U nas zapłacisz kartą
Białe pryszcze na penisie - przyczyny i sposoby leczenia
Pryszcz na penisie, jak leczyć?
Najlepszym sposobem leczenia pryszczy jest pozostawienie ich w spokoju. Pryszcz na penisie prawdopodobnie ustąpi sam, jeśli obszar będzie czysty i suchy. Choć może to być kuszące, nigdy nie powinieneś go wyciskać. To może je pogorszyć i spowodować infekcję. Może to również rozprzestrzenić bakterie, co może prowadzić do jeszcze większej liczby pryszczy. Jeśli guzek nie zniknie sam, porozmawiaj z dermatologiem o metodach leczenia.
Nie wyleczysz pryszcza prącia za pomocą leków dostępnych bez recepty, tak jak w przypadku pryszczów na innych częściach ciała. Ponieważ skóra w tym obszarze jest cieńsza i bardziej wrażliwa. Typowe produkty trądzikowe, takie jak nadtlenek benzoilu i kwas salicylowy, mogą być zbyt ostre dla tego obszaru. W rezultacie może dojść do znacznej wysypki i swędzenia.
Jeśli masz ogniska pryszczy w okolicy narządów płciowych, możesz rozważyć rozmowę z lekarzem na temat leków przeciwtrądzikowych, które możesz przyjmować doustnie. Antybiotyki mogą pomóc usunąć nadmierne bakterie, które mogą przyczyniać się do powstawania trądziku, ale są one przyjmowane tylko przez krótki okres czasu.
Inną opcją jest izotretynoina, silna pochodna witaminy A. Ten lek na receptę jest przyjmowany na ciężki trądzik (zwykle torbielowaty trądzik guzkowy).
Białe kropki na penisie
Białe kropki na penisie , które pojawiają się “znikąd” i nie są związane z odbytym w ostatnim czasie stosunkiem płciowym lub w ogóle nie są związane z aktywnością seksualną, nie towarzyszy im też świąd lub pieczenie, to prosaki, zwane potocznie pryszczami na penisie . Są to torbiele naskórkowe, które powstały w wyniku zaczopowania porów wydzieliną z gruczołów łojowych i potowych. Takie same zmiany pojawiają się często na skórze twarzy. Pryszcze na penisie są przypadłością młodych mężczyzn do 30. roku życia.
Pryszcz zazwyczaj pojawia się na penisie, na skórze moszny lub w rowku zażołędnym. Jest to biała lub żółtawa krostka, która po uciśnięciu wydala z siebie gęstą, białą ciecz. Prosaki nie dają żadnych objawów - nie swędzą, nie pieką, nie bolą i nie są zaczerwienione. Te objawy pojawiają się dopiero, kiedy dojdzie do zainfekowania pryszcza na penisie i rozwinięcia się stanu zapalnego.
Jak leczyć białe krostki na penisie?
Jak leczyć białe krostki na żołędzi, napletku, trzonie członka czy jądrach? O dostępnych metodach terapii prosaków zostało powiedziane wyżej.
Jeśli chodzi o plamki Fordyce'a, leczenia nie zaleca się w ogóle, a jeśli już, to wyłącznie z przyczyn estetycznych. W grę wchodzą zabiegi elektrokoagulacji oraz wysuszania prądem, może też być zastosowany laser CO2, który wywołuje kontrolowany uraz fototermiczny wybranych tkanek.
Jest to metoda skuteczna, ale droga, dlatego zasadność jej stosowania w leczeniu całkowicie niegroźnych zmian bywa kwestionowana.
Oprócz tego białe pryszcze na penisie można traktować maścią z retinoidami, na przykład tretinoiną albo retinolem, które ułatwiają złuszczanie naskórka i mogą w pewnym stopniu udrażniać kanaliki gruczołów łojowych.
Białe krosty na prąciu i jądrach będące kaszakami usuwa się podobnie, aczkolwiek ze względu na możliwe powikłania w postaci zmian zapalnych, niekiedy jest to nie obligatoryjne, a zalecane.
Najczęściej stosowany jest zabieg chirurgicznego nacinania, po którym znajdująca się wewnątrz treść swobodnie wypływa na zewnątrz. Jeśli jednak wdaje się zapalenie, lekarz powinien usunąć całą torebkę, a w razie konieczności, zaordynować także antybiotykoterapię.
Alternatywą dla działań chirurgicznych są zabiegi wykonywane w gabinetach medycyny estetycznej. Kaszaki można wypalać laserem CO2 lub też wymrażać (krioterapia).
Tak jak zostało już wspomniane wyżej, leczenie powinno być prowadzane przez specjalistów. Konsultacja ma charakter dermatologiczny, a usuwanie - chirurgiczny.
Nie należy podejmować działań na własną rękę, jako że są one nieefektywne, a w dodatku grożą powstawaniem ran lub zakażeń.
W procesie diagnostyki niezwykle ważne jest też różnicowanie z innymi potencjalnymi schorzeniami, które mogą być znacznie groźniejsze, a których pacjent nie jest w stanie samodzielnie rozpoznać.<