U nas zapłacisz kartą
Wyprysk podudzi według ICD-10 - Objawy, Diagnoza i Możliwości Leczenia
Wyprysk podudzi - przyczyny
Jak wskazuje nazwa, wyprysk pojawia się na podudziach i zwykle obejmuje wewnętrzną stronę nogi, gdzie skóra jest delikatniejsza niż na zewnątrz. Zmiany chorobowe mogą występować na jednej lub obu nogach. Zmieniona chorobowo skóra jest wyraźnie odgraniczona od skóry zdrowej. Przy utrzymywaniu się wyprysku podudzi przez długi okres czasu może dojść do uogólnionych krwiopochodnych odczynów alergicznych, na skutek przedostawania się do krążenia alergenów kontaktowych. Uogólnione wysiewy takich zmian mają charakter drobnogrudkowej osutki, niekiedy zlewnej i ostrozapalnej. Mogą się rozprzestrzeniać na twarz, tułów i kończyny górne. Zmianom skórnym dość często towarzyszy uciążliwy świąd, a w sytuacji zaostrzenia choroby również pieczenie i ból. U niektórych pacjentów pojawiają się sączące zmiany, które bardzo często ulegają nadkażeniu bakteryjnemu i zliszajcowaceniu. Wówczas na skórze widoczne są charakterystyczne żółte strupy. Początkowo są wilgotne, ale z czasem przysychają. Czytaj też: Liszajec zakaźny: przyczyny i objawy, leczenie
Zanim rozpocznie się leczenie wyprysku podudzi lekarz musi dokonać tzw. rozpoznania różnicowego, czyli wykluczyć przewlekłą grzybicę skóry oraz łuszczycę wysiękową. To bardzo ważne, ponieważ wszystkie wymienione schorzenia dają podobne objawy. Aby mieć pewność, że pacjent cierpi z powodu wyprysku podudzi wykonuje się badanie mykologiczne, które wykazuje obecność grzyba w zmianach skórnych. Jeżeli testy są negatywne i nie stwierdza się obecności grzybów, wdraża się odpowiednie leczenie.
Wyprysk podudzi – diagnostyka
Jeśli jesteś w grupie ryzyka – chorujesz na schorzenia układu krążenia, cierpisz na niewydolność żylną, masz żylaki, cukrzycę, prowadzisz siedzący tryb życia lub jesteś w podeszłym wieku – oraz widzisz u siebie objawy wskazujące na wyprysk podudzia, koniecznie udaj się do dermatologa lub flebologa.
Lekarz w pierwszej kolejności przeprowadzi wywiad medyczny, podczas którego zapyta m.in. o Twoje objawy, tryb życia i inne czynniki ryzyka, jak np. obciążenia genetyczne. Następnie dokona badania fizykalnego, czyli dokładnie obejrzy zmienioną skórę i żylaki. Sprawdzi stan jej nawilżenia, fakturę, kolor oraz temperaturę.
W uzasadnionym przypadku zaleci przeprowadzenie badania USG Doppler, dzięki któremu sprawdzi, czy przepływ krwi w naczyniach jest prawidłowy. Podczas badania USG Doppler lekarz nałoży na skórę żel, a następnie będzie przesuwał sondę ultrasonograficzną po ciele. Sonda wysyła fale ultradźwiękowe o wysokiej częstotliwości odbijające się od tkanki i przepływającej krwi. Dzięki temu lekarz ma szansę na to, by obserwować obraz żył i tętnic oraz mierzyć prędkość przepływu krwi.
Czasami lekarz zleca dodatkowe badania, np. testy alergiczne, biopsję lub ogólne badanie krwi, po to aby wykluczyć inne choroby o podłożu alergicznym lub nowotworowym.
Jak często występuje zespół pozakrzepowy?
W wyniku starzenia się społeczeństwa zakrzepica żylna stanowi coraz powszechniejszy problem. W związku z tym odnotowuje się także wzrost liczby przypadków jej najczęstszego powikłania, jakim jest zespół pozakrzepowy. Rozwija się on, zazwyczaj w ciągu 2 lat, u ponad połowy pacjentów, u których stwierdzono zakrzepicę żył głębokich. W Polsce co roku na zakrzepicę żył głębokich zapada około 5700 osób, z czego u 3600 rozwija się zespół pozakrzepowy. Liczba zachorowań zwiększa się z wiekiem i jest ponad 3-krotnie większa wśród osób w wieku ponad 65 lat, niż u mających 45–55 lat, a w grupie osób po 80. roku życia odnotowuje się 5 przypadków na 1000 osób rocznie.
Ryzyko wystąpienia zakrzepicy żył głębokich zależy od występowania indywidualnych czynników sprzyjających rozwojowi tej choroby. Szczególnie narażoną grupę stanowią chorzy przebywający długotrwale na oddziałach szpitalnych, a zwłaszcza pozostający przez dłuższy czas w unieruchomieniu, na przykład po zabiegach ortopedycznych.
Zakrzepica żył głębokich kończyn górnych jest rzadką chorobą, stanowi 4–10% wszystkich przypadków zakrzepicy.
- istniejąca przed zakrzepicą niewydolność żył głębokich oraz jej znaczny stopień zaawansowania,
- obecność żylaków,
- starszy wiek,
- otyłość,
- kolejny epizod zakrzepicy (wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia zespołu pozakrzepowego niż pierwszy w życiu epizod),
- brak objawów klinicznych towarzyszących zakrzepicy żył głębokich,
- lokalizacja zakrzepicy w żyłach uda wiąże się z większym ryzykiem niż w żyłach łydki,
- zakrzep pozostały w nodze pomimo leczenia zakrzepicy żylnej,
- nieprawidłowo stosowane leki przeciwkrzepliwe oraz brak stosowania się do zaleceń lekarskich po zakrzepicy żył głębokich.