U nas zapłacisz kartą
Bąble z płynem surowiczym - Tajemnicza Symfonia Wewnętrznego Świata
Jak wyglądają przęcherze oparzeniowe?
Oparzenie termiczne z bąblami
Nazywa się je różnie: bąble, pęcherze lub burchle. Tak czy inaczej, są dla nas nieprzyjemną pozostałością po spotkaniu ze źródłem ciepła, promieniowaniem lub substancją żrącą. Najczęstszą i najbardziej znaną przyczyną powstawania pęcherzy na skórze jest oparzenie termiczne drugiego stopnia. Jeżeli po oblaniu wrzątkiem czy olejem w miejscu uszkodzonym pojawiają się bąble, to znaczy, że mamy do czynienia z nieco głębszym oparzeniem. W przypadku poparzeń pierwszego stopnia skóra będzie tylko zaczerwieniona.
Bąble oparzeniowe są wypełnione płynem surowiczym. W ten sposób organizm buduje naturalną ochronę przed zakarzeniami, dlatego nie należy ich przebijać. Trzeba po prostu zaczekać, aż same zejdą.
Kiedy zbyt wcześnie pęknie pęcherz oparzeniowy, może dojść do zakażenia. Najlepiej jest od razu zdezynfekować to miejsce i zakryć czystym opatrunkiem. Bąbli nie dezynfekujemy, jednak jeśli nie pękną. Jeżeli burchel bardzo nam dokucza, to możemy poprosić lekarza czy może przebić go, zapewniając sterylne warunki.
Ponieważ oparzenia wrzątkiem czy olejem najczęściej zdarzają się podczas gotowania, to najbardziej są na nie narażone ręce, okolice kciuka i palca wskazującego oraz nadgarstka. To jeden z powodów, dla których oparzeni w ogóle decydują się przebić pęcherz.
Bąbel lub bąble oparzeniowe mogą się leczyć do około 2 do 3 tygodni. Po tym czasie pęcherz znika i prawdopodobnie unikniemy pojawienia się blizny. Dużo zależy od tego, czy było to powierzchniowe poparzenie wrzątkiem, czy głębokie oparzenie olejem.
Jak wyglądają burchle?
Zanim zaczniemy porównywanie pęcherzy oparzeniowych z innymi, dobrze będzie powiedzieć więcej o ich wyglądzie. W zależności od stopnia i źródła poparzeń będą wyglądać bardzo różnie. Od bąbla oparzeniowego o średnicy kilku milimetrów do wielkich burchli, przesłaniających sporą część kończyny. Z bąblami niedużej wielkości zwykle radzimy sobie we własnym zakresie. Wewnątrz znajduje się biały lub żółty płyn surowiczy, zwany też limfatycznym. To właśnie wypełnianie się miejsca tym płynem powoduje podniesienie naskórka i powstanie czegoś w rodzaju naturalnej poduszki ochronnej. Kiedy pęknie pęcherz, ten naturalny kompres zostaje zniszczony i zarazki mają bezpośredni dostęp do głębszych warstw naszej skóry.
Swędzące bąble na skórze wywołane wirusem HSV
Swędzące bąble na skórze i śluzówce,wywołane przez wirus opryszczki ludzkiej (Herpes Simplex Virus) lokują się w kilku charakterystycznych miejscach ciała. HSV1 infekuje:
- okolice warg,
- błony śluzowe jamy ustnej,
- spojówkę oraz rogówkę.
Sporadycznie zmiany skórne mogą pojawić się też na dłoniach, na szyi i za uszami, w okolicach nosa i na brodzie. Natomiast HSV2 manifestuje swoją obecność głównie w dolnych partiach ciała, w szczególności na skórze i śluzówce narządów płciowych – w tej odmianie zakażenie przenoszone jest drogą kontaktów seksualnych.
