U nas zapłacisz kartą
Blizna po postrzale - Piękno, które tkwi w historii i przeżyciach
Jakie jeszcze techniki mogą być pomocne w terapii blizny?
Stawianie baniek
Do technik manualnych stosowanych na bliznach zalicza się stawianie baniek próżniowych. Bańkę wykonaną ze szkła, plastiku, czy bambusa można postawić bezpośrednio na bliźnie i tkankach ją okalających lub na obszarach skórnych znajdujących się z boku.
Dzięki bańkom uzyskuje się dodatkowe przekrwienie, a więc i dotlenienie skóry, co sprzyja usuwaniu toksyn. Zwiększa się też przepływ limfy oraz zmniejsza powstałe obrzęki. Baniek nie powinniśmy stawiać samodzielnie, lecz zawsze z pomocą specjalisty.
Kinesiotaping
Kinesiotaping to technika, która polega na obklejaniu blizny przy pomocy specjalnych taśm, które swoją strukturą przypominają strukturę skóry. Oklejanie blizny można rozpocząć dopiero po wygojeniu się rany.
Polega to na naklejaniu na przemian pasków tape’a bezpośrednio na bliźnie, przyklejając jej końce poza jej obszarem. Klejenie rozpoczyna się na dole blizny, gdzie pasek np. o długości 5 cm i szerokości 1 cm przykleja się pod blizną, stosując naciągnięcie paska w granicach 50-100 %.
Na tak przyklejony pasek, który lekko naciąga skórę i tkanki wzdłuż blizny, nakleja się kolejny tape, „na krzyż”. I tak krzyżując paski naklejamy je na przemian, aż do końca blizny. Paski tape’a są bardzo wygodne, można się w nich myć, więc swobodnie nosi się je przez kilka dni lub dłużej.
Suche igłowanie
Suche igłowanie może również przynieść korzyści w zniesieniu dolegliwości bólowych związanych z występowaniem blizny, gdyż dzięki niemu można rozluźnić zbyt napięte obszary tkanki mięśniowej. Zwykle to zbyt duże napięcie wokół blizny i ciągnięcie okolicznych powięzi powoduje, że odczuwamy ból.
Kiedy te struktury się rozluźnią, wówczas odczuwamy ulgę. Suche igłowanie polega przede wszystkim na wkłuwaniu sterylnych igieł w obszar związany z blizną. W odróżnieniu od akupunktury, która polega na pobudzeniu przepływu energii w meridianach, igły stosowane przez fizjoterapeutę mają na celu wpłynąć na punkty mięśniowo-powięziowe.
Czy pocisk zawsze leci prosto?
Rany z broni palnej są nieprzewidywalnymi w swych skutkach ranami o punktowym wlocie, które powodują ogromne zniszczenie tkanek. Ciężkość rany determinują czynniki takie jak:
- umiejscowienie rany (inne implikacje będzie mieć postrzał kończyny górnej a inne głowy),
- rozmiar (masa) i prędkość pocisku.
Energia jaka przedostaje się do tkanek jest proporcjonalna do masy i kwadratu prędkości pocisku. Oznacza to, że podwajając prędkość pocisku, energia przez niego wyzwolona w tkance (a przez to rozmiar szkód) będzie czterokrotnie większa. Wiąże się to dalej z przestrzałem na wylot lub draśnięciem oraz niewielkim lub rozległym urazem.
Trajektoria lotu pocisku przez ciało człowieka wcale nie musi być linią prostą.
Rana postrzałowa - rodzaje. Jak postępować?
Rany spowodowane przez czynniki zewnętrzne dzielą się na:
- mechaniczne,
- termiczne,
- chemiczne.
Wśród ran mechanicznych wyróżnia się kilka ich typów:
Wśród wszystkich powyższych rodzajów stosuje się jeszcze inne podziały, ze względu na ich głębokość czy złożoność.
Czym jest rana postrzałowa? Definicja mówi o tym, że jest to rana powstała na skutek działania pocisku wystrzelonego z broni palnej lub odłamków pocisków materiałów wybuchowych, takich jak bomba, granat czy mina. Charakterystyka rany postrzałowej może być bardzo różna, w zależności od jej głębokości oraz rodzaju i kalibru broni, z której został wystrzelony pocisk. Ogromne znaczenie mają w tym wypadku również takie czynniki, jak:
- odległość, z jakiej oddany był strzał,
- prędkość pocisku,
- mnogość obrażeń,
- ich złożoność,
- kształt pocisku.
Jak boli rana postrzałowa? W dużej mierze siła bólu zależy również od wymienionych wyżej czynników, jednak z reguły ból towarzyszący postrzałowi jest bardzo silny ze względu na gwałtowność powstawania uszkodzenia.
Stało się. Co robić?
Jeśli je posiadasz, załóż rękawiczki jednorazowe, by ochronić siebie przed zagrożeniem infekcyjnym ze strony ofiary zdarzenia. Oceń stan poszkodowanego, czyli sprawdź, czy oddycha, a następnie:
- jeśli oddycha: oceń rozległość obrażeń,
- jeśli nie oddycha: przejdź do resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
Poproś inną osobę uczestniczącą w zdarzeniu, by zadzwoniła po pogotowie ratunkowe i przekazała informacje na temat miejsca pobytu i stanu chorego.
Według badań naukowych szansę na przeżycie w największym stopniu mają ci poszkodowani, którzy w ciągu jak najkrótszego czasu zostaną przewiezieni do szpitala. W sytuacji idealnej czas ten nie powinien przekroczyć 10 minut.
