U nas zapłacisz kartą
Wyprysk na wardze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Naczyniaki – rodzaje zmian naczyniowych
Naczyniaki dzielimy m.in. pod względem charakteru zmian. Zdecydowana większość naczyniaków to naczyniaki łagodne. Do tej grupy należy m.in.:
- naczyniak jamisty,
- naczyniak płaski,
- naczyniak włosowaty,
- naczyniak gwiaździsty,
Te rozrostowe zmiany naczyniowe nie powinny szczególnie niepokoić, zwłaszcza gdy ich rozmiar jest niewielki, a wygląd nie ulega zmianie. Dość nietypowym rodzajem naczyniaków są naczyniaki rubinowe, które częściej pojawiają się u osób dorosłych. Te czerwone punkciki na skórze są związane m.in. z naturalnymi procesami starzenia się organizmu. Do jednych z większych naczyniaków zaliczamy naczyniaki jamiste, które najczęściej powodują dolegliwości bólowe i wymagają usunięcia. Naczyniaki mogą mieć różną wielkość, jednak zwykle nie przekraczają kilkunastu centymetrów. Olbrzymie naczyniaki występują stosunkowo rzadko, a ich objawy mogą utrudniać normalny rozwój i funkcjonowanie.
Zdarza się, że naczyniaki powstają w dość problematycznej okolicy ust, oka, sromu, co sprawia, że mogą wymagać specjalistycznego leczenia. Pozostawione bez nadzoru, prowadzą do m.in. wad wzroku i innych problemów zdrowotnych. Naczyniaki w pobliżu naturalnych otworów ciała np. wejścia do pochwy, mogą ulec zakażeniu, dlatego w przypadku większych zmian zaleca się dobór odpowiedniej metody ich usunięcia.
W większości przypadków diagnozowane są niewielkie naczyniaki płaskie. Cechują się one dość charakterystycznym wyglądem. Naczyniak powierzchniowy to dobrze ograniczona plama o jasnoróżowego koloru, która z czasem zaczyna stopniowo zmieniać kolor na ciemniejszy.
Do naczyniaków o złośliwym charakterze, które zaliczane są do grupy niebezpiecznych chorób nowotworowych, zaliczamy:
- naczyniomięsaka krwionośnego,
- obłoniaka złośliwego,
- mięsaka Kaposiego.
Zmiany te stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, dlatego każda nieprawidłowość w obrębie skóry, powinna być konsultowana z lekarzem.
Pęcherzyki na ustach - dlaczego się pojawiają?
Usta, a w szczególności czerwień wargowa, pokryte są wielowarstwowym nabłonkiem, który pełni m.in. rolę swoistej bariery ochronnej. Pomimo tego, pozostają bardzo delikatne i wyjątkowo wrażliwe na szereg podrażnień. Nietrudno więc o ich przesuszenie, spierzchnięcie, pękanie, czy inne mikrourazy.
Wśród dość powszechnych zmian w obrębie warg wymienić można pęcherzyki na ustach, czyli niewielkie wykwity wyniesione ponad powierzchnię zdrowej tkanki. Zazwyczaj różnią się między sobą wielkością, kształtem i zabarwieniem. Potrafią występować pojedynczo lub w większych skupiskach. Mogą być wypełnione przezroczystym płynem surowiczym, ale również ropną lub krwistą treścią. Niezależnie od czynnika wywołującego, przebieg może być różny - objawy mogą ustępować samoistnie bez pozostawiania śladów lub po pęknięciu przeistoczyć się w nadżerkę bądź owrzodzenie (pokryte następnie strupkiem).
Pęcherzyk na ustach może pojawić się u każdego, bez względu na wiek, czy płeć. Powstaje z reguły na skutek:
- nadmiernej ekspozycji na słońce,
- oparzenia o różnym podłożu, np. termicznym lub chemicznym,
- ciągłego przygryzania i oblizywania warg,
- mechanicznego uszkodzenia ust,
- niedoborów witamin i mikroelementów,
- niekorzystnego oddziaływania wiatru i mrozu,
- zabiegów kosmetycznych w obrębie ust,
- ingerencji dentystycznych.
Opryszczka wargowa - leczenie
Aby leczyć objawy opryszczki, musimy jak najszybciej zastosować preparaty przeciwwirusowe. Najczęściej stosowane są leki z acyklowirem, np. w postaci kremu lub żelu, stosowane miejscowo czy dostępne bez recepty tabletki, które należy zacząć przyjmować możliwie najszybciej po pojawieniu się pierwszych objawów.
W leczeniu opryszczki wykorzystywane są również plastry oparte na technologii hydrokoloidowej. Taki plaster ma wiele zalet. Przede wszystkim opryszczka pod plastrem goi się szybciej dzięki temu, że jest on opatrunkiem okluzyjnym, innymi słowy - tworzy optymalne środowisko gojenia, chroniąc ranę przed wysychaniem, zanieczyszczeniem i bakteriami. Opatrunki hydrokoloidowe obniżają pH rany, co hamuje rozwój bakterii, a także pobudza proces odbudowy naczyń krwionośnych. W wilgotnym środowisku, jakie wytwarza się wokół rany dzięki technologii hydrokoloidowej, opryszczka goi się szybciej nawet o 50 proc., lepsza jest również jakość wygojonej rany.
Co więcej, plaster natychmiast zmniejsza ból i nieprzyjemne pieczenie, ogranicza również dotykanie zmiany opryszczkowej i sprawia, że jest ona mniej widoczna - można ją zakryć makijażem bez ryzyka podrażnienia. Wybierając plaster warto sugerować się jego grubością - ultracienki hydrokoloid w porównaniu do standardowych opatrunków hydrokoloidowych przepuszcza więcej powietrza, dzięki czemu z rany szybciej odparowuje wysięk.