U nas zapłacisz kartą
Bąbel z krwią na skórze - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Burchle – różne przyczyny powstawania
Nie tylko oparzenia wrzątkiem
Termin "oparzenia" obejmuje nie tylko uszkodzenia tkanek wywołane wysoką temperaturą. Pełna definicja poparzeń to – uszkodzenie tkanek w wyniku działania energii przekraczającej możliwości obronne organizmu. Bąble na skórze jak po oparzeniu mogą być więc wynikiem oparzenia innego niż termiczne. Z bąblami możemy się spotkać po zbyt intensywnym opalaniu lub przebywaniu na słońcu. Mogą też pojawić się w wyniku zetknięcia z substancją chemiczną lub po ugryzieniu niektórych owadów.
Źródło oparzeń jest ważne, bo musimy wiedzieć jak leczyć skórę w każdym przypadku.
Uszkodzenie tkanek w wyniku działania promieni słonecznych należy do oparzeń w wyniku promieniowania. Głównym czynnikiem zagrażającym są promienie UV. Oparzenie z bąblami oznacza, że promienie przeniknęły dość głęboko przez naszą skórę. Dlatego nie można lekceważyć takiego objawu i trzeba udać się do lekarza.
Co do oparzenia chemicznego, to jego najczęstszą przyczyną w domu są środki na bazie chloru. Powstanie burchli po takim oparzeniu może być również niebezpieczne. Dlatego koniecznie trzeba się skonsultować z lekarzem.
Burchle powstałe w wyniku choroby lub podrażnienia
Oprócz pęcherzy oparzeniowych możemy się nabawić bąbli na skórze z różnych innych powodów. Jednym z dość częstych jest podrażnienie mechaniczne naskórka np. w zbyt ciasnych butach. Pojawia się w okolicach palca lub pięty. Ważną zaletą takiego bąbla jest to, że szybko znika. Rośnie już po kilku godzinach chodzenia w obcisłych butach, ale po kilku dniach ustępuje. Oczywiście pod warunkiem, że coś zrobimy z niewygodnymi butami. W przypadku burchla na nodze wiele osób decyduje się go przebić. Zwłaszcza jeżeli przed nami kolejny dzień zwiedzania czy następna wycieczka w góry. Trzeba to zrobić bardzo ostrożnie, z zachowaniem sterylnych warunków. Kiedy pęknie pęcherz w miejscu szczególnie narażonym na zetknięcie z brudem, może to prowadzić do poważnych powikłań.
Narośl na skórze – co to może być?
- Wyprysk – choroba zapalna skóry. Wypryskowi towarzyszy swędzenie i łuszczenie się skóry. Ma postać czerwonych grudek, które zamieniają się w pęcherzyki. W przypadku nadkażenia pojawiają się zmiany ropne i wydzielina, które po zaschnięciu tworzą szarożółte strupy.
- Liszaj płaski – choroba zapalna skóry, która przebiega z silnym świądem. Charakterystyczne dla liszaja płaskiego są czerwone wykwity grudkowate. Najczęściej lokalizują się w dolnych partiach nóg lub na wewnętrznej stronie nadgarstków.
- Czyrak – infekcja skórna, zapalna krosta wypełniona ropą. Czyrak to czarna lub czerwona narośl na skórze. Jest ropnym zapaleniem okołomieszkowym, któremu towarzyszy wytworzenie się czopa martwiczego. Czyrak najpierw ma postać guzka, następnie guzka z krostą.
- Liszajec – bardzo zakaźna infekcja skórna, która powoduje powstawanie zasychających pęcherzy. Liszajec zazwyczaj umiejscawia się na twarzy, najczęściej w okolicy nosa bądź ust.
- Półpasiec – ostra wirusowa choroba zakaźna, bolesny nawrót ospy wietrznej. Chorobę wywołuje wirus Herpes virus varicella. Ma formę czerwonych narośli skórnych (pęcherzy i pęcherzyków surowiczych), które najczęściej pojawiają się na twarzy. Są bolesne i swędzące (podobnie jak w ospie wietrznej).
- Grzybica skóry – wywołana przez grzyby. W grzybicy pojawia się czerwona narośl (grudki), plamy, krostki, z których może wyciekać ropa (w przypadku stanu zapalnego), a skóra swędzi i łuszczy się.
- Brodawka – niegroźna, grudkowa zmiana skórna. Nazywana potocznie kurzajką (biała narośl na skórze). Wywołuje ją wirus brodawczaka ludzkiego (HPV). Brodawki mogą być różnego rodzaju:
- Brodawki zwykłe – najczęściej koloru skóry, o nierównej powierzchni, o wielkości kilku milimetrów. Najczęściej lokalizują się na rękach.
- Brodawki płaskie – mają gładką powierzchnię i lekko wypukły kształt.
- Brodawki stóp – lokalizują się na podeszwach stóp. Mają kolor skóry i szorstką powierzchnię. Mogą być rozsiane i głębokie lub powierzchowne, występujące w skupiskach.
- Brodawki przejściowe – podobne do brodawek zwykłych i brodawek płaskich. Najczęściej występują u osób z obniżoną odpornością.
