U nas zapłacisz kartą
Wyprysk podudzi według ICD-10 - Objawy, Diagnoza i Możliwości Leczenia
Co trzeba robić po zakończeniu leczenia zespołu pozakrzepowego?
Czas trwania leczenia farmakologicznego zależy od występowania chorób przewlekłych, które mogą zwiększać ryzyko ponownej zakrzepicy. Decyzję o długości terapii lekami podejmuje lekarz.
Działania niefarmakologiczne, takie jak terapia ułożeniowa, ćwiczenia fizyczne, dbanie o prawidłową masę ciała oraz kontrolowanie i prawidłowe leczenie chorób towarzyszących (jak miażdżyca czy cukrzyca) powinno się stosować do końca życia.
Terapię uciskową specjalnymi pończochami lub opatrunkami prowadzi się przewlekle, przez wiele miesięcy, a nawet lat. Niejednokrotnie konieczne jest niemal stałe stosowanie kompresjoterapii.
Obowiązuje regularna kontrola u specjalisty oraz przestrzeganie zaleceń lekarskich, nawet w przypadku ustąpienia objawów pod wpływem leczenia.
Zespół pozakrzepowy
Zespół pozakrzepowy to częste powikłanie zakrzepicy żył głębokich. Po przebytej zakrzepicy w obrębie układu żył głębokich dochodzi do trwałych zmian. Są one powodem przewlekłej niewydolności żylnej oraz objawów towarzyszących chorobie.
Żyły głębokie kończyn dolnych to układ naczyń, odprowadzających krew z tkanek w kierunku serca. Naczynia te są położone między warstwami mięśni w podudziu oraz w udzie. Obok nich, we wspólnej pochewce z tkanki łącznej, biegną tętnice prowadzące krew w odwrotnym kierunku – z serca do tkanek.
Żyły głębokie spełniają ważną rolę, ponieważ odpływa przez nie 90% krwi z nóg. Różne choroby, które sprawiają, że krew nie odpływa sprawnie drogą naczyń żylnych, sprzyjają powstawaniu zakrzepicy żył głębokich. Choroba ta występuje u 1–2/1000 osób rocznie, najczęściej w obrębie nóg i często prowadzi do powikłania, jakim jest zespół pozakrzepowy.
W nodze, w której wcześniej stwierdzono zakrzepicę, zespół pozakrzepowy prowadzi do niewystarczającego odprowadzania krwi, co może się objawiać bólem i obrzękami. Przyczyna powstawania zespołu pozakrzepowego nie jest w pełni poznana. Prawdopodobnie w jego rozwoju bierze udział kilka czynników. Jednym z nich jest uszkodzenie zastawek żylnych, czyli fałdów tkanki łącznej, które zapobiegają cofaniu się krwi. Wzmożone ciśnienie krwi żylnej, która gromadzi się w nogach i nie jest prawidłowo odprowadzana do serca, powoduje także zmiany w ścianach naczyń oraz otaczających tkankach. Uszkodzenia te można porównać do powstania blizn w ścianach żył i dookoła nich. Możliwe, że zespół pozakrzepowy jest następstwem niepełnego rozpuszczenia zakrzepu, co doprowadza do zwężenia naczynia i zaburzeń przepływu krwi.
Zakrzepica żylna i zespół pozakrzepowy mogą występować we wszystkich kończynach, jednak najczęściej dotyczą kończyn dolnych.
Czy jest możliwe całkowite wyleczenie zespołu pozakrzepowego?
Objawy zespołu pozakrzepowego z reguły pogarszają jakość życia pacjentów i są trudne w leczeniu. Niejednokrotnie skuteczna terapia wiąże się także z obciążeniem finansowym (koszty pończoch uciskowych, itd.).
U około 50% pacjentów osiąga się znaczną poprawę kliniczną lub ustabilizowanie objawów choroby. Trudno mówić o całkowitym wyleczeniu, ale zespół pozakrzepowy nie przeszkadza im w codziennym funkcjonowaniu i nie dochodzi do rozwoju dalszych powikłań, takich jak owrzodzenia żylne. Wymaga to jednak dyscypliny oraz stosowania się do zaleceń lekarskich dotyczących metod profilaktyczno-terapeutycznych (regularnej aktywności fizycznej, redukcji masy ciała, stosowania terapii uciskowej). Niestety, nie da się określić, u kogo dojdzie do ustąpienia objawów, a kto będzie odczuwał dyskomfort pomimo stosowanych środków. U każdego pacjenta, w miarę możliwości zaleca się leczenie rozumiane przede wszystkim jako postępowanie niefarmakologiczne, gdyż nawet jeśli nie uda się zyskać znaczącej poprawy, zapobiega to dalszemu pogorszeniu.