U nas zapłacisz kartą
Białe pryszcze na penisie - przyczyny i sposoby leczenia
Przyczyny białych krostek na penisie
Białe krosty na penisie mogą mieć różne podłoże, aczkolwiek najczęściej związane są z zaburzeniami układu wydzielania zewnętrznego, odpowiedzialnego za pracę gruczołów łojowych.
Wysypka na penisie może być manifestacją takich dolegliwości jak:
Więcej na temat dwóch pierwszych schorzeń w dalszej części artykułu. Natomiast wspomniane plamki to nic innego, jak gruczoły łojowe o charakterze ektopowym, czyli występujące w niewłaściwych miejscach.
Nie łączą się z mieszkami włosowymi, lecz powstają na powierzchni skóry. Są niewielkimi wykwitami, wypełnionymi łojem. Z reguły mają kolor biały lub lekko żółtawy. Ich średnica wynosi od 1 do 3 milimetrów.
Tego typu białe krostki na członku, po raz pierwszy opisane przez amerykańskiego dermatologa Johna Addison Fordyce’a, najczęściej lokują się na trzonie prącia, natomiast rzadziej na żołędzi.
Może też występować na worku mosznowym. Zmiany te są niebolesne, nie powodują świądu ani pieczenia, nie towarzyszą im żadne inne objawy miejscowe ani ogólnoustrojowe. Skóra wokół jest niezmieniona chorobowo.
Przyczyny powstawania krostek Fordyce'a nie są znane. Wiadomo, że nie mają one podłoża wirusowego, bakteryjnego ani grzybiczego.
Ponieważ często występują w wieku noworodkowym, część hipotez zakłada, iż są one powodowane czynnikami genetycznymi oraz hormonalnymi.
Endokrynologiczne tło potwierdzałoby pojawianie się ich także w wieku dojrzewania, a także w późniejszych fazach życia.
Wykazuje się też pewien związek tego schorzenia z gospodarką lipidową - u starszych pacjentów stosunkowo często korelują one z podniesionym stężeniem cholesterolu całkowitego oraz złej frakcji LDL, a także trójglicerydów.
Generalnie jednak ich podłoże wciąż uznawane jest za idiopatyczne, a więc nie znajdujące wyjaśnienia na gruncie obecnej wiedzy naukowej i dostępnych metod diagnostycznych.
Wiadomo jedynie, że krostki te nie są w żaden sposób zaraźliwe - nie przenoszą się z człowieka na człowieka w czasie zbliżeń seksualnych ani poprzez kontakty fizyczne innego typu.
Krostki na penisie – diagnostyka
Jeśli zaobserwujesz krostki na penisie lub w okolicy narządów płciowych, umów się na wizytę u urologa, dermatologa lub lekarza rodzinnego.
Już po samej rozmowie i dokładnym obejrzeniu zmian lekarz może postawić diagnozę. Niekiedy jednak potrzebne jest wykonanie dodatkowych badań. Jeśli istnieje podejrzenie kiły, lekarz zleca badania serologiczne. W przypadku AZS istnieje duże prawdopodobieństwo, że w badaniu krwi obecne będzie podwyższenie stężenia IgE. Czasami pomocna okazuje się biopsja, np. przy stwierdzeniu kłykcin kończystych lub przy podejrzeniu przewlekłej grzybicy. Badanie histopatologiczne wykluczy lub potwierdzi diagnozę także w razie podejrzenia zmian nowotworowych.
Zmiany na prąciu o przypuszczalnym podłożu łuszczycowym powinny skłonić do poszukiwania zmian w innych częściach ciała. Łuszczyca rzadko kiedy zajmuje jedynie narządy płciowe. Opryszczka narządów płciowych powinna być jak najszybciej poddana leczeniu, gdyż w przeciwnym razie grozi to powikłaniami zdrowotnymi. Zawsze powinno się także zachować czujność onkologiczną.
Choć nowotwory prącia nie należą do częstych, grudki i krostki na penisie, czy jakiekolwiek nowopowstałe zmiany skórne mogą być jego wczesnym objawem.
Jak odróżnić pryszcz od opryszczki penisa?
