U nas zapłacisz kartą
Czy łuszczyca jest zakaźna? Mit czy rzeczywistość
Niezadowalająca opieka lekarska w leczeniu łuszczycy
Osoby z łuszczycą poświęcają średnio 58,5 dnia wolnego w roku na kwestie związane z leczeniem. 57 proc. badanych przyznaje, że leczenie dolegliwości skórnych jest mocno i bardzo mocno problematyczne i absorbuje ich czas. Osoby chore walczą ze świądem, z cyklicznymi zaostrzeniami stanu zapalnego i chorób towarzyszących, spowodowanych przez prozapalne cytokiny wytwarzane w mechanizmie łuszczycy. Mają zajęte procesem łuszczycowym stawy i bywa, że każdy ruch sprawia im ból.
Pacjenci sami poszukują informacji o swojej chorobie, sposobach leczenia, dostępie do leków i lekarzy. Aż dla 63 proc. badanych głównym źródłem takich informacji był Internet, a tylko dla 13 proc. lekarz. Na dodatek często pacjenci nie są partnerami dla lekarzy w przebiegu terapii (nie otrzymują wystarczających wyjaśnień, nie mają wpływu na wybór metody leczenia).
Dostęp do dermatologa aż 76 proc. ankietowanych oceniło jako niełatwy i niepoprawiający się w ciągu ostatniego roku (55 proc.). Na wizytę pacjenci oczekiwali średnio 34 dni.
Zaledwie 19 proc. respondentów było zadowolonych ze skuteczności swojej terapii, 11 proc. oceniało ją bardzo źle, 45 proc. źle (25 proc. nie miało zdania). Znaczny był także odsetek ocen złych w następujących wskaźnikach: dostępność terapii (43 proc.), jakość (52 proc.) i bezpieczeństwo (30 proc.).
Choroba jest również obciążeniem dla budżetu pacjentów — średnio 16 proc. domowych wydatków było z nią związanych (badania diagnostyczne, porady lekarskie, leki, psychoterapia, transport związany z dotarciem na wizyty i badania).
Łuszczyca – objawy i miejsca występowania
Typowa zmiana skórna w przebiegu łuszczycy ma postać czerwonobrunatnej, wyraźnie odgraniczonej od zdrowej skóry grudki, na której obserwuje się złuszczanie jej powierzchni. Pierwsze objawy łuszczycy mają charakter małych grudek i pojawiają się na dużych powierzchniach skóry. Nierzadko pierwsze zmiany pojawiają się po przebytej infekcji. Wykwity mogą przybierać postać dużych, nierzadko kilkucentymetrowych grudek, które są pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami (są to tzw. blaszki łuszczycowe). Opisywane zmiany mogą się stopniowo powiększać i pojawiać się w innych miejscach np. w obrębie owłosionej skóry głowy.
Łuszczyca paznokci czy łuszczyca skóry głowy nie stanowią odrębnych typów choroby. Miejsca te należą do typowych i najczęstszych miejsc występowania aktywnej postaci łuszczycy. Do typowych lokalizacji zmian zalicza się też okolicę kolan czy łokci.
Charakterystycznym symptomem łuszczycy jest objaw Koebnera (Köbnera), który polega na pojawieniu się zmian skórnych wzdłuż linii zadrapania zdrowej skóry po upływie 6–12 dni. Po zdrapaniu łuski łuszczycowej obserwuje się błyszczącą powierzchnię zmiany (jest to tzw. objaw świecy stearynowej, ang. candle sign).
Łuszczyca – objawy i rodzaje
Łuszczyca plackowata (zwykła)
Podstawowym objawem łuszczycy zwykłej są zmiany skórne w formie wykwitów. Mają one postać czerwonobrunatnych plam pokrytych białoszarą łuską.
Dodatkowo często pojawiają się:
- zaczerwienienie,
- pieczenie,
- świąd,
- pękanie skóry i jej krwawienie,
- ból.
Zmiany są spowodowane zaburzeniem procesu regeneracji naskórka. U zdrowej osoby proces ten trwa około miesiąca, a u chorych jest skrócony do 4 dni. Łuska pojawia się z powodu nadmiernego rogowacenia skóry.
Zmiany zwykle występują na:
- kolanach,
- łokciach,
- twarzy,
- plecach,
- stopach,
- dłoniach,
- paznokciach stóp i dłoni.
Łuskowate zmiany na ciele są dobrze odgraniczone od zdrowej skóry. Przy próbie ich zdrapania łuski odpadają, tworząc płatki przypominające zeskrobane kawałki świecy (objaw świecy stearynowej).
