U nas zapłacisz kartą
Zmiany skórne w okolicy pępka - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Jak powstaje pępek?
W pierwszych tygodniach ciąży tworzy się pępowina. Sznur pępowinowy mieści w sobie jedną dużą żyłę i dwie mniejsze tętnice, przez które dostarczany jest tlen z krwiobiegu matki i odprowadzane są zbędne produkty przemiany materii.
Naczynia pępowinowe osłonięte są tzw. galaretą Whartona – gąbczastą substancją chroniącą je przed uciskiem podczas ruchów dziecka i w trakcie porodu. Pępowina rośnie wraz z dzieckiem – u bardziej ruchliwych maluchów jest często dłuższa.
Odcięcie pępowiny należy do najczęściej wykonywanych zabiegów chirurgicznych na świecie. Sznur pępowinowy, łączący noworodka z matką, przecina się dziś nie od razu po przyjściu dziecka na świat, ale chwilę później. W tym czasie do jego krwiobiegu spływa dodatkowe 80-100 ml krwi, a to prawie 1/3 całej objętości krwi noworodka! To jeden z pierwszych „prezentów” od mamy na nowe życie.
Resztka pępowiny zaopatrywana jest plastykową zapinką, zdejmowaną po kilku dniach. W ciągu 2 tygodni kikut na ogół usycha i sam odpada. Proces ten może się jednak wydłużyć. Na szybkość gojenia się pępka mają wpływ: grubość pępowiny, grubość pierścienia skórnego wokół niej, prędkość wysychania kikuta i czynności pielęgnacyjne.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Swędzące grudki i ogniska pokrzywkowe w przebiegu ciąży – PUPPP (wielopostaciowe osutki ciężarnych)
W tej chorobie wykwity skórne przyjmują postać pokrzywkowych bąbli i grudek. Występują na kończynach i tułowiu, często towarzysząc rozstępom. Jest to jedna z najczęstszych dolegliwości dermatologicznych w ciąży występująca głównie w trakcie III trymestru zwykle w pierwszej ciąży. Nie stanowi zagrożenia dla matki i dla płodu. Czasem u ciężarnej może wystąpić również pokrzywa alergiczna w postaci uogólnionej skórnej wysypki na całym ciele, która jednak ustępuje kilka tygodni po porodzie.
Ta jednostka chorobowa związana jest z utrudnionym wydzielaniem żółci do woreczka i nagromadzeniem jej wewnątrz wątroby, w wyniku czego dochodzi również do zażółcenia powłok skórnych. Objawem ubocznym jest natomiast dokuczliwy świąd skóry, który początkowo obejmuje dłonie i stopy. Drapanie swędzących miejsc powoduje natomiast powstawanie zaczerwienionych przeczosów skórnych. W ciężkiej postaci choroby może dojść do utraty wagi wskutek zaburzeń wchłaniania spowodowanych zahamowaniem wydzielania kwasów żółciowych, a w konsekwencji zahamowania wzrostu płodu. Do takiej sytuacji dochodzi na szczęście bardzo rzadko bowiem zwykle cholestaza ma łagodny przebieg.