U nas zapłacisz kartą
Zgrubienie na nosie - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Rak nosa i rak zatok przynosowych – kto choruje?
Nowotwory nosa i zatok stanowią zaledwie 0,5 proc. wszystkich nowotworów. Są jednak istotnym problemem medycznym, gdyż ich rokowanie pozostaje niezadowalające, pomimo rozwoju metod diagnostycznych i leczniczych. Pacjenci często nie zwracają uwagi na pierwsze objawy i zgłaszają się do lekarza, w momencie, gdy na skuteczne leczenie jest stanowczo za późno.
Nowotwory zatok i nosa występują dwukrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet, a szczyt zachorowań przypada na 5–7 dekadę życia. Do grup o szczególnym ryzyku zachorowalności na raka płaskonabłonkowego jamy nosowej należą osoby, które mają związek z produkcją niklu i chromu (przemysł samochodowy, budowlany). Praca w przemyśle drzewnym z kolei wiąże się ściśle z wystąpieniem gruczolaka zatok.
Istotnym czynnikiem ryzyka raka nosa i zatok jest praca w destylarniach alkoholu izopropylowego, fabrykach tekstyliów i obuwia. Stwierdzono także związek pomiędzy infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) lub Epsteina-Barr (EBV), a rozwojem raka niezróżnicowanego i chłoniaków. Przyczyną raka zatok i nosa może być palenie tytoniu.
Ponadto szczególnie narażeni na raka nosa są mężczyźni – nowotwór atakuje ich częściej niż kobiety – zwłaszcza między 50. a 70. rokiem życia.
Rak nosa ( nowotwór nosa i zatok przynosowych) mogą powstawać w wyniku nieprawidłowego rozwoju komórek nabłonka wyściełającego jamę nosową oraz zatoki przynosowe. Zmiany zazwyczaj mają postać złośliwą i często są wykrywane w zaawansowanym stadium. Ma na to wpływ fakt, że rak nosa daje mało specyficzne objawy, przez co diagnoza jest stawiana zbyt późno.
Nowotwory nosa i zatok przynosowych, jak i te występujące w innych narządach, są złośliwe lub niezłośliwe. Obie grupy mogą wywodzić się z różnych tkanek, przez co wyróżniamy guzy: pochodzenia nabłonkowego, tkanek miękkich, kości i chrząstek, krwiolimfatyczne, neuroektodermalne, z komórek zapalnych.
Najczęstszym nowotworem pierwszej grupy jest rak płaskonabłonkowy zatok (85–90 proc. wszystkich w tej okolicy). Zbudowany jest on z komórek, różnicujących się w nabłonek płaski. Może wykazywać cechy rogowacenia lub nie. Zazwyczaj jest kruchym, przypominającym brodawki guzem, zmienionym krwotocznie lub martwiczo.
Na podstawie obrazu mikroskopowego wyróżnia się kilka jego podtypów, które charakteryzują się różnym stopniem agresywności. Najgorsza pod względem rokowanie jest tzw. postać bazaloidalna. Nowotwór ten najczęściej rozwija się w krajach azjatyckich, może jednak występować również w Europie.
Strupki w nosie z krwią
Strupy w tworzące się w nosie mogą być dwojakiego rodzaju: strup ropny albo strup z krwi. Ropne tworzą się z zaschniętej, odłożonej na ściankach jamy nosowej wydzieliny. Te z krwi natomiast powstają z reguły albo po krwotoku z nosa, albo na skutek krwawiących uszkodzeń śluzówki.
W pierwszym przypadku, kiedy strupy powstają na skutek zasychania przepływającej przez nozdrza krwi, ich pozbycie się jest łatwiejsze. Zaschnięta krew samoistnie odkleja się od ściany jamy nosowej i wypada lub może zostać wydalona podczas zwykłego czyszczenia nosa.
Kiedy jednak krwiste strupki tworzą się bezpośrednio w nozdrzach, w wyniku krwawienia uszkodzonej śluzówki – leczenie może nastręczyć większych problemów. Odrywające się strupki mogą bowiem powodować odnowienie ranek i powstawanie nowych strupów. Proces taki może dość długo trwać, w zależności od przyczyny i rozległości uszkodzeń, a także od postępowania pacjenta.
Strupków nie należy pozbywać się zbyt szybko (nie usuwać ich mechanicznie). Lepiej poczekać, aż śluzówka nosa pod nimi wygoi się na tyle, że odpadną one samoistnie. Niweluje to ryzyko otwierania się ranek i tworzenia na nich kolejnych strupów. Gojenie można przyspieszyć, stosując środki przeciwzapalne, nawilżające lub wspierające odnowę.
Strupki i suchość w nosie
Strupki i suchość w nosie bardzo często są objawami wzajemnie sobie towarzyszącymi. Prawidłowo śluzówka powinna być odpowiednio nawilżona i być niebolesna. Jednak osoby przebywające w suchym środowisku narażone są na przesuszenie śluzówki nosa, co prowadzi z kolei do jej podrażnienia, powstawania małych ranek i zwiększonej produkcji wydzieliny ropnej.
Jakie środowiska powodują przesuszenie śluzówki? Przede wszystkim są to:
- pomieszczenia klimatyzowane,
- pomieszczenia ogrzewane,
- upał lub mróz,
- powietrze zanieczyszczone dymem papierosowym, kurzem, oparami chemicznymi.
Dłuższe przebywanie w takich środowiskach powoduje, że śluzówka traci swoje nawilżenie, powstają w niej mikrouszkodzenia, pęknięcia, ranki, a w konsekwencji – bolące strupki w nosie, niekiedy połączone z krwią. Leczenie ich oraz suchości śluzówki opiera się na przywróceniu odpowiedniego nawilżenia, które skutecznie niweluje podrażnienia.