Łuszczyca skóry głowy
Często pierwszym miejscem występowania zmian jest owłosiona skóra głowy. Początkowo łuszczenie możesz pomylić z łupieżem. Później zmiany mogą objąć całą skórę.
Mimo ciągłego złuszczania skóry i występowania stanu zapalnego włosy nie wypadają.
Łuszczyca drobnogrudkowa (kropelkowa)
Charakterystyczną cechą jest objaw Auspitza. Polega on na pojawieniu się kropelek krwi w wyniku uszkodzenia naczynek podskórnych po zeskrobaniu łuski. Zmiany skórne mogą mieć charakter licznych, grudkowatych wykwitów na czubku głowy, kończynach czy tułowiu. Mówimy wówczas o łuszczycy drobnogrudkowej lub kropelkowej. Jest to najczęstsza postać łuszczycy u dzieci. Występuje zazwyczaj 2-3 tygodnie po przebyciu paciorkowcowego zakażenia gardła lub migdałków. Niekiedy zmiany są dużo bardziej rozległe i wykwity zlewają się ze sobą, tworząc kształty przypominające mapę (łuszczyca geograficzna).
Czy łuszczyca jest zaraźliwa? To dość częste pytanie
Czy łuszczycą można się zarazić? Czy łuszczyca jest chorobą uleczalną? Jakie mogę być jej przyczyny? To dość częste pytania, dotyczące tej choroby. Poznaj odpowiedź na nie.
"Czy łuszczyca jest zaraźliwa?". To pytanie jest dość często wpisywane w wyszukiwarkę google'a i świadczy o tym, że wciąż zbyt mało wiemy o tej chorobie. A jest to choroba, która dotyka około 1 miliona Polaków, z czego 80 proc. to osoby młode, w wieku od 20 do 40 lat. Na całym świecie na łuszczycę choruje około 180 mln osób, czyli jakieś 3 proc. populacji (niektóre źródła podają nawet, że 6 proc.).
Wracając jednak do pytania, czy łuszczycą można się zarazić, odpowiedź brzmi: NIE. Łuszczyca to przewlekła choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, a nie zakaźnym. Nie można się nią zarazić.
Charakteryzuje się ona występowaniem czerwonych, drobnych grudek na skórze (w początkowej fazie choroby) lub rozległych, plackowatych zmian pokrytych srebrzystą łuską (zaawansowana postać choroby). Zmiany łuszczycowe pojawiają się najczęściej na łokciach, kolanach, a także w okolicy owłosionej skóry głowy .
Leczenie łuszczycy – jakie leki? Co stosować na łuszczycę?
W przypadku zmian o niewielkich rozmiarach i zajmujących mniej niż 10% powierzchni skóry stosuje się leczenie miejscowe, czyli nakładanie produktów leczniczych bezpośrednio na zmiany skórne. Natomiast w przypadku ciężkiego przebiegu choroby stosuje się leki doustne, dożylne wraz z leczeniem miejscowym.
Leczenie miejscowe zaczyna się od usunięcia łusek za pomocą substancji keratolitycznych, a następnie hamuje się nadmierny wzrost komórek naskórka. Substancjami leczniczymi stosowanymi na zmiany skórne w przebiegu łuszczycy są: kwas salicylowy i mocznik, które zmniejszają ilość łusek i polepszają przenikanie innych preparatów do głębszych warstw skóry, dziegcie, które są pochodnymi węgla, glikokortykosteroidy miejscowe mające działanie przeciwzapalne i przeciwproliferacyjne, cygnolina oraz analogi witaminy D3.
W leczeniu ciężkich postaci łuszczycy stosuje się:
- fototerapię – polega ona na ekspozycji skóry na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy. Fotochemioterapia (PUVA) to połączenie leku światłouwrażliwiającego z promieniami UVA. Metody te stosowane są w przypadku łuszczycy opornej na leczenie miejscowe lub w przypadku rozległych zmian skórnych,
- metotreksat – jest lekiem z grupy cytostatyków, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, cyklosporyna – ma silne działanie immunosupresyjne, czyli osłabiające odpowiedź zapalną. Posiada sporo działań niepożądanych, dlatego stosuje się ją w przypadku łuszczycy opornej na inne leki,
- retinoidy – mają działanie teratogenne, dlatego nie wolno ich stosować w ciąży. Retinoidy są zalecana w przypadku łuszczycy krostkowej,
- leki biologiczne (adalimumab, etanercept, infliksymab, ustekinumab) oddziałują na cytokiny, które biorą udział w powstawaniu zmian. Stosuje się je w przypadkach ciężkiej łuszczycy lub opornej na leczenie innymi preparatami.
