U nas zapłacisz kartą
Wyprysk na powiece - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Powoduje
Grzybica wywołana jest przez grzyb Tinea. Powszechnie rozprzestrzenia się poprzez bliski kontakt z kimś, kto już ma infekcję grzybiczą lub dzieląc ręczniki, odzież, pościel i grzebienie.
Grzybicę można również zarazić dotykając zarażonego zwierzęcia. Zwierzęta domowe, takie jak koty i psy, często mają grzybicę i mogą przenosić ją na ludzi. Powszechne zwierzęta gospodarskie, takie jak krowy, świnie i kozy, mogą również przenosić grzyba.
Grzybica może dalej rozprzestrzeniać się w środowisku. Grzyby mogą żyć na powierzchniach, zwłaszcza w wilgotnych pomieszczeniach, takich jak łazienki i szatnie. Dotknięcie tych powierzchni, a następnie twoje oczy, może rozprzestrzenić grzyb na powiekę i spowodować infekcję.
Grzybica, która atakuje twarz, może wystąpić w każdym wieku, ale częściej występuje u dzieci i częściej występuje w cieplejszym klimacie.
U dzieci grzybica może pojawić się praktycznie w dowolnym miejscu na twarzy, oznaczona charakterystycznymi czerwonymi, okrągłymi zmianami z uniesionymi krawędziami. Zmiana będzie mniej czerwona w miarę wzrostu na twarzy. Kobiety są podobne, grzybica może pojawić się praktycznie w dowolnym miejscu na twarzy.
U mężczyzn i osób, u których występuje zarost, grzybica na twarzy może również objawiać się na brodzie i innych zarostach. Na ogół dzieje się tak u osób, które miały kontakt ze zwierzęciem, które jest nosicielem grzyba.
Może objawiać się intensywnym zaczerwienieniem i obrzękiem, wypadaniem włosów na twarzy, surową, otwartą skórą i wypełnionymi ropą guzami znajdującymi się w skórze pod brodą i wokół niej.
Czynniki ryzyka
Niektóre nawyki związane ze stylem życia są czynnikami ryzyka dla grzybicy, w tym:
- Nie mycie rąk regularnie, zwłaszcza w kontakcie z kimś, kto mógł być narażony na grzybicę
- Nie mycie rąk mydłem i wodą po dotknięciu, pieszczotach lub zabawie ze zwierzęciem, które może być zakażone
- Posiadanie wilgotnej skóry przez dłuższy czas, zwłaszcza po wysiłku fizycznym lub intensywnej aktywności fizycznej
- Dzielenie się ręcznikami, odzieżą, grzebieniami lub pościelą z osobą zarażoną grzybicą
Jak chorują powieki?
Najczęstszym rozpoznaniem dotyczącym powiek jest zapalenie brzegów powiek (blepharitis marginals) w dwóch postaciach:
- przednie zapalenie brzegów powiek (blepharitis anterior),
- tylne zapalenie brzegów powiek (blepharitis posterior).
Jakie są przyczyny stanów zapalnych powiek? Wyróżniamy tu trzy podłoża tego schorzenia:
- Zakaźne – wywołane przez bakterie, najczęściej gronkowce (Staphylococcus aureus), które mogą wniknąć do gruczołu tarczkowego i powodować zagęszczenie produkowanej wydzieliny, która zatyka przewody gruczołów. Rzadziej przyczyną są wirusy (np. wirusa opryszczki) lub grzyby chorobotwórcze.
- Niezakaźne – powodowane np. niewydolnością gruczołów powiekowych, czynnikami alergicznymi, obecnością pasożytów (nużeniec, wesz łonowa), zanieczyszczeniem powietrza i innymi mechanizmami.
- Mieszane (rozwijające się pod wpływem kilku czynników).
Zapalenia powiek wszystkich typów mogą mieć przebieg ostry lub przewlekły, występować miejscowo lub obejmować całą powiekę, jednostronnie lub dwustronnie. Mogą również rzutować na inne struktury oka i objąć procesem zapalnym np. spojówkę czy rogówkę.
Zmiany grudkowe powiek - leczenie
Rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa) można leczyć przez jego złuszczenie lub wycięcie skalpelem.
Leczenie brodawek pospolitych polega na ich krioterapii. W ten sposób zmiany ulegają zniszczeniu i przestają się rozprzestrzeniać. Możliwe jest również chirurgiczne wycięcie.
W przypadku pojawienia się rogu skórnego zawsze konieczne jest jego wycięcie wraz z podstawą zmiany, aby ostatecznie rozpoznać przyczynę jego rozwoju.
W leczeniu mięczaka zakaźnego zaleca się obserwację, laseroterapię, krioterapię ciekłym azotem (gdy wykwity są nieliczne, możliwe powikłania – pęcherze i blizny, niekiedy konieczne powtarzanie zabiegu co 2–4 tyg., łyżeczkowanie lub ekstrakcję igłą, gdy wykwity są nieliczne. Leczenie farmakologiczne: imikwimod (Aldara 5% krem) miejscowo – 3 ×/tydz. przez 4–16 tyg., nakładać na wykwity na noc (6–10 h), zmyć rano
Prosaki z reguły zanikają samoistnie i nie wymagają leczenia. W niektórych wypadkach można je otworzyć igłą lub skalpelem i oczyścić z zawartości.
Naskórkowe torbiele wtrętowe (torbiele łojowe, kaszaki) leczy się za pomocą przecięcia ściany torbieli w celu usunięcia jej zawartości, a następnie wszycia ściany torbieli w skórę, aby się ponownie nie zamknęła (marsupializacja) lub całkowicie wycina je chirurgicznie.
Leczenie kępek żółtych polega na chirurgicznym usunięciu zmian. Trzeba jednak pamiętać, że mogą one nawracać. Operując kępki żółte, należy zachować ostrożność z powodu niebezpieczeństwa bliznowacenia i możliwego pooperacyjnego odwinięcia powiek. Inną opcją są zabiegi z użyciem lasera CO2. Zaletą takiego postępowania jest brak krwawienia, brak konieczności zakładania szwów skórnych oraz krótki czas trwania procedury. Należy jednak pamiętać, że także w przypadku tej metody leczenia istnieje ryzyko powstania blizn i odbarwienia skóry.
Guzy pochodzące z gruczołów potowych i z mieszków włosowych poddaje się wycięciu chirurgicznemu.