U nas zapłacisz kartą
Białe pryszcze na penisie - przyczyny i sposoby leczenia
Krostki na penisie – diagnostyka
Jeśli zaobserwujesz krostki na penisie lub w okolicy narządów płciowych, umów się na wizytę u urologa, dermatologa lub lekarza rodzinnego.
Już po samej rozmowie i dokładnym obejrzeniu zmian lekarz może postawić diagnozę. Niekiedy jednak potrzebne jest wykonanie dodatkowych badań. Jeśli istnieje podejrzenie kiły, lekarz zleca badania serologiczne. W przypadku AZS istnieje duże prawdopodobieństwo, że w badaniu krwi obecne będzie podwyższenie stężenia IgE. Czasami pomocna okazuje się biopsja, np. przy stwierdzeniu kłykcin kończystych lub przy podejrzeniu przewlekłej grzybicy. Badanie histopatologiczne wykluczy lub potwierdzi diagnozę także w razie podejrzenia zmian nowotworowych.
Zmiany na prąciu o przypuszczalnym podłożu łuszczycowym powinny skłonić do poszukiwania zmian w innych częściach ciała. Łuszczyca rzadko kiedy zajmuje jedynie narządy płciowe. Opryszczka narządów płciowych powinna być jak najszybciej poddana leczeniu, gdyż w przeciwnym razie grozi to powikłaniami zdrowotnymi. Zawsze powinno się także zachować czujność onkologiczną.
Choć nowotwory prącia nie należą do częstych, grudki i krostki na penisie, czy jakiekolwiek nowopowstałe zmiany skórne mogą być jego wczesnym objawem.
Prosaki na penisie
Nieco innego rodzaju krostami występującymi na narządach płciowych są prosaki. Czym są te wykwity? To torbiele zastoinowe związane z nadaktywnością gruczołów łojowych, będące efektem niewłaściwego, nadmiernego rogowacenia ujść mieszków włosowych.
Prosaki na prąciu, jądrach i w innych miejscach ciała mogą powstawać spontanicznie i bez wyraźnej przyczyny, ale też pojawiają się:
- po ustąpieniu ran pęcherzykowych,
- po zabiegach dermabrazji (mechanicznego ścierania skóry) i radioterapii,
- w wyniku długotrwałego leczenia środkami sterydowymi oraz niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.
Dzielą się na pierwotne, które są niemal powszechne u noworodków (występują u około 40-50 procent maluchów, głównie na twarzy ale też na narządach płciowych - dane: D. Berk i S.J. Bayliss) oraz wtórne, pojawiające się w późniejszych latach życia.
W pierwszym z wymienionych przypadków podłoże najprawdopodobniej jest genetyczne.
Jak wyglądają prosaki? Są podobnie do plamek Fordyce'a. Zbierający się pod skórą łój powoduje niewielkie uwypuklenia w kolorze białym. Po mocniejszym naciśnięciu albo przebiciu, tłusta i kleista wydzielina powinna uchodzić na zewnątrz. Ich średnica z reguły wynosi 1-2 mm.
Prosaki na członku także nie są związane z żadnym zakażeniem, alergią czy kwestiami natury higienicznej. Nie bolą, nie swędzą, nie szczypią, nie utrudniają też współżycia seksualnego, przynajmniej w czysto technicznym aspekcie.
Czy są zaraźliwe? Nie, nie ma możliwości przenoszenia ich, aczkolwiek tak, jak większość zmian chorobowych występujących w strefach intymnych, mogą budzić nie najlepsze skojarzenia i obawy.
Z tego też powodu dotknięte nimi osoby często powstrzymują się od aktywności seksualnej lub też spotykają z niechęcią ze strony partnerów. Stąd liczne zapytania o diagnostykę i metody leczenia.
Jak leczyć białe krostki na penisie?
Jak leczyć białe krostki na żołędzi, napletku, trzonie członka czy jądrach? O dostępnych metodach terapii prosaków zostało powiedziane wyżej.
Jeśli chodzi o plamki Fordyce'a, leczenia nie zaleca się w ogóle, a jeśli już, to wyłącznie z przyczyn estetycznych. W grę wchodzą zabiegi elektrokoagulacji oraz wysuszania prądem, może też być zastosowany laser CO2, który wywołuje kontrolowany uraz fototermiczny wybranych tkanek.
Jest to metoda skuteczna, ale droga, dlatego zasadność jej stosowania w leczeniu całkowicie niegroźnych zmian bywa kwestionowana.
Oprócz tego białe pryszcze na penisie można traktować maścią z retinoidami, na przykład tretinoiną albo retinolem, które ułatwiają złuszczanie naskórka i mogą w pewnym stopniu udrażniać kanaliki gruczołów łojowych.
Białe krosty na prąciu i jądrach będące kaszakami usuwa się podobnie, aczkolwiek ze względu na możliwe powikłania w postaci zmian zapalnych, niekiedy jest to nie obligatoryjne, a zalecane.
Najczęściej stosowany jest zabieg chirurgicznego nacinania, po którym znajdująca się wewnątrz treść swobodnie wypływa na zewnątrz. Jeśli jednak wdaje się zapalenie, lekarz powinien usunąć całą torebkę, a w razie konieczności, zaordynować także antybiotykoterapię.
Alternatywą dla działań chirurgicznych są zabiegi wykonywane w gabinetach medycyny estetycznej. Kaszaki można wypalać laserem CO2 lub też wymrażać (krioterapia).
Tak jak zostało już wspomniane wyżej, leczenie powinno być prowadzane przez specjalistów. Konsultacja ma charakter dermatologiczny, a usuwanie - chirurgiczny.
Nie należy podejmować działań na własną rękę, jako że są one nieefektywne, a w dodatku grożą powstawaniem ran lub zakażeń.
W procesie diagnostyki niezwykle ważne jest też różnicowanie z innymi potencjalnymi schorzeniami, które mogą być znacznie groźniejsze, a których pacjent nie jest w stanie samodzielnie rozpoznać.<