U nas zapłacisz kartą
Domowe sposoby na leczenie zapalenia mieszków włosowych
Zapalenie mieszka włosowego - kogo dotyka?
Choroba może rozwinąć się w każdym wieku, z równą częstością dotyka mężczyzn, jak i kobiety. Istotny jest fakt, iż objawy choroby rozwijają się oraz ustępują niezwykle szybko, bez pozostawienia blizn, nie są bolesne przy ucisku. Objawy choroby rozwijają się oraz ustępują niezwykle szybko, bez pozostawienia blizn, nie wywołują dolegliwości bólowych.
Przyczyną rozwoju zmian zapalnych jest bakteria gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus). Część z nas jest bezobjawowym nosicielem tego drobnoustroju, bytuje on czasowo na skórze i błonach śluzowych, np. jamy nosowej. Jednak tylko u nielicznych wywołuje objawy choroby.
Do najważniejszych czynników ryzyka zapalenia mieszka włosowego zalicza się:
- utrzymującą się kolonizację Staphylococcus aureus,
- zaburzenia odporności – białaczki, chłoniaki, wrodzone i nabyte niedobory immunologiczne,
- choroby metaboliczne – cukrzyca, niewydolność nerek,
- wyniszczenie organizmu – choroba nowotworowa, alkoholizm, narkomania,
- błędy dietetyczne – hipowitaminozy, niedobory pokarmowe,
- nieprawidłową higienę,
- przewlekłe uszkodzenia skóry.
Zapalenie mieszków włosowych - leczenie
Farmaceutyki stosowane miejscowo w leczeniu zapalenia mieszków włosowych:
- mupirocyna,
- kwas fusydowy,
- retapamulina.
Jeżeli schorzenie ma cięższy przebieg, niekiedy włączone zostają antybiotyki doustne.
W przypadku figówki gronkowcowatej leczenie przebiega zwykle dłużej niż w innych przypadkach i może trwać nawet kilka miesięcy 2 . U pacjentów z zapaleniem mieszków włosowych o podłożu grzybiczym zamiast antybiotyków stosuje się leki przeciwgrzybicze, w tym szampony, kremy i tabletki doustne.
Nosiciele HIV i chorzy na AIDS mogą odczuć ulgę w objawach eozynofilowego zapalenia mieszków włosowych po wdrożeniu terapii antyretrowirusowej.
Duże ropiejące zmiany, w tym czyraki, mogą wymagać interwencji chirurgicznej 3 . W przypadku zapalenia mieszków włosowych wyłysiającego, które wywołuje zakażenie gronkowcem złocistym lub Propionibacterium acnes leczenie jest długotrwałe i nie zawsze przynosi oczekiwane efekty. To schorzenie atakuje skórę owłosionej głowy, rzadziej inne części ciała, w tym narządy płciowe.
W pierwszej kolejności podaje się rifampicynę i klindamycynę w dawce 300 mg 2 razy na dobę przez 4-10 tygodni. Ponadto lekarz może przepisać glikokortykosterydy, retinoidy i sulfony.
Skuteczna też wydaje się terapia tzw. inhibitorami TNF-α (czynnika martwicy nowotworów alfa), infliksymabem i adalimumabem. Jako terapię wspomagającą stosuje się preparaty odkażające i zawierające glikokortykosterydy, a także inhibitory kalcyneuryny 7 .
Domowe sposoby na zapalenie mieszków włosowych
Co można stosować w domu na zapalenie mieszków włosowych:
- przemywaj zmieniony obszar ciała nawet kilka razy dziennie stosując myjkę do ciała nasączoną roztworem octu (1 łyżka stołowa octu z białego wina) na ok. pół litra ciepłej wody,
- sięgnij po kremy i maści łagodzące świąd, - przemywaj chorą skórę co najmniej 2 razy dziennie mydłem antybakteryjnym, za każdym razem stosuj czysty ręcznik - zużyte wypierz najpierw w gorącej wodzie z dodatkiem mydła,
- ogranicz depilację ciała, a najlepiej przestań się golić na czas terapii 3 .
Upośledzenie funkcjonowania układu odpornościowego - schorzenia
U ogromnej ilości osób prawidłowo funkcjonujący układ immunologiczny zapobiega rozwojowi infekcji gronkowcowej. Po różnie długim czasie bytowania w obrębie skóry lub błon śluzowych patogen ten zostaje wyeliminowany. Jednak u pacjentów z obniżoną odpornością może dojść do rozwoju zakażenia.
Wśród stanów związanych z upośledzeniem funkcjonowania układu immunologicznego wymienia się:
- schorzenia hematologiczne – białaczki, chłoniaki nieziarnicze, choroba Hodgkina,
- wrodzone niedobory immunologiczne – np. zespół Di Georga (związany z niedorozwojem lub całkowitym brakiem grasicy) lub ostry złożony niedobór odporności (obok niedorozwoju grasicy upośledzona jest również funkcja szpiku kostnego),
- nabyte niedobory immunologiczne – np. AIDS jako najcięższa postać,
- schorzenia ogólnoustrojowe o podłożu metabolicznym – cukrzyca, niewydolność nerek,
- stany przebiegające z ogólnym wyniszczeniem organizmu – choroba nowotworowa, błędy żywieniowe, alkoholizm, narkomania.
Kolejnym istotnym elementem patogenezy zapalenia mieszka włosowego są mechaniczne uszkodzenia skóry. Stąd wykwity w obrębie twarzy częstsze są u mężczyzny pozbywających się regularnie zarostu. Zaniedbywanie higieny również sprzyja infekcji (charakterystyczna lokalizacja zmian na karku i w obrębie pleców).
Zaistnienie wyżej wymienionych czynników doprowadza do powstania głównego, miejscowego objawu zapalenia mieszka włosowego - krosty.
Zapalenie mieszków włosowych - leczenie, przyczyny i objawy
Zapalenie mieszka włosowego to choroba, która cechuje się obecnością bakteryjnego zakażenia powierzchownych warstw skóry. Objawia się głównie: drobnymi pęcherzykami na skórze z ropną wydzieliną, czerwoną obwódką oraz niekiedy pojedynczym włosem na szczycie zmiany. Poznaj przyczyny, objawy oraz metody leczenia zapalenia mieszka włosowego.
- Mieszek włosowy - budowa
- Zapalenie mieszka włosowego - kogo dotyka?
- Zapalenie mieszka włosowego - przyczyny
- Upośledzenie funkcjonowania układu odpornościowego - schorzenia
- Zapalenie mieszka włosowego - objawy
- Zapalenie mieszka włosowego - zapobieganie
- Zapalenie mieszka włosowego - diagnostyka
- Zapalenie mieszka włosowego - badania
- Zapalenie mieszka włosowego - leczenie
- Zapalenie mieszka włosowego - domowe sposoby leczenia
- Zapalenie mieszka włosowego - zapobieganie nawrotom choroby
- Zapalenie mieszka włosowego - najczęściej zadawane pytania
Zapalenie mieszka włosowego jest schorzeniem rozwijającym się w wyniku zakażenia bakteryjnego powierzchownych warstw skóry. Uwidacznia się jako pojedyncza lub mnoga, niewielkich rozmiarów krosta (pęcherzyk wypełniony ropną wydzieliną) o żywoczerwonej, zapalnej podstawie, zlokalizowana w obrębie skóry owłosionej. Wykwity mogą umiejscawiać się praktycznie wszędzie, najbardziej typową lokalizacją są kończyny dolne, tułów (głównie plecy i kark) oraz twarz, zajęta częściej u mężczyzn.
