"Zakazna choroba skory i sluzowki - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia"

Jakie są sposoby leczenia świerzbu i wszawicy?

W przypadku zakażenia wszawicą lub świerzbem wystarczające jest zastosowanie leczenia preparatami do użytku zewnętrznego w postaci płynów, szamponów, kremów lub proszków.

Najczęściej jednorazowe zastosowanie jest już skuteczne. W przypadku świerzbu konieczne jest leczenie profilaktyczne wszystkich członków rodzinny i osób z najbliższego otoczenia. Należy pamiętać, że w przypadku wszawicy odzieżowej i świerzbu konieczna jest dezynfekcja ubrań oraz nieużywanie ich przez pewien okres. Wypranie bielizny i pościeli w temperaturze wyższej niż 50°C, a następnie przechowanie jej w plastikowym worku przez co najmniej 72 godziny jest wystarczające dla eliminacji świerzbowca. Natomiast w przypadku wszawicy odzieżowej skutecznym sposobem usunięcia larw i jaj jest wypranie odzieży i wysuszenie jej gorącym powietrzem.

Jak często występuje róża?

Róża jest stosunkowo często występującą chorobą. Zgodnie z danymi epidemiologicznymi w Polsce w 2013 r. odnotowano 5242 zachorowania na różę, w tym 44,8% przypadków związanych z pobytem w szpitalu.

Róża jest chorobą zapalną skóry i tkanki podskórnej o nagłym początku i szybkim przebiegu. Główne objawy róży to zmiany skórne.

Najczęstsza lokalizacja róży to podudzie (>80% przypadków), twarz oraz u kobiet po usunięciu piersi z powodu nowotworu kończyna górna. Skóra jest żywoczerwona, błyszcząca, obrzęknięta, wyraźnie odgraniczona od skóry zdrowej, bolesna przy dotyku, cieplejsza. Niekiedy zarówno w obrębie skóry zmienionej zapalnie, jak i na obrzeżu nacieku występują drobne wybroczyny. Mogą pojawić się też linijne zaczerwienienia skóry wzdłuż przebiegu naczyń chłonnych zmienionych zapalnie („smugi”, „pręgi”). Węzły chłonne położone najbliżej miejsca zakażenia mogą być powiększone i bolesne przy dotyku (np. w róży kończyny dolnej – węzły pachwinowe).

Naciekowi zapalnemu towarzyszą obrzęki, ponieważ paciorkowce rozsiewają się m.in. naczyniami chłonnymi. Oprócz zmian skórnych, chorobie często towarzyszą objawy ogólne: dreszcze, wysoka gorączka do 40–41°C, złe samopoczucie. Dochodzi do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych.

Choroba nie pozostawia odporności na zakażenie, toteż często nawraca, zwłaszcza u osób predysponowanych. Powikłana róża może powodować poważne zaburzenia ogólnoustrojowe.

• różę pęcherzową – pojawiają się pęcherze wypełnione jasną, surowiczą treścią, ustępuje bez pozostawienia blizn
• różę krwotoczną – występują krwawe wylewy do tkanek, ustępuje bez pozostawienia blizn
• różę zgorzelinową – ciężka postać z powstaniem obszarów martwicy, po przebyciu tej postaci choroby najczęściej pozostają blizny
• różę pełzającą lub wędrującą – gdy zakażenie szerzy się drogami naczyń limfatycznych w postaci wypustek, czasami objawy choroby mogą pojawiać się też w odległych od siebie miejscach, np. na drugiej stopie albo dłoni
• różę nawrotową – najczęściej daje powikłania w postaci słoniowacizny kończyn spowodowanej zaburzeniami odpływu chłonki.

Jak wygląda róża i jakie objawy wywołuje?

Róża najczęściej występuje na kończynach dolnych i na środkowej części twarzy , może też atakować układ limfatyczny. Sporadycznie E rysipelas zlokalizowana jest na tułowiu lub narządach płciowych. Okres wylęgania choroby trwa ok.1-4 dni. Symptomy róży pojawiają się nagle. Charakterystycznym objawem jest rumień, który szybko przybiera jaskrawoczerwoną barwę. Skóra w tym miejscu jest obrzęknięta i stwardniała. Ma połyskującą powierzchnię i wyraźnie odróżnia się od zdrowej tkanki. W dotyku naskórek ma gładką powierzchnię, występuje miejscowe ocieplenie skóry.

