U nas zapłacisz kartą
Zapalenie mieszków włosowych u psa - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Leczenie zapalenia gruczołów łojowych
Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby. Opisywano przypadki, w których bez wdrożenia terapii dochodziło do samoistnego częściowego odrostu włosów [6]. W przypadkach wczesnych, niepowikłanych wystarczające jest stosowanie szamponów keratolitycznych i keratoplastycznych (zawierających w swoim składzie siarkę, kwas salicylowy lub mleczan etylu) [7]. Pomocne jest nawilżanie naskórka za pomocą oliwki dla niemowląt [5, 7, 19]. W cięższych przypadkach można zastosować glikol propylenowy w stężeniu 50-75%, codziennie lub przynajmniej
2-3 razy w tygodniu. Celem tego postępowania jest zwiększenie zawartości lipidów w warstwie rogowej [5].
W przypadkach bardziej zaawansowanych niezbędne jest zastosowanie leczenia ogólnoustrojowego, podczas którego stosuje się leki immunosupresyjne i przeciwzapalne.
Nużeniec u psa - wygląd pasożyta i sposoby jego przenoszenia u psów
Demodekoza jest efektem działania pasożyta Demodex canis. Ten psi roztocz ma około 0,3 mm długości i 0,04 mm szerokości. Ma cztery pary krótkich odnóży i wydłużony odwłok, na którym widać poprzeczne prążkowanie.
Nużeńce są przenoszone już z matki na jej potomstwo. Dzieje się to w ciągu 3 pierwszych dnia życia szczeniąt podczas karmienia i pielęgnacji. Demodex canis występuje zatem w niewielkich ilościach jako część normalnej flory skóry czworonoga. Zwykle nie powoduje jednak objawów klinicznych.
Pasożyty spędzają cały cykl życiowy na wybranym żywicielu, a choroba nie jest uważana za zakaźną. Nużeńce rozmnażają się na powierzchni skóry psa, a następnie nużeniec u psa lokuje się w obrębie mieszków włosowych. Pasożyt odżywia się łojem oraz zawartością komórek nabłonka. Cały cykl rozwojowy trwa około 3 tygodni.
W przypadku patologicznego namnożenia się pasożytów stan skóry ulega pogorszeniu. Zauważyć można wypadanie sierści, ropiejące oczy u psa, a także łupież u psa, choć jak się okazuje nie u każdego.
Rozpoznanie zapalenia gruczołów łojowych
Same objawy kliniczne i informacje uzyskane z wywiadu, chociaż mogą sugerować chorobę, nie są wystarczające do rozpoznania zapalenia gruczołów łojowych. Z badań dodatkowych pomocne jest badanie mikroskopowe włosa. W preparacie wykonanym z wyrwanych z miejsc występowania objawów włosów widoczne są ściśle przylegające do łodygi włosa złogi, które złożone są z łoju i keratyny. Złogi te określane są jako mankiety łojowe, trzeba jednak pamiętać, że mogą być one stwierdzane również u zwierząt z zaburzeniami keratołojotokowymi na innym tle [5, 15].
Ostateczne rozpoznanie powinno być postawione na podstawie badania histopatologicznego. Wycinki skóry (zwykle wystraszająca jest trepanobiopsja z zastosowaniem trepana 6-
8 mm) pobieramy zwykle z kilku miejsc, co znacznie zwiększa prawdopodobieństwo znalezienia charakterystycznych zmian [21]. Biopsję skóry należy, o ile to możliwe, wykonać przed zastosowaniem leczenia. Preparaty do oceny histopatologicznej barwione są rutynową metodą z użyciem hematoksyliny i eozyny [3, 4, 9]. Obraz mikroskopowy cechuje się występowaniem parakeratycznej lub ortokeratycznej hiperkeratozy [22]. Ponadto widoczne jest zapalenia gruczołów łojowych z naciekiem zapalnym złożonym głównie z komórek jednojądrzastych (makrofagów, plazmocytów i limfocytów [fot. 6]) [3]. W bardziej zaawansowanych zmianach stwierdza się zanik gruczołów łojowych, a w miejscu ich występowania pojawia się tkanka łączna. U niektórych ras psów obraz histopatologiczny może nieznacznie odbiegać od ogólnego schematu. U pudli występuje najczęściej limfocytarne zapalenie na wysokości przewodów wyprowadzających gruczołów łojowych, a w przypadku znacznego zaawansowania procesu chorobowego dochodzi do atrofii gruczołów łojowych.