Opryszczka różni się od pryszczy na penisie objawami, przyczyną powstawania i postępowaniem. Opryszczka penisa jest zawsze wywołana wirusem HSV (Herpes simplex virus), tym samym, który odpowiada za występowanie opryszczki na wargach lub błonie śluzowej jamy ustnej. Do zakażenia opryszczką narządów płciowych dochodzi podczas stosunku płciowego bez zabezpieczenia z osobą, która jest nosicielem tego wirusa, także podczas seksu oralnego.
Objawy opryszczki na penisie pojawiają się po pewnym czasie od odbycia stosunku płciowego. Na początku mężczyzna odczuwa świąd, pieczenie i lekki ból na skórze prącia. Po kilku dniach pojawiają się bolesne, tkliwe i piekące pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym, które w ostatecznej fazie przekształcają się w owrzodzenia. Opryszczka narządów płciowych pojawia się najczęściej na żołędzi penisa, trzonie prącia i w okolicy odbytu. Zmianom skórnym może towarzyszyć gorączka, osłabienie, powiększenie się węzłów chłonnych.
Opryszczka prącia wymaga leczenia objawowego, ponieważ wirusa HSV nie można trwale usunąć z organizmu. Leczenie polega na przyjmowaniu miejscowym i doustnym leków przeciwwirusowych. Opryszczki nie wolno dotykać, aby nie rozsiewać jej na inne miejsca, np. oczy lub usta. Należy unikać przemęczenia i osłabienia organizmu, ponieważ wtedy opryszczka ma skłonności do nawrotów. Opryszczka prącia jest bezwzględnym wskazaniem do zachowania wstrzemięźliwości seksualnej do momentu ustąpienia zmian skórnych oraz do stosowania zabezpieczenia w postaci prezerwatywy.
Zobacz film: Wzrost zachorowań na choroby weneryczne. Źródło: Dzień Dobry TVN.Autor: Redakcja Dzień Dobry TVN
Jak leczyć białe krostki na penisie?
Jak leczyć białe krostki na żołędzi, napletku, trzonie członka czy jądrach? O dostępnych metodach terapii prosaków zostało powiedziane wyżej.
Jeśli chodzi o plamki Fordyce'a, leczenia nie zaleca się w ogóle, a jeśli już, to wyłącznie z przyczyn estetycznych. W grę wchodzą zabiegi elektrokoagulacji oraz wysuszania prądem, może też być zastosowany laser CO2, który wywołuje kontrolowany uraz fototermiczny wybranych tkanek.
Jest to metoda skuteczna, ale droga, dlatego zasadność jej stosowania w leczeniu całkowicie niegroźnych zmian bywa kwestionowana.
Oprócz tego białe pryszcze na penisie można traktować maścią z retinoidami, na przykład tretinoiną albo retinolem, które ułatwiają złuszczanie naskórka i mogą w pewnym stopniu udrażniać kanaliki gruczołów łojowych.
Białe krosty na prąciu i jądrach będące kaszakami usuwa się podobnie, aczkolwiek ze względu na możliwe powikłania w postaci zmian zapalnych, niekiedy jest to nie obligatoryjne, a zalecane.
Najczęściej stosowany jest zabieg chirurgicznego nacinania, po którym znajdująca się wewnątrz treść swobodnie wypływa na zewnątrz. Jeśli jednak wdaje się zapalenie, lekarz powinien usunąć całą torebkę, a w razie konieczności, zaordynować także antybiotykoterapię.
Alternatywą dla działań chirurgicznych są zabiegi wykonywane w gabinetach medycyny estetycznej. Kaszaki można wypalać laserem CO2 lub też wymrażać (krioterapia).
Tak jak zostało już wspomniane wyżej, leczenie powinno być prowadzane przez specjalistów. Konsultacja ma charakter dermatologiczny, a usuwanie - chirurgiczny.
Nie należy podejmować działań na własną rękę, jako że są one nieefektywne, a w dodatku grożą powstawaniem ran lub zakażeń.
W procesie diagnostyki niezwykle ważne jest też różnicowanie z innymi potencjalnymi schorzeniami, które mogą być znacznie groźniejsze, a których pacjent nie jest w stanie samodzielnie rozpoznać.<