Wraz z upływem czasu zaczerwienienie powiększa się, przebiegając wzdłuż naczyń objętych zapaleniem , co daje obraz przypominający smugi lub pręgi. Rumień może zająć znaczny obszar ciała. Gdy zmiana rumieniowa pojawi się na twarzy, zazwyczaj usytuowana jest na grzbiecie nosa i obydwu policzkach. Dodatkowo często występuje obrzęk na powiekach.

Wraz z rumieniem mogą powstawać pęcherze, ropnie oraz zmiany krwotoczne. Często pacjenci skarżą się na pieczenie, tkliwość i swędzenie w zmienionym chorobowo miejscu. Na 48 godzin przed wystąpieniem zmian skórnych chorzy mogą odczuwać objawy ogólnoustrojowe, takie jak nudności, gorączka, dreszcze, złe samopoczucie, intensywny ból.

Choroby zakaźne towarzyszą nam od zamierzchłych lat

Choroby zakaźne od dawna są przedmiotem badań naukowców. Dzięki prowadzonym badaniom udało się nie tylko poznać mechanizm ich rozwoju, ale także opracować skuteczne szczepionki. Szczepienia ochronne pozwoliły znacząco ograniczyć ryzyko zakażenia chorobami, które jeszcze kilka dekad temu powodowały lokalne i globalne epidemie, prowadząc do poważnego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci wielu chorych. Do grupy zakaźnych chorób wymarłych zaliczamy m.in. czarną ospę, która niegdyś dziesiątkowała całe populacje, ostre nagminne porażenie dziecięce oraz gruźlicę.

Nie oznacza to, że choroby te zostały całkowicie „pokonane”, bo chociaż bardzo groźne choroby zakaźne są sporadycznie diagnozowane w krajach wysoko rozwiniętych, to nadal zagrażają m.in. mieszkańcom krajów Trzeciego Świata, gdzie dostępność szczepień ochronnych jest bardzo ograniczona. Na terenie m.in. krajów tropikalnych zagrożeniem jest np. żółta gorączka (żółta febra), malaria, dur brzuszny i japońskie zapalenie mózgu, dlatego wybierając się w odległe zakątki globu, trzeba koniecznie pamiętać o wykonaniu szczepień ochronnych przeciwko chorobom tropikalnym.

Zagrożeniem w skali globalnej jest obserwowana od kilku lat masowa rezygnacja ze szczepień ochronnych, która doprowadziła do powrotu niektórych chorób np. odry. Ma ona związek z rozpowszechnianiem nieprawdziwych informacji na temat szkodliwości szczepionek, które mają prowadzić m.in. do rozwoju autyzmu. Ważne! Informacje dotyczące szkodliwości szczepionek nie zostały nigdy potwierdzone, a stosowane obecnie preparaty są poddawane wielu badaniom, zanim trafią na rynek. Warto dowiedzieć się więcej na temat chorób zakaźnych, aby skutecznie przeciwdziałać zachorowaniu oraz uniknąć poważnych w skutkach powikłań, które związane są z niektórymi zakażeniami.

Najważniejsze jednostki chorobowe [ edytuj | edytuj kod ]

Spośród licznej grupy dermatoz warto wyróżnić:

• oparzenia – są skutkiem działania na skórę zbyt wysokich temperatur. Występują oparzenia:
  • stopnia I – zaczerwieniona skóra
  • stopnia II – pęcherze na skórze, a w konsekwencji złuszczanie się naskórka
  • stopnia III – martwica uszkodzonej części, może się zregenerować, pozostają blizny
  • stopnia IV – martwica skóry i tkanek znajdujących się pod nią, najczęściej prowadzi do śmierci
  • stopnia I – małe uszkodzenie, które po paru dniach zanika
  • stopnia II – część komórek ulega martwicy, ale po dłuższym czasie skóra się regeneruje
  • stopnia III – głębokie odmrożenie, utrata uszkodzonych tkanek, gojenie się trwa długo - najczęściej kilka miesięcy

  ---

  choroba zakazna sluz