U nas zapłacisz kartą
Blizna po postrzale - Piękno, które tkwi w historii i przeżyciach
Rodzaje ran postrzałowych. Co oznacza prawdziwa?
Rany postrzałowe mogą też różnić się od siebie w zależności od tego, jak został oddany strzał i w jaki sposób doszło do kontaktu wystrzelonego pocisku z ciałem. Na tej podstawie wyróżnia się:
- ranę postrzałową przelotową (inaczej przestrzał) – pocisk powoduje powstanie otworu wlotowego, kanału postrzałowego oraz rany wylotowej. Z reguły otwór wylotowy jest znacznie rozleglejszy i bardziej postrzępiony od wlotowego, co wiąże się z rozszarpaniem skóry przez wydostającą się na zewnątrz kulę. Otwór wlotowy zwykle ma regularny kształt i średnicę odpowiadającą średnicy pocisku, który go spowodował.
- ranę postrzałową ślepą – określenia takiego używa się w sytuacji, gdy pocisk zostaje w ciele człowieka. Może on pozostać w jednym miejscu, w jamach ciała lub przesunąć się wewnątrz, wraz z prądem krwi, w zależności od lokalizacji.
- ranę postrzałową styczną – charakteryzuje ją brak otworów wlotowego i wylotowego, powstaje ona na skutek powierzchownego kontaktu lecącego pocisku z ciałem i „nacięciu” skóry.
Prawdziwa rana postrzałowa może być głęboka lub płytka, rozległa lub nie, mnoga lub pojedyncza. Głębokość i rozległość często zależą od tego, z jakiej odległości został oddany strzał i w taki sposób wyróżnia się:
- ranę postrzałową z przyłożenia (powstałą w taki sposób, że lufa broni bezpośrednio przylegała do ciała osoby ranionej w momencie oddania strzału),
- z bliskiej odległości (z pobliża lub bezpośredniego pobliża),
- z oddali,
- rykoszet (oznacza to, że pocisk najpierw trafił w inny cel, a następnie odbił się od niego i ranił ciało).
W przypadku strzału z przyłożenia może powstać duża wlotowa gwiaździsta rana postrzałowa. Dzieje się tak szczególnie wtedy, gdy jest ona odniesiona w miejscu napięcia skóry na twardym podłożu, np. czaszce.
Rana postrzałowa a rodzaje pocisków
Istnieje duża zależność między charakterystyką rany, a rodzajem, kalibrem i prędkością wylotową pocisku, który ją spowodował. Główne rodzaje pocisków to:
Rodzaje terapii manualnych
Rolowanie skóry
Bardzo korzystny wpływ na bliznę ma rolowanie skóry. Ten zabieg wykonuje zwykle fizjoterapeuta. Zwija on fałd skóry przy pomocy dłoni zupełnie tak, jakby zawijał ciasto. Robi to oczywiście z wyczuciem, pozostawiając ciału czas na odwinięcie się skóry. Dopiero potem kontynuuje zabieg.
Rolowanie odbywa się na obszarach skóry położonych z boku blizny, prostopadle do niej lub równolegle. Po tego typu masażu tkanki powinny być widocznie rozluźnione.
Drenaż limfatyczny
Drenaż limfatyczny polega na manualnej pracy fizjoterapeuty w okolicach blizny w celu lepszego przepływu chłonki i redukcji obrzęków. Ten zabieg obejmuje zarówno głaskanie, uciski, jak i różnego rodzaju rozcieranie skóry i tkanek np. rozcieranie koliste. Wykonuje się je zgodnie z ruchem oddechowym pacjenta, w określonej sekwencji oraz rytmie.
Tapping
Opukiwanie, czyli tapping, to kolejna metoda pomocna w mobilizacji blizny. Pozwala uwolnić system powięziowy oraz skórny i nie wymaga dużego wysiłku ze strony fizjoterapeuty, czy pacjenta. Czas trwania zabiegu bywa różny, wykonuje się go bowiem do momentu, aż skóra i tkanki poddane tappingowi staną się miękkie.
Opukiwanie nie odbywa się bezpośrednio na bliźnie, lecz wzdłuż jej boku. Pomaga w redukcji napięć skóry i zwiększeniu jej elastyczności.
Masaż poprzeczny według Cyrjaxa
James Cyrjax był to brytyjski ortopeda, który bardzo dużą uwagę przywiązywał do subiektywnych odczuć pacjenta i indywidualnej oceny stopnia bólu.
