U nas zapłacisz kartą
Zmiany skórne w okolicy pępka - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Grudkowe zapalenie skóry
Choć zmiany te występują w ciąży stosunkowo rzadko, mogą stać się bardzo dokuczliwe i nieprzyjemne. Objawiają się w postaci swędzących czerwonych grudek, które mogą poprzez rozdrapywanie przekształcić się następnie w nadżerki i strupy. Zwykle zmiany obejmują tułów, jednak mogą szerzyć się także na kończyny. Niestety, pomimo że grudkowe zapalenie skóry nie jest niebezpieczne dla kobiety, może w skrajnych przypadkach spowodować nawet poronienie lub obumarcie płodu.
Większość zmian skórnych występujących w trakcie ciąży jest na szczęście niegroźna zarówno dla matki, jak i dla płodu. Niestety kilka z nich może podnosić ryzyko zahamowania wzrostu płodu, porodu przedwczesnego lub nawet poronienia. Warto więc dokładnie zapoznać się z nimi i pamiętać, jakie zmiany skórne mogą zwiastować nadchodzące niebezpieczeństwo, tak, aby w porę móc zgłosić się do lekarza po pomoc. Pamiętaj też, że jeżeli nie jesteś pewna, co Ci dolega, zawsze warto skonsultować to ze specjalistą – chodzi bowiem nie tylko o Twoje zdrowie, ale również o bezpieczeństwo Twojego nienarodzonego dziecka.
Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.
Sprawdź, czy masz to wokół pępka? To może oznaczać chorobę trzustki
Choroby trzustki długo nie dają objawów, a jeśli się pojawią, często okazuje się, że na leczenie jest już za późno. Lekarze odkryli jednak, że chora trzustka może też dawać objawy widoczne na skórze, które wcześniej pozwalają zdiagnozować chorobę. Dowiedz się jakie.
Trzustka leży w nadbrzuszu, po lewej stronie, pod żebrami. Ból trzustki trudno pomylić z bólem żołądka czy kręgosłupa, bo jest zdecydowanie silniejszy. Chorzy określają, że jest to nagły, przeszywający ból w nadbrzuszu, który może promieniować aż do pleców. Występuje on zazwyczaj po jedzeniu – szczególnie jeśli posiłek składał się z tłustych, smażonych potraw. Towarzyszy mu często gorączka, wzdęcia oraz nudności. Mogą pojawić się też wymioty, silne bóle mięśniowe, spadek ciśnienia, przyspieszenie tętna, duszności czy zaburzenia świadomości.
Co jest pod pępkiem?
Pozostałości pępowinowych żył przekształcają się w twarde więzadła prowadzące od wnętrza pępka do wątroby. Głębiej położone naczynia, które kiedyś służyły komunikacji z krwiobiegiem matki, stają się częścią wewnętrznego układu krwionośnego – dostarczają krew do pęcherza, układu pokarmowego i moczowego.
Bardzo rzadko może się zdarzyć, że kanał łączący pęcherz z pępkiem pozostaje drożny (z pępka może wówczas wyciekać mocz). Taka wada wymaga interwencji chirurgicznej.
Same pępki nie są tak mocno unerwione, ale część tkanek znajdująca się pod nimi tak. Kiedy mocno uciśniemy środek pępka, zadziała on jak swego rodzaju guzik. Wiązki nerwów pod nim w drodze do rdzenia kręgowego łączą się z wiązkami nerwów z naszego pęcherza i cewki moczowej.
Przez to połączenie nerwów wysłany zostaje impuls do mózgu. Mózg nie jest w stanie zidentyfikować, skąd otrzymał impuls, dlatego możemy poczuć mrowienie wokół pęcherza i w okolicy miednicy. Trochę tak, jakbyśmy mieli potrzebę pójścia do toalety.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Choroby pępka
Przyczyną zakażenia pępka zwykle są gronkowce. Zakażenie rozwija się w obrębie kikuta pępowinowego u noworodków. W krajach rozwiniętych występuje rzadko. W pierwszym etapie powoduje zapalenie pępka, ale łatwo może szerzyć się poprzez naczynia pępkowe, co doprowadzi do zapalenia otrzewnej, a w konsekwencji do posocznicy.
Zapalenie pępka częściej dotyczy dzieci z zaburzeniami w układzie odpornościowym. W leczeniu zwykle stosuje się antybiotykoterapię w kierunku niszczenia bakterii odpowiedzialnych za zakażenie.
Czasami miejsce po odpadnięciu pępowiny u niemowlęcia nie goi się prawidłowo. W dnie pępka pojawia się wtedy czerwony, sączący guzek. Jest to tak zwany „ziarniniak pępka”. Ziarniniak jest to przerastająca, zakażona i niegojąca się tkanka ziarninowa.
Stan ten wymaga konsultacji lekarza. Leczenie polega na stosowaniu maści z antybiotykiem, częstego przemywania pępka, a w wybranych przypadkach drobnego zabiegu polegającego na podwiązaniu szypuły ziarniniaka.
Uwypuklenie dna pępka świadczy o obecności przepukliny, czyli otworu w powłokach jamy brzusznej. W wypadku zauważenia przepukliny należy zasięgnąć porady lekarza.
Możliwe jest stosowanie leczenia zachowawczego polegającego na zakładaniu specjalnych plastrów zbliżających mięśnie proste brzucha, co pozwala na zamknięcie otworu przepukliny. Leczenie to przynosi w wielu wypadkach bardzo dobre efekty. Duże przepukliny jednak najczęściej wymagają leczenia operacyjnego.
- Guz pępka (tzw. guz siostry Mary Joseph)
Zwykle cechuje się nieregularnym odgraniczeniem i twardą konsystencją, może być bolesny. Powierzchnia zmiany często jest owrzodziała lub martwicza, może występować krwista, surowicza lub ropna wydzielina.
Zwykle wskazuje na występowanie rozsianych nowotworów: jelita grubego, żołądka, jajnika bądź trzustki, które przedostają się „na zewnątrz” wzdłuż więzadła prowadzącego z jamy brzusznej do pępka. Dość często guzki te są pierwszym objawem niewykrytego wcześniej raka.
