U nas zapłacisz kartą
Wyprysk czy czyrak - Poznaj różnice, objawy i metody leczenia
Domowe sposoby na czyraki
Domowe sposoby leczenia czyraków mogą być skuteczne w łagodzeniu objawów i przyspieszaniu procesu gojenia, zwłaszcza przy pojedynczych, mniej poważnych zmianach. Oto kilka metod, które mogą pomóc:
- Ciepłe okłady – regularne stosowanie ciepłych okładów na czyrak może przyspieszyć proces dojrzewania ropnia, co z kolei prowadzi do szybszego jego pęknięcia i drenażu. Ciepło zwiększa przepływ krwi w miejscu zapalenia, co wspomaga organizm w walce z infekcją. Można użyć ciepłego, wilgotnego kompresu lub małego ręcznika zamoczonego w ciepłej wodzie, aplikując go na czyrak przez 10-15 minut kilka razy dziennie.
- Maść ichtiolowa – maść ichtiolowa, znana również jako maść ze smoły kamiennowęglowej, jest dostępna bez recepty i ma działanie przeciwbakteryjne oraz przeciwzapalne. Nakładanie maści na czyrak może przyspieszyć jego dojrzewanie i łagodzić ból. Maść tworzy ochronną warstwę, która pomaga wyciągnąć ropę na powierzchnię skóry.
- Dezynfekcja i opatrunki – po naturalnym pęknięciu czyraka należy dokładnie oczyścić ranę antyseptykiem, takim jak roztwór jodyny lub inny środek dezynfekujący, aby zapobiec wtórnemu zakażeniu. Po dezynfekcji warto nałożyć czysty, jałowy opatrunek, który należy regularnie zmieniać.
Czyrak gromadny (karbunkuł) i mnogi (czyraczność)
Czyraki najczęściej występują pojedynczo. Zdarza się jednak, że infekcja miejscowa jest masywna i powoduje powstanie kilku guzków w jednej okolicy. Mówimy wtedy o czyraku gromadnym (tzw. karbunkuł). Jeszcze innym stanem jest mnogi czyrak (tzw. czyraczność), czyli powstanie zmian w różnych miejscach i w różnym czasie.
Leczenie zależy od wielkości, stopnia zaawansowania i rozległości zmiany. Nie należy rozpoczynać leczenia samodzielnie, ponieważ może to spowodować zaostrzenie procesu chorobowego, powodując powracanie zapalenia mieszka włosowego, rozprzestrzenienie zmiany a tym samym również stanu zapalnego.
Niewielkie, pojedyncze zmiany czasami udaje się wygoić, stosując leki miejscowo lub antybiotyk doustnie. Jednak gdy jest już czop martwiczy, to zazwyczaj konieczne jest mechaniczne usunięcie, czasami z dodatkowym nacięciem skóry. Po takim zabiegu w okresie gojenia się rany konieczne jest odpowiednie pielęgnowanie jej i ochrona opatrunkiem. Przy zmianach większych (czyrak gromadny), licznych (czyraczność lub czyrak mnogi) lub nawracających, dodatkowo zastosowanie mają niektóre antybiotyki, zazwyczaj podawane doustnie.
Jak długo utrzymuje się czyrak?
Pojedyncze goją się dość szybko, w większości przypadków nie pozostawiając po sobie śladu lub z pozostawieniem niewielkiej blizny, jako pozostałości po ubytku w skórze spowodowanym obecnością ropnia. Bardziej kłopotliwe w leczeniu są czyraki mnogie i gromadne — wtedy czas leczenia może wydłużyć się nawet do kilku miesięcy.
Jak objawia się czyrak?
Zazwyczaj pierwszym objawem jest twardy, czerwony guzek sprawiający dolegliwości bólowe przy dotyku. W miarę rozwoju zmiana ulega zmiękczeniu. Po upływie od 4 do 6 dni pojawia się na jej czubku ropny pęcherzyk, pod którym formuje się czop martwiczy.
W pełni rozwinięty czyrak charakteryzuje się przede wszystkim czerwoną, opuchniętą i bolesną skórą wokół guza. Czasami w przebiegu choroby może występować gorączka. Jeżeli zauważymy, że na naszym ciele zaczyna pojawiać się boląca i twarda „krostka”, to powinniśmy pokazać ją lekarzowi w celu rozpoczęcia leczenia lub w razie niepowodzenia leczenia zachowawczego, w celu chirurgicznego wycięcia zmiany.
W skrajnych przypadkach nieleczone infekcje mieszka włosowego mogą doprowadzić do rozwoju poważniejszych zakażeń całego organizmu. Bardzo ważne jest to, żeby samodzielnie nie podejmować próby usunięcia ropnia znajdującego się na czubku, w szczególności w okolicach twarzy. W razie samoistnego pęknięcia czyraka należy odpowiednio zabezpieczyć ranę jałowym opatrunkiem i zgłosić się do lekarza.
Czyrak na twarzy
Czyrak zlokalizowany na twarzy, szczególnie w okolicy górnej wargi, nosa, skroni czy oczodołu, wymaga bardzo pilnego leczenia. Taka lokalizacja stwarza ryzyko przedostania się zakażenia do wnętrza czaszki, powodując skutki neurologiczne, w tym zapalenie opon mózgowych.