U nas zapłacisz kartą
Blizna po postrzale - Piękno, które tkwi w historii i przeżyciach
Blizny patologiczne, czyli jak poznać, że z blizną jest coś nie tak?
Świeżo upieczona mama powinna zdawać sobie sprawę, że proces gojenia się rany po cesarskim cięciu nie zawsze przebiega prawidłowo. Zdarza się, że powstają blizny patologiczne, które nie tylko są nieestetyczne, ale mogą także powodować ból i dyskomfort utrudniający normalne funkcjonowanie. Jakie pierwsze objawy powinny więc zwrócić naszą uwagę i skłonić do kontaktu z lekarzem? W jaki sposób poznać, że blizna nie goi się prawidłowo? Pytamy o to Joannę Mróz, fizjoterapeutkę uroginekologiczną.
Odpowiednia pielęgnacja rany po cesarskim cięciu jest kluczowa dla prawidłowego procesu gojenia. Warto poświęcić jej trochę uwagi – możemy uniknąć dzięki temu wielu problemów. Podstawą jest przede wszystkim przestrzeganie prawidłowej higieny i właściwe pielęgnowanie rany, a później blizny.
Należy również pamiętać o systematycznym wietrzeniu rany, które przyspieszy prawidłowy proces gojenia się. Tuż po porodzie wybierajmy przewiewną bieliznę wykonaną z cienkiej bawełnianej siateczki, czyli tzw. majtki siateczkowe. Młoda mama nie może zapominać także o prawidłowej i wyprostowanej postawie ciała, o czym więcej przeczytasz i posłuchasz TUTAJ.
Jeszcze podczas pobytu w szpitalu powinnyśmy zwrócić uwagę, czy rana się nie rozchodzi i czy jest ciągła. Istotne jest także, aby nie rozdrapywać strupów i nie dotykać miejsca cięcia bez potrzeby. Unikniemy w ten sposób nieprzyjemnego i trudnego do leczenia zakażenia.
UWAGA! Blizna lubi aktywność, ale róbmy się z głową! Stawiajmy na umiarkowany ruch i przynajmniej przez trzy miesiące od porodu unikajmy kąpieli w basenach, morzu czy jeziorze.
Rana postrzałowa - rodzaje. Jak postępować?
Rany spowodowane przez czynniki zewnętrzne dzielą się na:
- mechaniczne,
- termiczne,
- chemiczne.
Wśród ran mechanicznych wyróżnia się kilka ich typów:
Wśród wszystkich powyższych rodzajów stosuje się jeszcze inne podziały, ze względu na ich głębokość czy złożoność.
Czym jest rana postrzałowa? Definicja mówi o tym, że jest to rana powstała na skutek działania pocisku wystrzelonego z broni palnej lub odłamków pocisków materiałów wybuchowych, takich jak bomba, granat czy mina. Charakterystyka rany postrzałowej może być bardzo różna, w zależności od jej głębokości oraz rodzaju i kalibru broni, z której został wystrzelony pocisk. Ogromne znaczenie mają w tym wypadku również takie czynniki, jak:
- odległość, z jakiej oddany był strzał,
- prędkość pocisku,
- mnogość obrażeń,
- ich złożoność,
- kształt pocisku.
Jak boli rana postrzałowa? W dużej mierze siła bólu zależy również od wymienionych wyżej czynników, jednak z reguły ból towarzyszący postrzałowi jest bardzo silny ze względu na gwałtowność powstawania uszkodzenia.
Jakie jeszcze techniki mogą być pomocne w terapii blizny?
Stawianie baniek
Do technik manualnych stosowanych na bliznach zalicza się stawianie baniek próżniowych. Bańkę wykonaną ze szkła, plastiku, czy bambusa można postawić bezpośrednio na bliźnie i tkankach ją okalających lub na obszarach skórnych znajdujących się z boku.
