U nas zapłacisz kartą
Zmiany skórne u osób starszych - zdjęcia i wyjaśnienia
Przyczyny nowotworów skóry
Do najważniejszych przyczyn należą także:
- narażanie skóry na działanie czynników chemicznych,
- poddawanie skóry podrażnieniom mechanicznym,
- narażanie na działania o charakterze termicznym,
- blizny poparzeniowe,
- nadmierne zrogowacenia,
- róg skórny,
- pergaminowa skóra,
- uwarunkowania genetyczne,
- owrzodzenia w obrębie miejsc zranienia na skórze,
- promieniowanie emitowane przez solarium.
Pewne czynniki zdecydowanie zwiększają ryzyko zachorowania na nowotwór skóry. Do takich należy jasna karnacja. Bardzo często osoby z I fototypem skóry doświadczają takich negatywnych zmian na skórze. Ale nie oznacza to, iż osoby z ciemną karnacją nie chorują na raka skóry. Ten nowotwór może rozwinąć się u każdego, nawet u osób o ciemnej karnacji. Czynnikiem sprzyjającym jest także ukończenie 40 roku życia.
Czym są nowotwory skóry?
Nowotwory skóry to zmiany, które mogą pojawić się na każdym obszarze skóry, ale najczęściej występują w miejscach, gdzie skóra jest uszkodzona. Rozwój choroby poprzedzają tak zwane zmiany przedrakowe, które powoli przekształcają się w klasyczną chorobę nowotworową.
Tak naprawdę trudno szczegółowo określić, kiedy zmiana na skórze może przeobrazić się w raka skóry. Dlatego też tak ważna jest obserwacja problemów skórnych przez samego chorego. Niektóre zmiany samoistnie znikają lub nie zawsze przekształcają się w zmiany nowotworowe, a zatem w każdym przypadku niezbędna jest konsultacja medyczna.
Co jest najczęstszą przyczyną powstawania nowotworu skóry? Przede wszystkim nadmierna ekspozycja na promieniowanie słoneczne. Tak lubiane przez większość ludzi kąpiele słoneczne i wygrzewanie na plaży to jedne z ważniejszych czynników powstawania zmian na skórze.
Bardzo często takie zmiany powstają także u osób, które przez długi czas pracują na świeżym powietrzu, na otwartej przestrzeni. Ale to nie jedyne przyczyny.
Jakie są sposoby leczenia?
Wybór terapii pemfigoidu pęcherzowego powinien zależeć od wieku, stanu ogólnego pacjenta, chorób współistniejących i przyjmowanych przez niego leków.
Leczenie miejscowe
Pęcherze powinny zostać sterylnie przerwane i zdezynfekowane. Dokonuje się tego jedynie w gabinecie zabiegowym. Zabieg powinien być wykonany przez pielęgniarkę lub lekarza lekarza i zawsze zgodnie z konsultacją specjalisty dermatologa. Zewnętrznie stosuje się leki glikokortykosteroidowe.
Bywa, że takie leczenie zewnętrzne jest wystarczające.
Leczenie ogólne
Leczeenie jest prowadzone przez dermatologa. W leczeniu stosuje się doustnie glikokortykosteroidy (prednizon), których dawki zmniejsza się stopniowo w zależności od aktywności choroby.
Korzystne jest także kojarzenie kortykosteroidów z sulfonami (dapson) lub antybiotykami (tetracykliną lub ertromycyną).
W przypadku niezbyt nasilonych zmian skórnych można stosować jedynie antybiotyki- tetracyklinę lub erytromycynę w skojarzeniu z amidem kwasu nikotynowego. Leczenie takie w ciągu nawet 8 tygodni może powodować częściowe lub całkowite ustąpienie zmian.
W przypadkach opornych na leczenie wskazane są leki immunosupresyjne (azatiopryna, mykofenolan mofetylu) w skojarzeniu z glikokortykosteroidami i po wykluczeniu współistnienia nowotworu złośliwego.