U nas zapłacisz kartą
Leczenie Wyprysku na Nogach - Skuteczne Metody i Porady
Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) - leczenie
Zasadnicze znaczenie ma wyeliminowanie kontaktu z alergenem lub czynnikiem drażniącym.
Podstawę leczenia przeciwzapalnego kontaktowego zapalenia skóry alergicznego i z podrażnienia stanowią glikokortykosteroidy stosowane miejscowo (np. w maści, kremie) zazwyczaj od kilku do kilkunastu dni. Bardzo suche zmiany na dłoniach lub stopach w ostrym okresie zapalenia mogą wymagać stosowania glikokortykosteroidów pod opatrunkiem. Czasem lekarz może zalecić także stosowanie glikokortykosteroidów doustnie w ciężkich przypadkach ostrego zapalenia lub w przypadku zajęcia dużej powierzchni skóry.
W ostrym zapaleniu z pęcherzykami i wysiękiem (zbieraniem się płynu) oprócz glikokortykosteroidów stosuje się okłady ściągające – z samej wody, z 0,9-procentowym roztworem NaCl lub z octanowinianem glinu. Okłady wysuszają skórę i łagodzą świąd. Stosuje się je kilka razy dziennie – wilgotną bawełnianą tkaninę nakłada się na skórę i zmienia 1–4 razy co 15–30 min.
W przypadku przewlekłego zapalenia i pogrubienia i szorstkości skóry w następstwie zapalenia, szczególnie w kontaktowym zapaleniu skory z podrażnienia, skuteczne są środki nawilżające z dużą zawartością tłuszczów, środki keratolityczne, czyli rozpuszczające zrogowaciałą warstwę naskórka (kremy zawierające polidokanol i mocznik) oraz wazelina.
Świąd można opanować, stosując doustnie leki przeciwhistaminowe lub leki przeciwświądowe (mentol 0,1–2%, kamfora 0,1–3%) miejscowo.
Fototerapię UVA lub UVB, czyli naświetlanie zmian, lekarz może zalecić u chorych, u których inne sposoby leczenia okazały się nieskuteczne albo są przeciwwskazane. Chorzy narażeni na alergeny zawodowe, którzy nie mogą stosować rękawic lub kremów ochronnych, mogą odnieść korzyść z przewlekłego stosowania fototerapii.
W fotoalergicznym i fototoksycznym kontaktowym zapaleniu skóry stosuje się preparaty zawierające filtry promieniowania UVB i UVA.Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) – przyczyny
- Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry
- nikiel, np. biżuteria, wykończenia odzieży (zamki, guziki), okulary
- chrom (metale, cement, skóra garbowana)
- kobalt (metale, cement)
- formaldehyd (odzież, lakier do paznokci, tworzywa sztuczne)
- substancje zapachowe (perfumy, olejki eteryczne, kosmetyki)
- balsam peruwiański (perfumy)
- konserwanty (podłoże leków stosowanych miejscowo, kosmetyki)
- przyśpieszacze wulkanizacji i przeciwutleniacze gumy (rękawiczki lateksowe, bielizna, buty, lycra, oleje techniczne)
- leki (neomycyna, benzokaina)
- barwniki (farby do włosów i tkanin)
- kalafonia (kleje, papier, pokosty)
- lanolina (kremy)
- monomery akrylu (cement ortopedyczny).
Czynniki ryzyka rozwoju alergicznego kontaktowego zapalenie skóry nie są znane, ale wydaje się, że duże znaczenie ma predyspozycja genetyczna.
- Kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia
Powstaje w wyniku kontaktu skóry ze stężoną substancją drażniącą (np. silne kwasy albo zasady, wybielacze) albo w wyniku przewlekłego działania mniej stężonej substancji powodującej wysuszenie skóry i uszkodzenie naskórka.
Substancje drażniące:- mydła i detergenty
- alkohole i środki odkażające
- kwasy i ługi
- rozpuszczalniki organiczne, smary, oleje techniczne, benzyna, olej napędowy
- żywice i kleje
- farby, tusze i werniksy
- cement, beton, gips
- środki owadobójcze i grzybobójcze
- nawozy sztuczne
- włókna szklane.
- Fotoalergiczne lub fototoksyczne kontaktowe zapalenie skóry
Przyczyny fototoksycznego kontaktowego zapalenie skóry, to np. dziegieć, furokumaryny (np. psolareny stosowane leczniczo lub zawarte w owocach, zwłaszcza w limonkach i jarzynach), czerwień bengalska (stosowana w okulistyce), niesteroidowe leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, pochodne kwasu propionowego (np. ibuprofen).
Przyczyny fotoalergicznego kontaktowego zapalenia skóry, to np. kosmetyki z filtrem UV, substancje zapachowe, środki odkażające, leki przeciwgrzybicze.
