U nas zapłacisz kartą
Badania i Leczenie Bąbli Wodnych na Nogach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody
Kiedy przekłuć pęcherz na stopie?
Zawsze, kiedy to możliwe, staraj się uniknąć przekłucia pęcherza - płyn, który się w nim znajduje, ma właściwości antybakteryjne i w naturalny sposób chroni uszkodzone ciało, przyspieszając regenerację skóry. Przekłucie pęcherza (drenowanie) może okazać się konieczne, jeśli pęcherz na stopie utrudnia ci chodzenie i istnieje niebezpieczeństwo jego uszkodzenia i zdarcia.
Zdezynfekuj pęcherz i skórę wokół niego preparatem zapobiegającym infekcji. Do przebicia pęcherza najlepsza będzie jednorazowa igła o średniej średnicy. Jeśli chcesz zrobić to zwykłą igłą czy np. szpilką - wygotuj je a potem zdezynfekuj spirytusem.
Jeśli to tylko możliwe, nie zasłaniaj pęcherza plastrem czy opatrunkami - odkryte wygoi się szybciej.
Postaraj się jak najmniej uszkodzić skórę pęcherza - pod żadnym pozorem jej nie wycinaj. Najlepszym rozwiązaniem będzie jej dociśnięcie do uszkodzonego ciała - w ten sposób powstanie naturalny "plaster" przyspieszający gojenie. miesięcznik "Zdrowie"
Sprawdź, czy rozpoznasz zmiany skórne po zdjęciach
Zgrubienia skórne, które zwykle pojawiają się na podeszwie stopy, to:
Ropne bąble na skórze
Bąble ropne na skórze wskazywać mogą nie tylko na jedną z postaci opryszczki, ale też tzw. czyraczność. Czyraki są objawem gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych.
W przebiegu infekcji w pierwszej kolejności na skórze pojawiają się niezwykle bolesne, czerwone, twarde i zbite guzki. Po kilku dniach pod ich powierzchnią zaczyna się zbierać ropna treść.
W dalszej kolejności dochodzi do samoczynnego pęknięcia zmiany skórnej i rozlania się jej zawartości. Wiąże się to z kolejną porcją doznań bólowych, a dodatkowo należy się liczyć z tym, że w miejscu rozerwania czyraka pozostanie głęboka, widoczna blizna.
Czyraki występują pojedynczo. Mogą się pojawić w każdym niemal miejscu, ale zwłaszcza na plecach, ramionach, pośladkach, klatce piersiowej, szyi. W ostatnim przypadku istnieje ryzyko poważnych powikłań, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych włącznie.
Innym schorzeniem, w przebiegu którego pojawiające się na skórze bąble wypełnione są ropą, jest choroba Duhringa. Jest to skórna postać celiakii, a więc skrajnej postaci nietolerancji glutenu. Mimo zupełnie odrębnej etiologii, zmiany skórne przypominają te, które pojawiają się u pacjentów chorych na opryszczkę.
Różni się jednak ich lokalizacja. W tym przypadku ropnie pojawiają się w takich miejscach, jak:
- kolana i łokcie,
- pośladki i lędźwie,
- okolice łopatek,
- twarz i owłosiona skóra głowy.
Kto może zachorować na plamicę Schönleina-Henocha?
Plamica nie jest chorobą zakaźną (nie da się nią zarazić), ani dziedziczną. Wywołuje ją odczyn zapalny naczyń krwionośnych, a dotyka przede wszystkim dzieci w wieku 4-10 lat, które właśnie przeszły inną infekcję, np.: anginę lub szkarlatynę, odrę, różyczkę lub ospę.
Bywa także, że plamicę Schönleina-Henocha wywołują inne czynniki, niezwiązane z infekcjami. Mogą to być:
- niektóre leki i szczepionki,
- ukąszenia owadów,
- kontakt z pewnymi substancjami chemicznymi,
- wychłodzenie ciała,
- alergeny pokarmowe, jak orzechy, jajka, czekolada, ryby, pomidory, mleko.
Teraz, jesienią, kiedy mamy wsyp wszelkich chorób dziecięcych, wzrasta także ryzyko wystąpienia plamicy Schönleina-Henocha. Kiedy więc twoje dziecko ma jakąkolwiek infekcję, bądź czujna – obserwuj je i z uwagą oglądaj także jego skórę.
Jak leczy się plamicę Schönleina-Henocha?
Przed postawieniem diagnozy lekarz zleca wykonanie badań krwi. Należy sprawdzić układ krzepnięcia, poziom IgA, jak również OB i CRP, czyli parametry stanu zapalnego. Często zleca się także analizę moczu pod kątem wystąpienia w nim krwi.
Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a także ograniczenie aktywności fizycznej to podstawa leczenie plamicy alergicznej. Jeśli do czynienia mamy z lekkim przebiegiem, np. skóra zajęta jest tylko w stopniu łagodnym, zazwyczaj nie trzeba wdrażać żadnego leczenia, a choroba mija po kilku dniach, najwyżej tygodniach.
W poważniejszych przypadkach, gdy wysypka jest nasilona, lub gdy są jakieś objawy ze stawów, lub z przewodu pokarmowego, podaje się glikokortykosteroidy. Leczenie zawsze dostosowuje się do stanu pacjenta. Może być też tak (choć rzadko), że w przypadku ciężkiego zajęcia nerek, trzeba podać leki immunosupresyjne, a leczenie musi odbywać się w szpitalu.
Czytaj także:
