U nas zapłacisz kartą
Zgrubienie na nosie - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Strupki i suchość w nosie
Strupki i suchość w nosie bardzo często są objawami wzajemnie sobie towarzyszącymi. Prawidłowo śluzówka powinna być odpowiednio nawilżona i być niebolesna. Jednak osoby przebywające w suchym środowisku narażone są na przesuszenie śluzówki nosa, co prowadzi z kolei do jej podrażnienia, powstawania małych ranek i zwiększonej produkcji wydzieliny ropnej.
Jakie środowiska powodują przesuszenie śluzówki? Przede wszystkim są to:
- pomieszczenia klimatyzowane,
- pomieszczenia ogrzewane,
- upał lub mróz,
- powietrze zanieczyszczone dymem papierosowym, kurzem, oparami chemicznymi.
Dłuższe przebywanie w takich środowiskach powoduje, że śluzówka traci swoje nawilżenie, powstają w niej mikrouszkodzenia, pęknięcia, ranki, a w konsekwencji – bolące strupki w nosie, niekiedy połączone z krwią. Leczenie ich oraz suchości śluzówki opiera się na przywróceniu odpowiedniego nawilżenia, które skutecznie niweluje podrażnienia.
Rak nosa i zatok – diagnostyka
Podstawowym elementem diagnostyki raka nosa jest badanie palpacyjne pozwalające na ocenę układu chłonnego, wziernikowanie nosa oraz USG układu chłonnego szyi. Zmiany zlokalizowane w przewodzie nosowym można wykryć podczas rynoskopii oraz badania endoskopowego. Za najważniejsze badanie uważa się jednak biopsję, podczas której pobiera się materiał do oceny histopatologicznej. W ramach diagnostyki wykonuje się też tomografię komputerową, która pozwala na ujawnienie ubytków i patologii w jamie nosowej i zatokach przynosowych.
Odpowiednio wcześnie rozpoznany rak nosa daje szansę na wdrożenie skutecznego leczenia. Metodę leczenia dobiera się na podstawie:
- stopnia zaawansowania zmian,
- histologii guza,
- ogólnego stanu pacjenta,
- inwazyjności operacji,
- możliwości rekonstrukcji,
- możliwości zastosowania leczenia skojarzonego.
Najczęściej stosowaną metodą leczenia nowotworu nosa jest zabieg operacyjny połączony z rekonstrukcją. Wspomagająco stosuje się także radioterapię lub chemioterapię.
W ramach leczenia chirurgicznego wykonuje się resekcję:
- szczęki częściowej górnej wraz z zawartością oczodołu,
- szczęki całkowitej z lub bez zawartości oczodołu,
- szczęki częściowej środkowej,
- szczęki częściowej dolnej.
Przyczyny deformacji nosa
Pomimo tego, że wygląd nosa zmienia się po urodzeniu, jego zasadniczy rozwój odbywa się w trakcie życia wewnątrzmacicznego płodu. Po urodzeniu obserwowane mogą być deformacje rozmaitych rodzajów, począwszy od całkowitego braku (aplazji) aż do przerośnięcia tkanek budujących nos. Zmiany kształtu tej części twarzy mogą być również wtórne do innych zaburzeń, takich jak rozszczepienie podniebienia lub wargi, zmiany polipowate czy obecność naczyniaków. Specyficzny wygląd nosa bywa również spowodowany działaniem sił doświadczanych przez noworodka w trakcie porodu - w okresie przyjścia na świat tkanki budujące nos są bowiem dość mało wytrzymałe. W tych sytuacjach zazwyczaj jednak dochodzi do samoistnego cofnięcia się zmian.
Nos siodełkowaty - jak się go pozbyć?
Wśród potencjalnych mechanizmów odpowiedzialnych za wrodzone deformacje nosa uwzględnia się czynniki genetyczne, ale i zakaźne, np. w przypadku kiły wrodzonej u dziecka występować może nos siodełkowaty, określany również jako nos zapadnięty. Jego charakterystyczny wygląd wiąże się z zapadniętym grzbietem nosa, najczęściej w jego środkowej części. Defekt ten jest związany z ubytkiem kości nosowej. Oprócz kiły wrodzonej, przyczynami takiej deformacji są urazy, a także niepowodzenia wcześniejszych, źle wykonanych zabiegach, np. po zbyt mocnym ścięciu garbu nosa. Nos siodełkowaty jest również obserwowany w przebiegu ziarniniakowatości Wegenera - chorobie związanej z uogólnionym zapaleniem naczyń.
