U nas zapłacisz kartą
Czy łuszczyca jest zakaźna? Mit czy rzeczywistość
Najczęstsze przyczyny grzybicy pochwy i sromu
Zakażeniom grzybiczym sprzyja stosowanie antybiotyków (niszczą one wszystkie bakterie te złe i te dobre) i leków hormonalnych. Przyczyną kłopotów może być noszenie zbyt ciasnej i syntetycznej bielizny, która powoduje nadmierną wilgotność miejsc intymnych, którą uwielbiają grzyby. Chorobą tą można zarazić się też na basenie, w saunie czy szatni fitness klubu, a także używając ręcznika czy przyborów toaletowych osoby zakażonej. Grzybica częściej dokucza osobom przewlekle chorym na cukrzycę i kobietom w ciąży, wtedy pH miejsc intymnych zmienia się na przyjazne rozwojowi grzybów.
Grzybica to jedna z najczęstszych chorób konsultowanych w gabinetach ginekologicznych. Około 32% kobiet diagnozowanych przez lekarzy ginekologów to właśnie grzybicze stany zapalne pochwy i sromu.
Objawy grzybicy miejsc intymnych
Objawami grzybicy są najczęściej dokuczliwy świąd lub pieczenie okolic intymnych, bolesność przy oddawaniu moczu lub współżyciu płciowym. W czasie trwania infekcji wargi sromowe są zaczerwienione i obrzęknięte co powoduje dyskomfort w normalnym funkcjonowaniu. Pojawiają się bezwonne, grudkowate upławy, wyglądem przypominające biały ser.
Jak leczymy grzybicę? Podczas badania ginekologicznego lekarz pobiera wymaz z pochwy. Próbka wysyłana jest do laboratorium gdzie wykonywany jest posiew mykologiczny, na wyniki w zależności od pobranego materiału czeka się od 4 do 14 dni. W leczeniu stosuje się leki przeciwgrzybicze w formie kremów, tabletek lub globulek dopochwowych wskazanych prze lekarza ginekologa. Taka terapia trwa od kilku dni do 2 tygodni. Lekarz zaleca środki lecznicze miejscowe lub doustne. Jeśli współżyjesz, leczyć się powinien również twój partner.
UWAGA: Grzybica lubi powracać, zwłaszcza jeśli jest niedoleczona lub niewłaściwie leczona. Zwykle wtedy infekcje są znacznie silniejsze i trudniej je pokonać. Pamiętaj, że nie wolno jej lekceważyć.
Literatura:
[1] July 2014, Postepy Mikrobiologii 53(3):229-240
[2] Erkiert-Polguj Anna, Burzyńska Anna, Waszczykowska Elżbieta, Mykologia Lekarska, 2008, tom. 15 Wydanie 4, s205-208.
Łuszczyca – objawy i rodzaje
Łuszczyca plackowata (zwykła)
Podstawowym objawem łuszczycy zwykłej są zmiany skórne w formie wykwitów. Mają one postać czerwonobrunatnych plam pokrytych białoszarą łuską.
Dodatkowo często pojawiają się:
- zaczerwienienie,
- pieczenie,
- świąd,
- pękanie skóry i jej krwawienie,
- ból.
Zmiany są spowodowane zaburzeniem procesu regeneracji naskórka. U zdrowej osoby proces ten trwa około miesiąca, a u chorych jest skrócony do 4 dni. Łuska pojawia się z powodu nadmiernego rogowacenia skóry.
Zmiany zwykle występują na:
- kolanach,
- łokciach,
- twarzy,
- plecach,
- stopach,
- dłoniach,
- paznokciach stóp i dłoni.
Łuskowate zmiany na ciele są dobrze odgraniczone od zdrowej skóry. Przy próbie ich zdrapania łuski odpadają, tworząc płatki przypominające zeskrobane kawałki świecy (objaw świecy stearynowej).
Łuszczyca skóry głowy
Często pierwszym miejscem występowania zmian jest owłosiona skóra głowy. Początkowo łuszczenie możesz pomylić z łupieżem. Później zmiany mogą objąć całą skórę.
Mimo ciągłego złuszczania skóry i występowania stanu zapalnego włosy nie wypadają.
Łuszczyca drobnogrudkowa (kropelkowa)
Charakterystyczną cechą jest objaw Auspitza. Polega on na pojawieniu się kropelek krwi w wyniku uszkodzenia naczynek podskórnych po zeskrobaniu łuski. Zmiany skórne mogą mieć charakter licznych, grudkowatych wykwitów na czubku głowy, kończynach czy tułowiu. Mówimy wówczas o łuszczycy drobnogrudkowej lub kropelkowej. Jest to najczęstsza postać łuszczycy u dzieci. Występuje zazwyczaj 2-3 tygodnie po przebyciu paciorkowcowego zakażenia gardła lub migdałków. Niekiedy zmiany są dużo bardziej rozległe i wykwity zlewają się ze sobą, tworząc kształty przypominające mapę (łuszczyca geograficzna).