadmierną ilość keratyny (hiperkeratotyczne) grudki o szorstkiej, nierównej powierzchni.
- Termin róg skórny oznacza obecność nadmiernego rogowacenia naskórka z nagromadzeniem żółtobrunatnych mas rogowych o chropowatej powierzchni. Guzy te mogą mieć bardzo różny kształt, niekiedy przypominają z wyglądu rogi. Mogą one towarzyszyć zarówno zmianom łagodnym skóry, jak i złośliwym, dlatego zawsze wymagają biopsji do zbadania ich podstawy. Ostateczną diagnozę stawia się dopiero po ich wycięciu i badaniu histopatologicznym.
- Mięczak zakaźny to guzek zapalny wywołany przez bardzo zakaźny wirus z grupy ospy. Często występuje u dzieci i przeważnie dotyczy skóry powiek. Jeśli mięczaki są liczne i pojawiają się u dorosłych, można podejrzewać u nich nabyte upośledzenie odporności. Mięczaki mają woskowy, półprzezroczysty wygląd, a w ich centrum widoczne jest zagłębienie, z którego po uciśnięciu wydobywa się treść przypominająca kaszkę. Umiejscowione w brzegu powieki mogą podtrzymywać przez długi czas stan zapalny spojówek i rogówki (zob. Zaczerwienienie oka [czerwone oko, zespół czerwonego oka] oraz Zapalenie spojówek).
- Prosaki to drobne, naskórkowe torbiele wypełnione masami łojowo-rogowymi (keratyną). Guzki te powstają spontanicznie lub w trakcie gojenia się zmian skórnych o charakterze pęcherzyków. Grudki te mają kolor od woskowobiałych do żółtych i średnicę 1–2 mm. Prosaki spotyka się bardzo często u noworodków.
- Naskórkowe torbiele wtrętowe (torbiele łojowe, kaszaki) powstają z zagłębienia mieszka włosowego i gruczołów łojowych samoistnie lub w wyniku urazu i rosną powoli. Są okrągłe i mają gładką powierzchnię, kolor cielisty i wielkość od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Niekiedy w centrum widać otwór będący zaczopowanym kanałem włosa. Po wyciśnięciu lub pęknięciu może wydostać się z guzka kaszkowata zawartość.
- Torbiel mieszka włosowego występuje najczęściej (w 90% przypadków) na owłosionej skórze głowy, przy małżowinach usznych. W okolicach oczu torbiele mogą niekiedy występować między brwiami. U jednej czwartej chorych ulegają one zwapnieniu, tworząc twardy guz.
- Kępki żółte (żółtaki, xanthelasma) to charakterystyczne płaskie guzy o żółtym zabarwieniu występujące w okolicy kąta przyśrodkowego powieki dolnej i/lub górnej. Często są symetryczne i mogą zajmować wszystkie cztery powieki. Wykazują tendencję do powolnego wzrostu i zlewania się ze sobą. Kępki żółte sprawiają głównie problemy kosmetyczne. Mimo że guzki w badaniach histologicznych stanowią nagromadzenie makrofagów wypełnionych cholesterolem, ogólne stężenie cholesterolu u chorych jest zwykle prawidłowe. U części pacjentów może występować zwiększone stężenie lipidów w surowicy.