Korekta nosa siodełkowatego polega przede wszystkim na uzupełnieniu zapadniętego grzbietu nosa. W tym celu bardzo ważny jest odpowiedni wybór materiału służącego jako jego uzupełnienie. Obecnie stosuje się następujące możliwości:
- przeszczep fragmentu własnej kości, najczęściej kości biodrowej – wymaga to dodatkowego zabiegu pobrania przeszczepu kości
- wszczepienie implantu silikonowego
- wszczepienie implantu protoplastu
Jak się objawiają polipy nosa?
Niewielkie polipy nosa zazwyczaj nie są odczuwalne przez pacjenta, który często nie wie o ich istnieniu. Polipy znacznych rozmiarów mogą dawać różnorodne objawy, między innymi: wyciek surowiczej lub ropnej treści z jam nosa, uczucie zatkania nosa, łzawienie, spływanie treści surowiczej po tylnej ścianie gardła, upośledzenie lub zniesienie węchu, czy znaczne upośledzenie smaku. Może również występować uczucie ucisku u nasady nosa, bóle głowy związane z zablokowaniem przez polipy naturalnych ujść zatok, bóle zębów lub chrapanie. Polipy nosa mogą być także przyczyną nawracających zakażeń górnych dróg oddechowych spowodowanych brakiem fizjologicznego przepływu powietrza przez nos i opróżniania zatok z wydzieliny.
W razie objawów wskazujących na polipy nosa należy się zgłosić do lekarza POZ, który w razie uzasadnionego podejrzenia polipów skieruje pacjenta na konsultację laryngologiczną.
W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie polipów nosa?
Lekarz ustala rozpoznanie polipów nosa na podstawie badania laryngologicznego i badań dodatkowych. Polipy znacznych rozmiarów mogą być widoczne w rynoskopii przedniej. Są to gładkie białawoszare lub białawożółtawe masy, podatne na ucisk i ruchome. Najczęściej umiejscowione są w przewodzie nosowym środkowym lub w okolicy nozdrzy tylnych. Można także wykonać fiberoskopię, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny, które umożliwiają precyzyjną lokalizację polipów i są kluczowe podczas wyboru metody leczenia. Przy podejrzeniu alergicznej etiologii polipów nosa należy również przeprowadzić diagnostykę w tym kierunku.
W leczeniu polipów nosa można początkowo stosować glikokortykosteroidy donosowe, które działają przeciwzapalnie. Takie rozwiązanie stosuje się, jeśli pacjent ma drożny nos.
Kolejną linią terapii, stosowaną w przypadku zatkanego nosa lub współistnienia astmy oskrzelowej, są leki z tej samej grupy podawane doustnie przez niedługi czas, a następnie przejście na preparaty dostarczane miejscowo. Leczenie glikokortykosteroidami często przynosi efekt w postaci zmniejszenia lub zniknięcia polipów, jednakże po odstawieniu leków objawy nawracają, dlatego ważne jest również leczenie choroby podstawowej powodującej wystąpienie polipów (przewlekły stan zapalny, alergia, mukowiscydoza i inne).
Jeśli powyższe leczenie nie przyniesie efektu, zaleca się postępowanie zabiegowe. Usunięcie pojedynczego polipa (polipektomia) jest obecnie rzadko wykonywana. W przypadku dużej liczby polipów lub ich znacznych rozmiarów wskazane jest usunięcie operacyjne, w dzisiejszych czasach najczęściej metodą endoskopową (funkcjonalna chirurgia endoskopowa zatok – w skrócie FESS). Podczas takiej operacji oprócz usunięcia polipów można również powiększyć naturalne ujścia zatok lub skorygować inne nieprawidłowości w ich obrębie.
Pomimo łagodnego charakteru polipy nosa mogą powodować liczne powikłania, jak na przykład obturacyjny bezdech senny, wyzwalanie kolejnych ataków astmy czy nawracające zapalenia zatok. Należy tu również wymienić rzadkie, lecz groźne powikłania, takie jak szerzenie się stanów zapalnych przez ciągłość – do oczodołu czy opon mózgowych, a także zakrzepicę żył zaopatrujących zatoki.
