U nas zapłacisz kartą
Zmiany skórne w okolicy pępka - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Zmiany skórne w ciąży. Zwróć uwagę na wszystkie!
Zmiany skórne ujawniają się w trakcie ciąży u sporej części przyszłych mam. Zazwyczaj dzieje się to w II trymestrze, kiedy to hormony szaleją w organizmie ciężarnej na całego. Wykwity skórne mogą pojawiać się na całym ciele kobiety: na brzuchu, nogach, ramionach czy twarzy. Warto zapoznać się, jakie zmiany skórne mogą wystąpić w przebiegu ciąży, aby wiedzieć, z czym tak naprawdę przyszła mama być może będzie musiała się zmierzyć. Zapraszamy lektury krótkiego przewodnika po zmianach skórnych występujących w ciąży.
Jeśli mówimy o zmianach skórnych w ciąży, zazwyczaj jako najbardziej charakterystyczny wykwit większość pomyśli zapewne o ostudzie ( melasma, melanodermia). Plamy ostudowe powstają na skutek zbyt dużej produkcji melaniny. Ich dokładna patogeneza nie jest znana, jednak większość naukowców upatruje ją w nadmiernej aktywności hormonalnej w trakcie ciąży lub nadmiarem hormonów przy stosowaniu doustnej antykoncepcji. Występowaniu ostudy mogą sprzyjać również inne nieprawidłowości hormonalne organizmu np. nieregularne miesiączkowanie, zaburzenia funkcji tarczycy oraz niektóre leki.
Plamy ostudowe pojawiają się nagle i polegają na przyciemnieniu skóry w obszarze wokół ust, nosa i oczu u bladolicych i na rozjaśnieniu tych obszarów u kobiet z ciemniejszą karnacją. Wykwity te mają również tendencję do ciemnienia pod wpływem promieni słonecznych, dlatego zaleca się używanie kremów z wysokimi filtrami UV. Ostuda ciężarnych zwykle znika dość szybko po porodzie, a gdy pojawia się bez związku z ciążą, powinna być skonsultowana ze specjalistą.
Sprawdź, czy masz to wokół pępka? To może oznaczać chorobę trzustki
Choroby trzustki długo nie dają objawów, a jeśli się pojawią, często okazuje się, że na leczenie jest już za późno. Lekarze odkryli jednak, że chora trzustka może też dawać objawy widoczne na skórze, które wcześniej pozwalają zdiagnozować chorobę. Dowiedz się jakie.
Trzustka leży w nadbrzuszu, po lewej stronie, pod żebrami. Ból trzustki trudno pomylić z bólem żołądka czy kręgosłupa, bo jest zdecydowanie silniejszy. Chorzy określają, że jest to nagły, przeszywający ból w nadbrzuszu, który może promieniować aż do pleców. Występuje on zazwyczaj po jedzeniu – szczególnie jeśli posiłek składał się z tłustych, smażonych potraw. Towarzyszy mu często gorączka, wzdęcia oraz nudności. Mogą pojawić się też wymioty, silne bóle mięśniowe, spadek ciśnienia, przyspieszenie tętna, duszności czy zaburzenia świadomości.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Pępek - rodzaje, budowa, choroby. Co warto wiedzieć o pępku?
Pępek - ten mały znak na brzuchu od zawsze fascynował ludzi. Jak powstaje pępek? Czy pępek może zachorować? Kto mieszka w pępku? Czy on w ogóle do czegoś służy? Sprawdź, jakie ciekawostki na temat pępka wciąż odkrywają naukowcy.
Pępek to blizna po pępowinie. W pierwszych 2 tygodniach po urodzeniu resztka pępowiny usycha i odpada, pozostawiając pępek – naszą pierwszą bliznę. Pępek składa się głównie z tkanki łącznej. Pępek jest jednym z tzw. miejsc o zmniejszonym oporze, w którym ściana jamy brzusznej jest słabsza i bardziej podatna na zmiany patologiczne takie jak przepuklina.
Ostatnie badania wykonane na Uniwersytecie Stanowym Północnej Karpiny wykazały, że w pępkach znajduje się aż 2368 gatunków bakterii, z których aż 1458 to odmiany bakterii dotąd nieznane nauce. Do tego okazało się, że każdy pępek ma swoją unikalną florę bakteryjną! Co znaleziono w pępkach badanych? U jednego z nich wykryto bakterie, które dotychczas mieszkały jedynie na japońskich skałach, inny badany miał w pępku tzw. archeowce (prymitywne organizmy jednokomórkowe – przeważnie bez jądra komórkowego i organelli). Ten ostatni przyznał naukowcom, że nie mył się od wielu lat.
Spis treści
- Jak powstaje pępek?
- Co jest pod pępkiem?
- Kształty pępka
- Choroby pępka
- Plastyka pępka
- Strach przed pępkiem
- Tego nie wiedzieliście o pępku
Choroby pępka
Przyczyną zakażenia pępka zwykle są gronkowce. Zakażenie rozwija się w obrębie kikuta pępowinowego u noworodków. W krajach rozwiniętych występuje rzadko. W pierwszym etapie powoduje zapalenie pępka, ale łatwo może szerzyć się poprzez naczynia pępkowe, co doprowadzi do zapalenia otrzewnej, a w konsekwencji do posocznicy.
Zapalenie pępka częściej dotyczy dzieci z zaburzeniami w układzie odpornościowym. W leczeniu zwykle stosuje się antybiotykoterapię w kierunku niszczenia bakterii odpowiedzialnych za zakażenie.
Czasami miejsce po odpadnięciu pępowiny u niemowlęcia nie goi się prawidłowo. W dnie pępka pojawia się wtedy czerwony, sączący guzek. Jest to tak zwany „ziarniniak pępka”. Ziarniniak jest to przerastająca, zakażona i niegojąca się tkanka ziarninowa.
Stan ten wymaga konsultacji lekarza. Leczenie polega na stosowaniu maści z antybiotykiem, częstego przemywania pępka, a w wybranych przypadkach drobnego zabiegu polegającego na podwiązaniu szypuły ziarniniaka.
Uwypuklenie dna pępka świadczy o obecności przepukliny, czyli otworu w powłokach jamy brzusznej. W wypadku zauważenia przepukliny należy zasięgnąć porady lekarza.
Możliwe jest stosowanie leczenia zachowawczego polegającego na zakładaniu specjalnych plastrów zbliżających mięśnie proste brzucha, co pozwala na zamknięcie otworu przepukliny. Leczenie to przynosi w wielu wypadkach bardzo dobre efekty. Duże przepukliny jednak najczęściej wymagają leczenia operacyjnego.
- Guz pępka (tzw. guz siostry Mary Joseph)
Zwykle cechuje się nieregularnym odgraniczeniem i twardą konsystencją, może być bolesny. Powierzchnia zmiany często jest owrzodziała lub martwicza, może występować krwista, surowicza lub ropna wydzielina.
Zwykle wskazuje na występowanie rozsianych nowotworów: jelita grubego, żołądka, jajnika bądź trzustki, które przedostają się „na zewnątrz” wzdłuż więzadła prowadzącego z jamy brzusznej do pępka. Dość często guzki te są pierwszym objawem niewykrytego wcześniej raka.