Dzięki bańkom uzyskuje się dodatkowe przekrwienie, a więc i dotlenienie skóry, co sprzyja usuwaniu toksyn. Zwiększa się też przepływ limfy oraz zmniejsza powstałe obrzęki. Baniek nie powinniśmy stawiać samodzielnie, lecz zawsze z pomocą specjalisty.
Kinesiotaping
Kinesiotaping to technika, która polega na obklejaniu blizny przy pomocy specjalnych taśm, które swoją strukturą przypominają strukturę skóry. Oklejanie blizny można rozpocząć dopiero po wygojeniu się rany.
Polega to na naklejaniu na przemian pasków tape’a bezpośrednio na bliźnie, przyklejając jej końce poza jej obszarem. Klejenie rozpoczyna się na dole blizny, gdzie pasek np. o długości 5 cm i szerokości 1 cm przykleja się pod blizną, stosując naciągnięcie paska w granicach 50-100 %.
Na tak przyklejony pasek, który lekko naciąga skórę i tkanki wzdłuż blizny, nakleja się kolejny tape, „na krzyż”. I tak krzyżując paski naklejamy je na przemian, aż do końca blizny. Paski tape’a są bardzo wygodne, można się w nich myć, więc swobodnie nosi się je przez kilka dni lub dłużej.
Suche igłowanie
Suche igłowanie może również przynieść korzyści w zniesieniu dolegliwości bólowych związanych z występowaniem blizny, gdyż dzięki niemu można rozluźnić zbyt napięte obszary tkanki mięśniowej. Zwykle to zbyt duże napięcie wokół blizny i ciągnięcie okolicznych powięzi powoduje, że odczuwamy ból.
Kiedy te struktury się rozluźnią, wówczas odczuwamy ulgę. Suche igłowanie polega przede wszystkim na wkłuwaniu sterylnych igieł w obszar związany z blizną. W odróżnieniu od akupunktury, która polega na pobudzeniu przepływu energii w meridianach, igły stosowane przez fizjoterapeutę mają na celu wpłynąć na punkty mięśniowo-powięziowe.
Miejsca rany postrzałowej – które są najbardziej niebezpieczne?
To, jak bardzo niebezpieczny jest postrzał oraz jego skutki, zależy od wielu czynników, w tym – od miejsca powstałej rany. Powszechnie uważa się, że najgroźniejsze w skutkach są rany postrzałowe głowy, szyi czy serca. Poniekąd jest to prawda, jednak okazuje się, że nawet strzał w nogę może doprowadzić do wykrwawienia, jeśli przerwane zostaną duże naczynia krwionośne (np. tętnica biodrowa), przez które przepływają duże ilości krwi.
Niezwykle groźny może być dla życia postrzał szyi, ponieważ znajdują się w niej duże naczynia krwionośne. Ich uszkodzenie prowadzi niekiedy do bardzo szybkiego wykrwawienia i w konsekwencji – do śmierci. Podobnie może być z raną postrzałową klatki piersiowej, przez którą przebiega aorta. Ponadto w obrębie klatki piersiowej znajduje się serce i płuca, których uszkodzenie pociskiem również jest bardzo niebezpieczne.
Rana postrzałowa płuca prowadzi czasem do takich poważnych konsekwencji, jak:
- odma otwarta – skutkująca ciężkim niedotlenieniem,
- odma prężna – skutkująca nagłym wzrostem ciśnienia w płucach,
- wstrząs hipowolemiczny – będący stanem zagrożenia życia,
- krwotok do jamy opłucnej – powodujący znaczny spadek ciśnienia krwi w układzie krążenia,
- tamponada serca – stan polegający na uciskaniu mięśnia sercowego i znaczącym spadku jego wydolności.
Kiedy pocisk nie przebije tętnic ani ważnych organów wewnętrznych, jest duża szansa na przeżycie i szybką rekonwalescencję. Rana postrzałowa ręki czy stopy rzadko jest groźna dla życia, natomiast może spowodować trwałe uszkodzenia, upośledzając np. ruchomość tych części ciała.
