U nas zapłacisz kartą
Badania i leczenie zmian skórnych na podeszwach
Modzele na stopie – jak powstają
Modzele na stopach to specyficzne zmiany skórne, które najczęściej pojawiają się w wyniku ciągłego nacisku i tarcia. Często mylone są z odciskami, choć istnieją między nimi pewne różnice. Modzele to odciski, które charakteryzują się zrogowaceniem powierzchni skóry, prowadząc do powstania nieestetycznych i bolesnych zmian.
Przyczyn powstawania modzeli jest wiele, ale najczęstsze z nich to noszenie nieodpowiedniego obuwia. Zbyt ciasne buty powodują nadmierny ucisk, zaś zbyt luźne - otarcia. Obuwie z cienką podeszwą z kolei zwiększa nacisk na skórę stóp, podobnie jak buty na wysokim obcasie, które obciążają przede wszystkim przednią część stopy. Te wszystkie czynniki mogą przyczynić się do powstawania modzeli, zwłaszcza na stopach, ale czasem również na dłoniach.
Innymi przyczynami mogą być także różne zaburzenia chodu, takie jak płaskostopie poprzeczne, czy też problemy ze strukturą kostną, na przykład ostroga piętowa. Również nieleczone reumatoidalne zapalenie stawów może prowadzić do powstania modzeli.
Aby zapobiegać powstawaniu tych nieprzyjemnych zmian skórnych, warto stosować różne metody domowe. Do najpopularniejszych należy moczenie stóp w ciepłej wodzie z mydłem, co pomaga zmiękczyć zrogowaciały naskórek i ułatwia jego usunięcie. Warto również sięgać po specjalne plastry na odciski, które pomagają zredukować nacisk i tarcie, a tym samym przyczyniają się do usuwania modzeli i odcisków.
Leczenie modzeli jest ważne nie tylko ze względu na estetykę, ale przede wszystkim dla zachowania zdrowej skóry stóp. Nieleczone modzele mogą prowadzić do dalszych komplikacji, takich jak ból czy stan zapalny. Dlatego też, gdy domowe sposoby okażą się niewystarczające, warto udać się do specjalisty, który pomoże usunąć modzele i odciski, a także doradzi, jak dbać o stopy, aby zapobiegać powstawaniu nowych zmian.
Czy łatwo wyleczyć świerzb?
Świerzb w większości przypadków łatwo poddaje się leczeniu. Czasami problemem jest długo utrzymujący się świąd po kuracji. Świerzb nieleczony trwa bardzo długo i może się rozwinąć w świerzb norweski. Jeśli nie dojdzie do powikłań w postaci poinfekcyjnego zapalenia kłębuszków nerkowych lub gorączki reumatycznej w następstwie wtórnego zakażenia paciorkowcowego, rokowanie co do całkowitego wyzdrowienia jest bardzo dobre. Ponowne zarażenia mogą się zdarzać w przypadku niezastosowania leczenia u innych domowników i osób z bliskiego kontaktu.
- Jednoczasowe leczenie wszystkich domowników i osób z bliskiego kontaktu, w tym partnerów seksualnych.
- Przeprowadzenie dezynfekcji ubrań i przedmiotów z otoczenia po kuracji.
- W razie zachorowań w instytucjach (np. żłobku, przedszkolu, szpitalu) – przeleczenie personelu.
Zobacz także
Wszawica Wszawice należą do częstych pasożytniczych chorób skóry, przy czym najczęstsza postacią jest wszawica głowowa. Wszy głowowe, a zwłaszcza ich gnidy, typowo zajmują okolicę potyliczną i skroniowa głowy owłosionej, zatem warto dokonywać profilaktycznej oceny tych lokalizacji, szczególnie u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wszy łonowe przenoszone są natomiast poprzez kontakty seksualne, a z kolei wszawica odzieżowa może być wektorem dla groźnych dla życia patogenów
Świerzbiączka guzkowa Świerzbiączka guzkowa jest niespecyficzną reakcją na drapanie, mogącą wystąpić we wszystkich jednostkach chorobowych, powodujących świąd. Może rozwinąć się również na podłożu samouszkodzeń skóry, gdzie zazwyczaj nie występuje świąd.
Świąd odbytu Świąd odbytu to nieprzyjemne uczucie w okolicy odbytu powodujące potrzebę drapania się. Często nasila się po wypróżnieniu, zwłaszcza przy biegunce oraz przed zaśnięciem. Swędzenie odbytu może powodować znaczny dyskomfort. Zwykle swędzenie jest spowodowane chorobami zapalnymi, zakaźnymi, układowymi, nowotworowymi i okolic odbytu (np. hemoroidami, szczeliną odbytu), a także nieprawidłową higieną odbytu. Leczenie zależy od przyczyny świądu odbytu.
Łuszczyca – leczenie miejscowe
Czynnikiem, który decyduje o wyborze sposobu leczenia, są objawy. Leczenie poszczególnych rodzajów łuszczycy nieco się od siebie różni. W leczeniu łuszczycy o stosunkowo niewielkim obszarze, jaki zajmują zmiany skórne, stosuje się maści i pasty na bazie pochodnych węgla kamiennego, preparaty keratolityczne zawierające kwas salicylowy, czy cygnolinę nanoszoną na zmiany łuszczycowe na kilka minut. Substancje te działają przeciwzapalnie i hamują namnażanie zmian.
W leczeniu ogólnym stosuje się również preparaty, które ograniczają stan zapalny (m.in. pochodne witaminy A), analogi witaminy D3 w postaci takalcytolu i kalcypotriolu oraz glikokortykosteroidy mające silne właściwości przeciwzapalne. Stosowane są wyłącznie pod kontrolą lekarza. Stosowanie leków tego typu przynosi dobre efekty.
Jeżeli łuszczyca występuje u danego Pacjenta ze względu na uwarunkowania genetyczne, trzeba liczyć się z faktem, że leczenie sprowadzać się będzie jedynie do stosowania preparatów, których działanie łagodzi stany zapalne. Jednak całkowite wyleczenie takiej łuszczycy skóry nie jest możliwe.