Bąble na skórze są białe, mogą się grupować w większe skupiska o nieregularnych kształtach, osadzone na wspólnym rumieniowym podłożu. W pierwszej kolejności bąble wypełniają się przezroczystym płynem surowiczym, później jednak gromadzi się w nich ropa. Na koniec twardnieją, zamieniając się w nieestetyczne, wysuszone strupy.
Pękając mogą tworzyć bolesne nadżerki. Objawom skórnym towarzyszy świąd i lekka bolesność. Infekcja rozwija się około 7 dni, a trwa d0 4 tygodni.
Domowe sposoby na odciski – modzele
Modzele to inaczej ogniska wzmożonego rogowacenia. Są to duże, plackowate narośla zgrubiałego naskórka. W dotyku są dość miękkie, o lekko żółtawym kolorze i niewyraźnych granicach. Najczęściej pojawiają się na podeszwie stopy. Najczęściej narzekają na nie kobiety często chodzące na wysokich szpilkach, ponieważ pojawiają się na wypukłej części stopy pod palcami. Mogą się jednak występować również u nasady palców, szczególnie w przypadku noszenia zbyt małych i twardych butów. Modzele są niestety bardzo bolesne. Ciągle ugniatana skóra na stopie nie ma dostępu powietrza, przez co zaczyna obumierać – stąd biorą się modzele. Domowe sposoby na odciski – modzele to najczęściej samodzielne ich wycinanie. Nie jest to dobry pomysł, ponieważ niechcący można się głęboko skaleczyć lub wda się zakażenie. Z modzelem najlepiej jest udać się do podologa, który w sposób profesjonalny usunie problem, najczęściej w czasie pedicure’u podologicznego.
Jak prawidłowo pielęgnować stopy? Zobaczcie na filmie:
Zobacz film: Jak prawidłowo pielęgnować stopy? Źródło: Stylowy Magazyn
Jak postępować, gdy pojawi się wysięk?
Sączące się rany wymagają szczególnej pielęgnacji, a kluczowe jest stosowanie odpowiednio dobranego opatrunku. Opatrunek powinien umożliwiać kontakt z łożyskiem rany i wchłaniać wysięk. Jednak ważne jest by nie wysuszał i nie zaklejał rany.
Dobrym rozwiązaniem są hydrokoloidowe oraz opatrunki żelowe, które poprzez regulację mikrośrodowiska przyspieszają proces gojenia się rany. W przypadku znacznej ilości wysięku – trudnej do wchłonięcia, powinniśmy często zmieniać opatrunek.
Należy jednak zachować szczególną ostrożność, bowiem każda zmiana opatrunku zwiększa ryzyko zakażenia rany drobnoustrojami i przerywa proces gojenia.
Opatrunek zmieniamy tylko wtedy, gdy jest taka konieczność. Ponadto sączących się ran nie należy dotykać, polewać alkoholem, gencjaną ani też przebijać powstałych pęcherzy. W przypadku pojawienia się wątpliwości lub jakichkolwiek nieprawidłowości, należy zgłosić się do lekarza.
Wysięk surowiczy – czy jest powodem do niepokoju?
Wysięk jest naturalną reakcją obronną organizmu. Jeśli rana goi się prawidłowo, a wysięk ma rzadką i przezroczystą konsystencję, nie ma powodów do niepokoju. Wysięk wspomaga i przyspiesza proces gojenia się rany. Chroni przed jej wyschnięciem i pomaga w utrzymaniu wilgotnego środowiska, które jest sprzymierzeńcem dla prawidłowego procesu gojenia się rany.
Ponadto wspiera migrację komórek naprawczych i dostarcza niezbędnych do procesu metabolizmu substancji odżywczych.
Jednak w przypadku, gdy jego ilość będzie trudna do opanowania, należy zgłosić się do lekarza. Nadmierna produkcja jest najczęściej następstwem narastającego zakażenia rany. Powodem do niepokoju jest również nieprzyjemny, zapach, czerwona lub biała barwa, a także nieodpowiednia konsystencja – zbyt rzadka lub zbyt wodnista.
