U nas zapłacisz kartą
Luszczyca - Choroba Zakazna czy Nie? Wszystko, Co Powinieneś Wiedzieć
Choroby zakaźne towarzyszą nam od zamierzchłych lat
Choroby zakaźne od dawna są przedmiotem badań naukowców. Dzięki prowadzonym badaniom udało się nie tylko poznać mechanizm ich rozwoju, ale także opracować skuteczne szczepionki. Szczepienia ochronne pozwoliły znacząco ograniczyć ryzyko zakażenia chorobami, które jeszcze kilka dekad temu powodowały lokalne i globalne epidemie, prowadząc do poważnego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci wielu chorych. Do grupy zakaźnych chorób wymarłych zaliczamy m.in. czarną ospę, która niegdyś dziesiątkowała całe populacje, ostre nagminne porażenie dziecięce oraz gruźlicę.
Nie oznacza to, że choroby te zostały całkowicie „pokonane”, bo chociaż bardzo groźne choroby zakaźne są sporadycznie diagnozowane w krajach wysoko rozwiniętych, to nadal zagrażają m.in. mieszkańcom krajów Trzeciego Świata, gdzie dostępność szczepień ochronnych jest bardzo ograniczona. Na terenie m.in. krajów tropikalnych zagrożeniem jest np. żółta gorączka (żółta febra), malaria, dur brzuszny i japońskie zapalenie mózgu, dlatego wybierając się w odległe zakątki globu, trzeba koniecznie pamiętać o wykonaniu szczepień ochronnych przeciwko chorobom tropikalnym.
Zagrożeniem w skali globalnej jest obserwowana od kilku lat masowa rezygnacja ze szczepień ochronnych, która doprowadziła do powrotu niektórych chorób np. odry. Ma ona związek z rozpowszechnianiem nieprawdziwych informacji na temat szkodliwości szczepionek, które mają prowadzić m.in. do rozwoju autyzmu. Ważne! Informacje dotyczące szkodliwości szczepionek nie zostały nigdy potwierdzone, a stosowane obecnie preparaty są poddawane wielu badaniom, zanim trafią na rynek. Warto dowiedzieć się więcej na temat chorób zakaźnych, aby skutecznie przeciwdziałać zachorowaniu oraz uniknąć poważnych w skutkach powikłań, które związane są z niektórymi zakażeniami.
Łuszczyca a styl życia
Duże znaczenie dla zmian skórnych charakterystycznych dla łuszczycy, w szczególności częstości nawrotów choroby czy czasu ich trwania, mają czynniki zewnętrzne, związane ze stylem życia chorego. W literaturze medycznej wskazuje się wiele tzw. wyzwalaczy łuszczycy, czyli czynników środowiskowych, mających wpływ na wystąpienie choroby. W wielu publikacjach, w których analizuje się wpływ poszczególnych czynników, na pierwszym miejscu wymieniane są alkohol oraz palenie tytoniu.
Zmiany chorobowe często występują, jako efekt przebytej choroby bakteryjnej bądź wirusowej o ostrym przebiegu. Każda choroba osłabia układ immunologicznego człowieka, a przez to staje się on bardziej podatny na atak innych wirusów, bakterii czy – jak w przypadku łuszczycy, osłabiony układ autoimmunologiczny nie może prawidłowo zwalczyć procesu chorobowego i choroba uaktywnia się.
Duże znaczenie dla wystąpienia rzutu choroby mają również niektóre leki, a największe znaczenie przypisuje się lekom z grup β-blokerów, soli litu, kortykosteroidów oraz leków przeciw malarycznych.
Do wystąpienia objawów choroby mogą się także przyczynić urazy mechaniczne, bądź stres. W tym także urazy mechaniczne związane z drapaniem, mającym na celu usunięcie łuski łuszczycowej.
Objawy choroby podlegają leczeniu miejscowemu, stosowane są maści oraz preparaty, których celem jest przyspieszenie usuwania naskórka objętego chorobą. Jednak trwające nieodpowiednio prowadzone leczenie również może spowodować, że skóra ponownie zostanie objęta procesem chorobowym. Dodatkowo, chorzy na łuszczycę cierpiący również na inne schorzenia skóry, często zmuszeni są do stosowania odpowiednich dla współistniejącego schorzenia leków, które mogą wywoływać zaostrzenia choroby. Leki te charakteryzują się w wielu przypadkach w początkowym etapie stosowania bardzo szybkim ustąpieniem objawów, jednak po ich odstawieniu obserwuje się nawrót dolegliwości.
Nie bez znaczenia pozostają również zaburzenia metaboliczne, wśród których najczęściej wskazuje się hiperlipidemię oraz nietolerancję glutenu. Wśród czynników środowiskowych, można wskazać również dietę.
Erytrodermia w przebiegu łuszczycy
Erytrodermia to stan zapalny skóry, który obejmuje prawie całą powierzchnię ciała. Erytrodermia łuszczycowa jest najcięższą postacią łuszczycy. Żywoczerwonym zmianom przypominającym poparzenia towarzyszy przyspieszone bicie serca, ból, intensywny świąd, gorączka. Chorzy powinni być hospitalizowani. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może prowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych.
W razie wystąpienia niepokojących zmian należy się zgłosić do dermatologa.
Łuszczyca jest rozpoznawana na podstawie badania klinicznego po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej lokalizacji.
Jeśli obraz kliniczny jest niecharakterystycznym lekarz może przeprowadzić badanie dermatoskopowe (nieinwazyjne badanie, które polega na oglądaniu zmian skórnych specjalnym urządzeniem, w powiększeniu oraz z oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur ocenianej zmiany) lub wykonać biopsję zmiany do oceny histopatologicznej.
Czym są choroby zakaźne?
Choroby zakaźne to choroby, które wywołują różne biologiczne czynniki chorobotwórcze. W przypadku tej grupy chorób pojawia się zagrożenie dla zdrowia publicznego, które związane jest z charakterem oraz sposobem rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych. Niektóre choroby zakaźne bardzo szybko się rozprzestrzeniają, cechując się wysoką zakaźnością, czego skutkiem jest lawinowy wzrost liczby pacjentów.
Przykładem szczególnie szybko rozprzestrzeniającej się choroby zakaźnej może być choroba COVID-19, która opanowała świat, prowadząc do śmierci milionów osób, a także wywołując długofalowe skutki w postaci różnych powikłań. Wydawać by się mogło, że współczesnej ludzkości nie zagraża nowy wirus, jednak rzeczywistość okazała się brutalna, a koronawirus nadal mutuje, wywołując kolejne fale pandemii. Na tym przykładzie łatwo zrozumieć, dlaczego choroby zakaźne wymagają szczególnej uwagi oraz szybkiego reagowania w sytuacji, gdy obserwowany jest dynamiczny wzrost zakażeń.
