U nas zapłacisz kartą
Czy łuszczyca jest zakaźna? Mit czy rzeczywistość
Łuszczyca – jak jeszcze można złagodzić objawy choroby?
Aby złagodzić objawy łuszczycy, unikaj czynników wyzwalających i nasilających jej objawy.
Zaliczamy do nich:
Zwróć także uwagę na jakość spożywanych posiłków. Najlepiej sprawdzi się dieta śródziemnomorska lub inna oparta na dużej ilości świeżych warzyw i owoców. Te produkty są bogatym źródłem antyoksydantów. Ich zadaniem jest regulowanie procesów zapalnych.
Porozmawiaj także z lekarzem prowadzącym na temat suplementacji witaminy D i nienasyconych kwasów tłuszczowych.
Niektóre źródła wskazują na pozytywny wpływ preparatów pochodzenia roślinnego na łagodzenie zmian łuszczycowych. Poza olejami wymienia się tu również dziurawiec, aloes czy ostryż długi. Jest to jedynie uzupełnienie tradycyjnej farmakoterapii, dlatego omów tę kwestię z lekarzem prowadzącym.
Nie zapominaj również o codziennej i właściwej pielęgnacji skóry objętej stanem zapalnym.
Stosuj kosmetyki z:
- dziegciem,
- siarką,
- kwasem salicylowym,
- olejem konopnym.
Przydadzą się także nawilżające emolienty.
Osoby z łuszczycą są bardziej narażone na rozwój innych chorób o podłożu autoimmunologicznym, m.in. choroby Hashimoto, choroby Leśniowskiego-Crohna czy RZS. Leczenie łuszczycy będzie skuteczne, gdy współwystępujące choroby o charakterze zapalnym także będą dobrze kontrolowane.
Łuszczyca to ciężka choroba, która ze względu na podłoże genetyczne pozostaje nieuleczalna. Możemy jedynie próbować załagodzić jej objawy, co nie zawsze jest proste. Po okresie remisji prędzej czy później następuje nawrót choroby. Szybkość leczenia zmian skórnych w dużej mierze będzie zależało od systematyczności. Duże nadzieje możemy pokładać w nowych lekach biologicznych, które wykazują dużą skuteczność przy wysokim profilu bezpieczeństwa.
Zakorzenione negatywne stereotypy na temat łuszczycy
Paniczny lęk przed dżumą, cholerą czy trądem – chorobami zakaźnymi, nieuleczalnymi, zbierającymi żniwo śmierci przez stulecia – wynikał z doświadczenia ludzkości. Zwłaszcza trąd, na skutek widocznych gołym okiem zmian skórnych jego bardzo zaraźliwej odmiany lepromatycznej (lepra lepromatosa tuberosa, od łac. lepra – łuska), był nie tylko chorobą towarzyszącą ludzkości od zarania jej dziejów, ale też stał się archetypem sytuacji zagrożenia. Generował strach przez zakażeniem i śmiercią, a także odrazę wywołaną wyglądem wykwitów skórnych. Zniekształcenia, jakie powodowała choroba, były ostrzeżeniem dla innych ludzi, pogłębiając izolację trędowatych.
Dziś trąd występuje na świecie endemicznie, powszechne natomiast są infekcje i alergie, mające swoje manifestacje skórne (m.in. atopowe zapalenie skóry). Łuszczącymi wykwitami na skórze objawia się łuszczyca (gr. psoriasis – świąd) – niezakaźna, przewlekła i nawracająca choroba układowa.
Czy to możliwe, że współcześnie dokonywana przez chorych na łuszczycę ocena sytuacji własnej jako piętna, stygmatu, kary ma odległe korzenie w lęku przed trądem? Choroba budzi obawy przed zakażeniem, przed bliskim kontaktem z chorymi, powoduje faktyczną bądź domniemaną izolację pacjentów.
Dawniej izolacja chorych w koloniach dla trędowatych, w leprozoriach, oznaczała ich śmierć społeczną. Potem, gdy opieka nad nimi stała się chrześcijańskim obowiązkiem i powołano zakon do pełnienia przy nich służby, nie byli już traktowani jako martwi za życia, ale stygmat ich choroby nie przestał istnieć.
Badanie „Potrzeby pacjentów z łuszczycą w Polsce” przeprowadzone zostało online w grupie 180 osób w grudniu 2016 r. Inicjatorami i współorganizatorami jego przeprowadzenia były Fundacja My Pacjenci oraz Unia Stowarzyszeń Chorych na Łuszczycę. Autorski kwestionariusz obejmował takie zagadnienia, jak życie osobiste, społeczne i zawodowe, dostęp do informacji i leczenia, system opieki nad pacjentami, zdrowie psychiczne, koszty choroby.
Łuszczyca – leczenie miejscowe. Jak złagodzić objawy?
Właściwa pielęgnacja skóry osób chorych na łuszczycę jest niezbędna podczas leczenia zmian chorobowych. Stanowi także profilaktykę przed zaostrzeniem choroby. W pielęgnacji skóry z objawami charakterystycznymi dla łuszczycy zaleca się regularne złuszczanie naskórka, nawilżanie oraz natłuszczanie. Pomocne bywają preparaty emolientowe, które tworzą warstwę ochronną na powierzchni skóry, dzięki czemu zapobiegają nadmiernej utracie wody ze skóry oraz zmniejszają świąd. Zaleca się używanie preparatów emolientowych co najmniej 3 razy na dobę. Do substancji łagodzących objawy łuszczycy zalicza się także mocznik, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas hialuronowy, glicerynę oraz dekspantenol, który ma działanie nawilżające, łagodzące i przeciwzapalne. Mocznik ma działanie keratolityczne, przez co ułatwia usunięcie blaszek łuszczycowych.
W przypadku łuszczycy skóry głowy zaleca się stosowanie szamponów przeznaczonych dla osób z łuszczycą (najczęściej zawierających dziegcie). Podczas kuracji preparatami zawierającymi dziegcie należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne. Warto pamiętać także, aby delikatnie myć skórę głowy, dzięki czemu unikniemy uszkodzeń mechanicznych skóry głowy i powstawania nowych zmian.
Osoby mające zmiany na dłoniach powinny ograniczyć stosowanie mydeł i detergentów, gdyż prowadzą one do przesuszania skóry i jej mechanicznych uszkodzeń. Zaleca się także regularne stosowanie kremów do rąk.
Łuszczyca a solarium, tatuaż
Światło ultrafioletowe, które jest emitowane w solarium, może łagodzić objawy skórne łuszczycy, jednakże nie zaleca się korzystania z solariów, bezpieczniejszym sposobem fototerapii jest naświetlanie PUVA, które może zalecić lekarz dermatolog. Dlatego też osoby z łuszczycą nie powinny zastępować profesjonalnej terapii choroby (naświetlania PUVA) pobytem w solarium.
Należy pamiętać, że tatuaż może powodować pojawienie się zmian łuszczycowych, co jest wywołane uszkodzeniem skóry, dlatego osoby dotknięte tą chorobą skórną nie powinny wykonywać sobie tatuaży.