- Brodawki płciowe (kłykciny kończyste) – przenoszone drogą płciową, mają formę i kształt ciemnych kalafiorowatych grudek.
- Dysplazja Lewandowsky’ego–Lutza (łac. Epidermodysplasia verruciformis) – stan przedrakowy, ma formę rozlanych na całym ciele płaskich brodawek z czerwonymi bądź brązowymi plamami.
Skuteczne sposoby na pęcherz na stopie
- Na zwykły bąbel i otarcia skóry powinien wystarczyć plaster z opatrunkiem albo też ochronny preparat w sprayu.
- Gdy pęcherz na stopie jest duży i wypełniony płynem, a skóra wokół niego mocno zaczerwieniona, przekłuj go igłą jednorazową lub zwykłą, wysterylizowaną w spirytusie czy wrzątku. Wtedy płyn fizjologiczny wycieknie. Resztki można delikatnie wycisnąć przez jałowy gazik.
- Jeżeli podejrzewasz, że pęcherz ponownie się wypełni, przeciągnij przez bąbel (to nie boli) bawełnianą nitkę nawleczoną na igłę krawiecką, pozostawiając końce nitki poza pęcherzem. Wydzielina spłynie po niej na zewnątrz.
- Gdy pęcherz jest niewielki, naklej na niego plaster z opatrunkiem.
- Jeśli pęcherz się naderwie, przyklej go z powrotem na uszkodzone miejsce. Następnie przemyj skórę wokół zranienia preparatem zapobiegającym infekcji. Można sięgnąć po preparat zwierający np. poliheksanidynę - substancję, która wspiera proces gojenia ran i nie sprzyja rozwojowi odporności drobnoustrojów. Całość zaklej plastrem z opatrunkiem, ale na noc go zdejmij, żeby do ranki docierało powietrze (sprzyja to gojeniu).
- Na bardzo rozległe otarcia nałóż opatrunek odkażający. Oczyszcza on ranę oraz zabezpiecza ją przed zabrudzeniem, infekcją i kolejnym urazem. Opatrunek nie przywiera do ciała, więc zmienia się go bezboleśnie. Pod nim rana jest cały czas wilgotna, szybciej się goi, bo może oddychać, dlatego mniej boli. Opatrunki te są w kilku rozmiarach.
Czytaj też:
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Jak wyglądają przęcherze oparzeniowe?
Oparzenie termiczne z bąblami
Nazywa się je różnie: bąble, pęcherze lub burchle. Tak czy inaczej, są dla nas nieprzyjemną pozostałością po spotkaniu ze źródłem ciepła, promieniowaniem lub substancją żrącą. Najczęstszą i najbardziej znaną przyczyną powstawania pęcherzy na skórze jest oparzenie termiczne drugiego stopnia. Jeżeli po oblaniu wrzątkiem czy olejem w miejscu uszkodzonym pojawiają się bąble, to znaczy, że mamy do czynienia z nieco głębszym oparzeniem. W przypadku poparzeń pierwszego stopnia skóra będzie tylko zaczerwieniona.
Bąble oparzeniowe są wypełnione płynem surowiczym. W ten sposób organizm buduje naturalną ochronę przed zakarzeniami, dlatego nie należy ich przebijać. Trzeba po prostu zaczekać, aż same zejdą.
Kiedy zbyt wcześnie pęknie pęcherz oparzeniowy, może dojść do zakażenia. Najlepiej jest od razu zdezynfekować to miejsce i zakryć czystym opatrunkiem. Bąbli nie dezynfekujemy, jednak jeśli nie pękną. Jeżeli burchel bardzo nam dokucza, to możemy poprosić lekarza czy może przebić go, zapewniając sterylne warunki.
Ponieważ oparzenia wrzątkiem czy olejem najczęściej zdarzają się podczas gotowania, to najbardziej są na nie narażone ręce, okolice kciuka i palca wskazującego oraz nadgarstka. To jeden z powodów, dla których oparzeni w ogóle decydują się przebić pęcherz.
Bąbel lub bąble oparzeniowe mogą się leczyć do około 2 do 3 tygodni. Po tym czasie pęcherz znika i prawdopodobnie unikniemy pojawienia się blizny. Dużo zależy od tego, czy było to powierzchniowe poparzenie wrzątkiem, czy głębokie oparzenie olejem.
Jak wyglądają burchle?
Zanim zaczniemy porównywanie pęcherzy oparzeniowych z innymi, dobrze będzie powiedzieć więcej o ich wyglądzie. W zależności od stopnia i źródła poparzeń będą wyglądać bardzo różnie. Od bąbla oparzeniowego o średnicy kilku milimetrów do wielkich burchli, przesłaniających sporą część kończyny. Z bąblami niedużej wielkości zwykle radzimy sobie we własnym zakresie. Wewnątrz znajduje się biały lub żółty płyn surowiczy, zwany też limfatycznym. To właśnie wypełnianie się miejsca tym płynem powoduje podniesienie naskórka i powstanie czegoś w rodzaju naturalnej poduszki ochronnej. Kiedy pęknie pęcherz, ten naturalny kompres zostaje zniszczony i zarazki mają bezpośredni dostęp do głębszych warstw naszej skóry.
