"Zakazna choroba skory i sluzowki - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia"

Epidemiologia [ edytuj | edytuj kod ]

W Polsce żyje około 5 mln osób z różnymi chorobami skóry [2] . Dane z polskich badań epidemiologicznych z lat 1999-2000 mówią, że spośród 145 badanych (67 kobiet i 78 mężczyzn w wieku 18-75 lat, mediana 43) 29% zgłaszało objawy chorób skóry w przeszłości lub obecnie [3] . Oznacza to, że co trzeci dorosły Polak aktualnie choruje bądź chorował w przeszłości na jakąś dermatozę [4] . Najczęściej zgłaszano objawy wyprysku/zapalenia skóry (10,3%) oraz trądziku (4,8%). W dalszej kolejności dostrzeżono symptomy grzybicy skóry lub paznokci (3,4%), pokrzywki oraz łuszczycy (w obu przypadkach 2,8%). Skórne reakcje polekowe różnego typu odnotowano u 2,1% badanych [3] .

Podstawą rozpoznania i zasadniczym elementem obrazu klinicznego dermatoz są zmiany skórne zwane wykwitami [5] . Ich znajomość pozwala opisać i zdefiniować skutki procesów chorobowych widziane na skórze gołym okiem.

Wykwity dzieli się na:

• pierwotne - będące bezpośrednim wynikiem rozwoju procesu chorobowego w skórze, jak:
  • plama,
  • grudka,
  • guzek,
  • guz,
  • pęcherzyk,
  • pęcherz,
  • krosta,
  • bąbel,
  • przeczos,
  • pęknięcie/szczelina,
  • rozpadlina,
  • łuska,
  • strup,
  • owrzodzenie,
  • blizna.

  Obok wykwitów rozróżnia się stany narzucone skóry, czyli takie, które pod względem budowy (morfologicznym) nie dają się włączyć do wykwitów pierwotnych lub wtórnych. Są nimi: liszajowacenie, spryszczenie i łuszczycowatość [6] .

  Choroby pasożytnicze skóry (świerzb i wszawica)

  Wszawica jest wywoływana przez wesz ludzką. W zależności od miejsca pasożytowania wszawicę dzielimy na głowową, odzieżową i łonową.

  Wesz ludzka jest stawonogiem. Dorosłe osobniki, których wielkość może dochodzić do 4,7 mm poruszają się za pomocą trzech par odnóży zakończonych pojedynczym pazurem. Wyspecjalizowane aparaty ssąco-kłujące umożliwiają żywienie się krwią człowieka. Samica pasożyta składa około 100 jaj zwanych gnidami, które są mocowane specjalną wydzieliną u nasady włosa lub ubrania. W efekcie metody usunięcia jaj, takie jak wyczesywanie włosów lub mycie ich wodą i szamponami nie daje oczekiwanych rezultatów.

  Wszawica rozprzestrzenia się przez kontakt fizyczny – bezpośrednio z zakażonym człowiekiem lub pośrednio przez przedmioty w jego otoczeniu. Wszawica głowowa i łonowa nie ma bezpośredniego związku ze złym stanem higienicznym. Wszawica głowowa występuje często epidemicznie u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Jest to związane z typowymi zachowaniami dla tej grupy wiekowej tj. gry zespołowe, wspólna zabawa i zajęcia. Zakażenie przez wesz łonową następuje najczęściej podczas stosunku płciowego. Natomiast wesz odzieżowa jest związana ze złymi warunkami sanitarnymi. Przytwierdza się do ubrania i bielizny, a na skórę człowieka przechodzi wyłącznie, by się pożywić. Wszy odzieżowe mogą przenosić inne choroby tj. dur plamisty lub riketsjozy.

  Jakie są objawy?

  Objawy wszawicy są związane z ukłuciem skóry przez pasożyta. Towarzyszy temu silny świąd. Ciągłe drapanie skóry prowadzi do powstawania sączących się nadżerek, które mogą się pokrywać strupem lub ulec wtórnej infekcji bakteryjnej. W przypadku wszawicy głowowej we włosach skóry głowy można dostrzec jaja wielkości główki od szpilki, przytwierdzone do nasady włosa. Dorosłe osobniki są trudniej dostrzegalne ze względu na fakt, że szybko się przemieszczają.

  Wesz łonowa najczęściej bytuje w okolicy łonowej, chociaż może występować też na skórze krocza, ud, brzucha, a nawet na rzęsach czy brwiach. Natomiast zmiany skórne we wszawicy odzieżowej występują głównie w okolicy karku i grzbietu.