Dla psów rasy akita została opracowana trójstopniowa skala, uzależniona od stopnia zniszczenia gruczołów łojowych [4]:
• zmiany pierwszego stopnia charakteryzują się niezmienioną liczbą gruczołów łojowych z obecnością nacieku zapalnego o charakterze mieszanym, złożonym z makrofagów, granulocytów obojętnochłonnych, eozynofili, komórek plazmatycznych, mastocytów oraz limfocytów,
Nużyca - leczenie i zapobieganie
Czym wyleczyć nużycę?
Zanim zacznie się leczenie, konieczne jest postawienie odpowiedniej diagnozy. Lekarz weterynarii pobiera zeskrobiny ze skóry i analizuje je pod mikroskopem. Ponadto lekarz może wykonać inne badania w celu wykrycia infekcji lub chorób, które mogły osłabić układ odpornościowy.
Miejscowa nużyca może być zasadniczo nieleczona. Prognozy dla tej formy są zwykle dobre, a spontaniczne wyzdrowienie jest częste.
Leczenie formy uogólnionej obejmuje podanie mokosydektyny w preparacie łączonym z imidakloprydem, ale aby skutecznie wyleczyć psa należy podać leki kilkukrotnie w odstępach 1-4 tygodniowych. Koszty nie są duże, choć zależą od wagi psa. Stosowany środek zwalcza także pchły u psa i działa przeciwkleszczowo.
Koszty leczenia zwiększają się, gdy dochodzi do powikłań bakteryjnych i zastosować trzeba także leki przeciwzapalne, antybiotyki oraz szampony lub leki przeciwgrzybicze.
Domowe sposoby wspierania walki z pasożytem obejmują:
- ostrzyżenie sierści
- podawanie preparatów witaminowych i kwasów tłuszczowych
- kąpiele.
Na forum właścicieli krążą także wskazówki dotyczące samodzielnie produkowanych preparatów. Polecane środki do kąpieli psa składają się z wody destylowanej, boraksu i wody utlenionej wymieszanych w odpowiednich proporcjach.
Stosować można także szampon z nadtlenkiem benzoilu. Wybrany szampon oczyści mieszki włosowe i zapobiegnie nadkażeniom bakteryjnym. Kąpanie w szamponach przeznaczonych na okresy problemów ze skórą ograniczą także łupież u psa. W trakcie nużycy ważna jest odpowiednia pielęgnacja, dlatego ropiejące oczy u psa można przemywać specjalnymi środkami do oczu lub solą fizjologiczną, a łapy dezynfekować po spacerze wodą z niewielkim dodatkiem mydła.
Zobacz również
Zapalenie gruczołów łojowych u psów – rozpoznawanie i leczenie
Sebaceous adenitis, czyli zapalenie gruczołów łojowych, jest rzadko występującą chorobą autoimmunologiczną. W jej przebiegu dochodzi do nacieku zapalnego gruczołów łojowych, a w dalszej konsekwencji do ich zniszczenia. Choroba ta była opisywana u różnych gatunków zwierząt. Poza psami, jej przypadki były notowane u królików, koni i kotów [1-14]. W przypadku psów przypuszcza się, że przynajmniej u pewnych ras choroba jest uwarunkowana genetyczne. Rasami, u których to uwarunkowanie zostało potwierdzone, są pudle, akita, psy rasy hovawart [4, 5, 15]. Uważa się, że u tych ras dziedziczenie odbywa się na drodze autosomalnej recesywnej [4]. Sebaceous adenitis rozpoznawane było ponadto u wielu innych ras psów, takich jak: vizlie, samojedy, owczarki belgijskie, spaniele i psy rasy chow chow, berneńskie psy pasterskie, ihasa apso, labrador retrivery, sznucery, boksery, owczarki colie, golden retrivery, havańczyki, pointery, choroba stwierdzana była ponadto u mieszańców [1, 3, 4, 8, 15-21].
Do niszczenia gruczołów łojowych w przebiegu choroby dochodzi w wyniku procesu autoimmunologicznego, podczas którego ulegają one destrukcji na skutek nacieku komórek jednojądrzastych, a w miejscu jego występowania powstaje tkanka łączna. Poza hipotezą autoimmunologiczną, istnieją również inne teorie wyjaśniające zniszczenie gruczołów łojowych. Niektórzy autorzy podają, że związane jest ono z zaburzeniami w rogowaceniu, które prowadzą do zatkania przewodów wyprowadzających i w konsekwencji do powstania zapalenia na drodze reakcji na ciało obce. Kolejna hipoteza jako przyczynę tego stanu podaje nieprawidłowy metabolizm lipidów [4, 15].
Fot. 1. Pies, foxterier, w wieku 5 lat z zapaleniem gruczołów łojowych. Widoczne wyłysienia, przerzedzenie włosów, rumień i przebarwienie skóry. Fot. 2. Pies z fot. 1, okolica grzbietu. Widoczny rumień, łuski oraz znajdujący się na włosach łój.
