U nas zapłacisz kartą
Białe pryszcze w gardle - przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia
Torbiel w gardle
Torbiel, zwana także cystą, to patologiczna przestrzeń składająca się co najmniej z jednej komory wypełnionej płynem bądź treścią galaretowatą. Powstaje w wyniku licznych uwarunkowań nabytych lub wrodzonych. Zmiana wytwórcza tego typu pojawia się dość rzadko i najczęściej stanowi powikłanie po nawracających infekcjach górnego odcinka przewodu pokarmowego, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, oparzeń śluzówki gardła czy wpływu czynników środowiskowych, jak dym papierosowy, nadmierne spożycie alkoholu, wdychanie toksycznych oparów czy niewłaściwa higiena jamy ustnej. Powstawaniu patologii sprzyja również płeć męska. Torbiel w gardle nie przejawia charakterystycznych objawów. Różnorodnej wielkości cysta jest źródłem dyskomfortu szczególnie podczas jedzenia i mówienia. Nierzadko rozwija się także bezobjawowo bądź manifestuje się w sposób łagodny, wywołując dolegliwości przypominające lekkie, powszechnie występujące infekcje dróg oddechowych, jak chrypka czy ból przy przełykaniu. Tego typu symptomy zwykle powodują małej wielkości cysty. Z kolei znacznych rozmiarów patologiczne wnęki w śluzówce gardła mogą ograniczać jego drożność czy uciskać na krtań, prowokując trudności z oddychaniem czy przełykaniem większych kęsów pożywienia. Niewielkich rozmiarów zmiany znacznie utrudniają i często opóźniają postawienie prawidłowej diagnozy i wdrożenie kompleksowego leczenia. Z kolei zaniechanie terapii bądź niewykrycie torbieli na czas grozi niebezpiecznymi powikłaniami oraz zaostrzeniem objawów. Kuracja skierowana przeciw torbielom na gardle przewiduje wiele metod inwazyjnych – od płukanek ze specjalistycznymi lekami, przez iniekcje odprowadzające zawartość torbieli, po ich chirurgiczne usunięcie. Metodę leczenia warunkuje przede wszystkim rozmiar i lokalizacja zmiany.
- chrypka, skrócenie oddechu, trudności w oddychaniu,
- kaszel, uczucie ciała obcego w gardle,
- dyskomfort przy przełykaniu,
- zmiana barwy i czystości głosu,
- obrzęk powierzchni szyi po stronie obciążonej torbielą.
Ospa w jamie ustnej i w miejscach intymnych
Ospa wietrzna to choroba zakaźna, której charakterystycznym objawem są plamki pojawiające się na całym ciele. Z czasem zmieniają się one w pęcherze wypełnione płynem surowiczym. Najczęściej krostki te występują na skórze, ale mogą pojawić się również na błonach śluzowych np. w jamie ustnej lub w miejscach intymnych u dziewczynek .
Ospa w jamie ustnej występuje zazwyczaj w postaci białych wykwitów z czerwoną obramówką. Leczenie ich polega przede wszystkim na dezynfekcji i łagodzeniu bólu.
Fiolet na ospę w jamie ustnej
Na krosty ospowe w buzi fajnie sprawdza się wodny roztwór filetu gencjanowego. Stosowanie go minimalizuje ryzyko nadkażeń, a właśnie na tym najbardziej nam zależy. Jego działanie polega na osuszaniu wykwitów oraz zapobieganiu rozwojowi mikroorganizmów.
| Uwaga 📣 Przed zastosowaniem fioletu gencjanowego w jamie ustnej upewnij się, że jest on w formie roztworu wodnego. W aptece dostępne są także spirytusowe roztwory fioletu gencjanowego, które nie powinny być stosowane na błony śluzowe. |
Preparaty z benzydaminą na ospę w jamie ustnej
Na zmiany ospowe powstałe w buzi możecie też zastosować popularne preparaty z benzydaminą w sprayu (np. Tantum Verde, Uniben, Hascosept). Przeznaczone są one do leczenia objawów związanych ze stanem zapalnym jamy ustnej i gardła, np. w zakażeniach bakteryjnych i wirusowych, a więc nadają się do łagodzenia zmian ospowych powstałych w buzi. Co ważne można stosować je już u najmłodszych maluchów, bo nie mają ograniczeń wiekowych.
Oktenidyna na ospę w jamie ustnej
Popularne preparaty antyseptyczne z oktenidyną (np. Octenisept, Oktaseptal) to środki, które można stosować nie tylko do dezynfekcji skóry, ale także błon śluzowych. Możesz go więc wykorzystać do odkażania zmian ospowych w jamie ustnej oraz w miejscach intymnych. Więcej na temat Octeniseptu przeczytasz w tym wpisie.
Krosty z tyłu języka lub na końcu
Krosty z tyłu języka lub na jego końcu mogą być oznaką niedoboru witamin lub minerałów. Takie objawy może dawać szczególnie niedobór żelaza.
Żelazo jest niezbędne do produkcji krwinek czerwonych, zwłaszcza hemoglobiny, która transportuje tlen do komórek ciała. W przypadku niedoboru tego pierwiastka u pacjenta rozwija się anemia (niedokrwistość z niedoboru żelaza, NzNŻ).
Objawia się ona zwykle osłabieniem organizmu, zawrotami głowy, sennością oraz dusznością wysiłkową. Zdarza się jednak, że manifestuje się poprzez zmiany w jamie ustnej, takie jak wygładzenie powierzchni języka, obecność krostek, czy pieczenie.
Niedokrwistość zwykle leczy się poprzez suplementację żelaza. Ponadto należy zadbać o dostarczenie żelaza do organizmu wraz z pożywieniem.