  Choroby zakaźne towarzyszą nam od zamierzchłych lat

  Choroby zakaźne od dawna są przedmiotem badań naukowców. Dzięki prowadzonym badaniom udało się nie tylko poznać mechanizm ich rozwoju, ale także opracować skuteczne szczepionki. Szczepienia ochronne pozwoliły znacząco ograniczyć ryzyko zakażenia chorobami, które jeszcze kilka dekad temu powodowały lokalne i globalne epidemie, prowadząc do poważnego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci wielu chorych. Do grupy zakaźnych chorób wymarłych zaliczamy m.in. czarną ospę, która niegdyś dziesiątkowała całe populacje, ostre nagminne porażenie dziecięce oraz gruźlicę.

  Nie oznacza to, że choroby te zostały całkowicie „pokonane”, bo chociaż bardzo groźne choroby zakaźne są sporadycznie diagnozowane w krajach wysoko rozwiniętych, to nadal zagrażają m.in. mieszkańcom krajów Trzeciego Świata, gdzie dostępność szczepień ochronnych jest bardzo ograniczona. Na terenie m.in. krajów tropikalnych zagrożeniem jest np. żółta gorączka (żółta febra), malaria, dur brzuszny i japońskie zapalenie mózgu, dlatego wybierając się w odległe zakątki globu, trzeba koniecznie pamiętać o wykonaniu szczepień ochronnych przeciwko chorobom tropikalnym.

  Zagrożeniem w skali globalnej jest obserwowana od kilku lat masowa rezygnacja ze szczepień ochronnych, która doprowadziła do powrotu niektórych chorób np. odry. Ma ona związek z rozpowszechnianiem nieprawdziwych informacji na temat szkodliwości szczepionek, które mają prowadzić m.in. do rozwoju autyzmu. Ważne! Informacje dotyczące szkodliwości szczepionek nie zostały nigdy potwierdzone, a stosowane obecnie preparaty są poddawane wielu badaniom, zanim trafią na rynek. Warto dowiedzieć się więcej na temat chorób zakaźnych, aby skutecznie przeciwdziałać zachorowaniu oraz uniknąć poważnych w skutkach powikłań, które związane są z niektórymi zakażeniami.

  Co zrobić, by zmniejszyć ryzyko zachorowania?

  Niestety zakażenie tymi pasożytami skóry jest bardzo łatwe. Aby zapobiec zakażeniu wszawicą głowową, nie należy stosować wspólnych grzebieni, szczotek, spinek, gumek, opasek do włosów. Wesz głowowa może się również przenosić przez wspólne noszenie nakrycia głowy lub używanie tego samego ręcznika. Podobnie, rozprzestrzenianiu się świerzbu sprzyja stosowanie wspólnej bielizny, środków czystości czy pościeli. Wszawica łonowa oraz świerzb są chorobami przenoszonymi drogą płciową i żadna z dostępnych fizycznych metod zabezpieczających nie jest skuteczna w ochronie przed zakażeniem. Dlatego też wskazana jest abstynencja płciowa partnerów w przypadku tych chorób przez cały okres leczenia.

  Zobacz także

  Wszawica Wszawice należą do częstych pasożytniczych chorób skóry, przy czym najczęstsza postacią jest wszawica głowowa. Wszy głowowe, a zwłaszcza ich gnidy, typowo zajmują okolicę potyliczną i skroniowa głowy owłosionej, zatem warto dokonywać profilaktycznej oceny tych lokalizacji, szczególnie u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wszy łonowe przenoszone są natomiast poprzez kontakty seksualne, a z kolei wszawica odzieżowa może być wektorem dla groźnych dla życia patogenów

  Świerzb Świerzb jest chorobą wywołaną przez świerzbowca ludzkiego. Powoduje powstanie zmian skórnych, którym towarzyszy uporczywy świąd, nasilający się zwłaszcza w nocy, po rozgrzaniu ciała w łóżku. Źródłem zakażenia jest chory człowiek. Choroba szerzy się przede wszystkim w skupiskach ludzkich (np. w żłobkach, przedszkolach, internatach, domach dziecka, domach opieki społecznej, szpitalach).

  Diagnostyka zarażeń pasożytniczych Diagnostyka zarażeń pasożytniczych jest bardzo zróżnicowana i zależy od typu pasożyta, jego cyklu rozwojowego i postaci, która bytuje w organizmie ludzkim.

  ---

  choroba zakazna sluz