Pierwszymi objawami świadczącymi o rozpoczynających się procesach patologicznych są:
- Świąd skóry w okolicy kostek.
- Uczucie szczypania i pieczenia.
- Poszerzenie drobnych naczyń (pajączków) występujących w dolnej partii kończyn dolnych.
- Zmiana tekstury skóry (bardziej pergaminowa, sucha).
- Zmiana zabarwienia dolnych partii kończyn dolnych.
- Występowanie plamek ”piegów" w dystalnych partiach.
- Zaczerwienienie.
- Znaczne swędzenie.
- Powstawanie niewielkich ran.
- Widoczny punktowy wysięk.
Pacjenci cierpiący na wyprysk podudzi często skarżą się na ociężałość nóg, zwłaszcza wieczorami. Opisują to jako napełnianie nóg podczas dnia. Często skarżą się na to, że ich skóra jest zbyt ciasna. Ich skóra jest delikatna, sucha, popękana. Tworzą się drobne punkty z których wycieka płyn. Noga często jest czerwono-brązowa, bardzo swędząca. Z czasem każdy dotyk powoduje ból. U takich osób bardzo łatwo dochodzi do zakażeń bakteryjnych, które mogą skutkować jeszcze większym zaczerwienieniem. Stadium końcowym jest pojawienie się:
- Owrzodzeń żylnych – niegojących się ran zlokalizowanych w okolicach kostki przyśrodkowej. Rany mogą penetrować i odsłaniać struktury położone niżej jak ścięgna, mięsnie czy kości.
- Stwardnienie skórno-tłuszczowe - bliznowopodobne zmiany obejmujące skórę i tkanki otaczające. Noga dotknięta tą patologią staje się twarda, nieelastyczna. W skrajnych przypadkach może powodować trwałe unieruchomienie.
- Zanik biały – białe, drobne zmiany bliznowate otoczone przez zaczerwienioną zmienioną tkankę. Najczesciej lokalizują się w obrębie kostki przyśodkowej.
Diagnostyka wyprysku podudzi
Osoby, u których pojawiły się objawy wskazujące na wyprysk podudzi, powinny zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub poradni dermatologicznej. Specjalista oceni stan skóry i zleci dodatkowe badania mikrobiologiczne. Wyprysk podudzi należy różnicować z grzybicą i łuszczycą. Brak obecności drożdżaków na skórze pozwala wykluczyć inną przyczynę zmian skórnych.
Leczenie wyprysku podudzi obejmuje stosowanie maści i kremów o działaniu przeciwzapalnym i przeciwhistaminowym. Niekiedy lekarz decyduje o zastosowaniu terapii glikokortykosteroidami. W przypadku infekcji bakteryjnej konieczna jest antybiotykoterapia miejscowa. Środki te nie leczą przyczyny problemu, jednak pozwalają złagodzić objawy. Można zastosować także leki na wyprysk podudzi, które poprawiają krążenie żylne i rozszerzają naczynia krwionośne. U części pacjentów konieczne jest wdrożenie terapii heparynami drobnocząsteczkowymi, które zmniejszają ryzyko zakrzepicy.
Leczenie wyprysku podudzi to także odpowiednia pielęgnacja skóry kończyn dolnych. Ze względu na to, że staje się ona bardzo sucha, cienka i podatna na uszkodzenia, należy intensywnie ją natłuszczać kremem lub balsamem. Czynność ta przyspiesza regenerację naskórka i chroni go przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych. Kosmetyki do pielęgnacji powinny być hipoalergiczne, czyli pozbawione substancji zapachowych, sztucznych barwników i konserwantów.
Zobacz wideo: Budowa i funkcje skóry
Wyprysk podudzi – powody
Istnieje kilka czynników ryzyka, mogących zwiększyć szanse wystąpienia tego schorzenia, jak np.:
- zaburzenia krążenia krwi – żylaki, powiększone żyły, niewydolność żył, zastój żylny, zakrzepy, niewydolność serca itp.,
- podeszły wiek i związana z tym większa kruchość i podatność żył na uszkodzenia,
- siedzący lub stojący tryb życia prowadzący do zastoju krwi w nogach,
- cukrzyca – zwiększa tendencję do problemów z krążeniem,
- nadwaga i otyłość – stanowią obciążenie dla nóg i wywierają dodatkową presję na układ krążenia, co prowadzi do pogorszenia stanu żył.
Na egzemę żylakową narażone są także osoby, które stosowały antykoncepcję hormonalną, prowadzą niehigieniczny tryb życia (palą papierosy, nadużywają alkoholu, unikają sportu i stosują niezdrową dietę) oraz mają częste zaparcia. Nie bez znaczenia są też predyspozycje genetyczne. Jeśli w Twojej rodzinie występowały problemy z krążeniem oraz wypryskiem podudzi, możesz też być na nie narażony.