Uważał, że dzięki odpowiednio zebranemu wywiadowi, obserwacji, badaniom funkcjonalnym oraz dotykowym można dobrać do pacjenta taką technikę, która w jego przypadku przyniesie najlepsze rezultaty.
W przypadku blizn najlepiej sprawdza się masaż poprzeczny, który polega na masowaniu tkanek wzdłuż uszkodzonych tkanek. Pozwala to na usunięcie bólu oraz rozkurcz przykurczonych zanadto obszarów ciała.
Automobilizacja blizny
Bardzo ważnym elementem w przywracaniu ruchomości blizny jest automobilizacja, którą pacjent może i powinien wykonywać sam w domu. Dotyczy ona przede wszystkim blizn pooperacyjnych. Tego typu zabiegi manualne można rozpocząć od razu po zdjęciu szwów. W pierwszym etapie nie pracuje się jednak bezpośrednio na samej bliźnie, lecz na tkankach, które ją otaczają. Chodzi o to, aby doprowadzić do jak największej ruchomości tkanek okalających, by łatwiej było później mobilizować samą bliznę.
Rana postrzałowa - rodzaje. Jak postępować?
Rany spowodowane przez czynniki zewnętrzne dzielą się na:
- mechaniczne,
- termiczne,
- chemiczne.
Wśród ran mechanicznych wyróżnia się kilka ich typów:
Wśród wszystkich powyższych rodzajów stosuje się jeszcze inne podziały, ze względu na ich głębokość czy złożoność.
Czym jest rana postrzałowa? Definicja mówi o tym, że jest to rana powstała na skutek działania pocisku wystrzelonego z broni palnej lub odłamków pocisków materiałów wybuchowych, takich jak bomba, granat czy mina. Charakterystyka rany postrzałowej może być bardzo różna, w zależności od jej głębokości oraz rodzaju i kalibru broni, z której został wystrzelony pocisk. Ogromne znaczenie mają w tym wypadku również takie czynniki, jak:
- odległość, z jakiej oddany był strzał,
- prędkość pocisku,
- mnogość obrażeń,
- ich złożoność,
- kształt pocisku.
Jak boli rana postrzałowa? W dużej mierze siła bólu zależy również od wymienionych wyżej czynników, jednak z reguły ból towarzyszący postrzałowi jest bardzo silny ze względu na gwałtowność powstawania uszkodzenia.
Miejsca rany postrzałowej – które są najbardziej niebezpieczne?
To, jak bardzo niebezpieczny jest postrzał oraz jego skutki, zależy od wielu czynników, w tym – od miejsca powstałej rany. Powszechnie uważa się, że najgroźniejsze w skutkach są rany postrzałowe głowy, szyi czy serca. Poniekąd jest to prawda, jednak okazuje się, że nawet strzał w nogę może doprowadzić do wykrwawienia, jeśli przerwane zostaną duże naczynia krwionośne (np. tętnica biodrowa), przez które przepływają duże ilości krwi.
Niezwykle groźny może być dla życia postrzał szyi, ponieważ znajdują się w niej duże naczynia krwionośne. Ich uszkodzenie prowadzi niekiedy do bardzo szybkiego wykrwawienia i w konsekwencji – do śmierci. Podobnie może być z raną postrzałową klatki piersiowej, przez którą przebiega aorta. Ponadto w obrębie klatki piersiowej znajduje się serce i płuca, których uszkodzenie pociskiem również jest bardzo niebezpieczne.
Rana postrzałowa płuca prowadzi czasem do takich poważnych konsekwencji, jak:
- odma otwarta – skutkująca ciężkim niedotlenieniem,
- odma prężna – skutkująca nagłym wzrostem ciśnienia w płucach,
- wstrząs hipowolemiczny – będący stanem zagrożenia życia,
- krwotok do jamy opłucnej – powodujący znaczny spadek ciśnienia krwi w układzie krążenia,
- tamponada serca – stan polegający na uciskaniu mięśnia sercowego i znaczącym spadku jego wydolności.
Kiedy pocisk nie przebije tętnic ani ważnych organów wewnętrznych, jest duża szansa na przeżycie i szybką rekonwalescencję. Rana postrzałowa ręki czy stopy rzadko jest groźna dla życia, natomiast może spowodować trwałe uszkodzenia, upośledzając np. ruchomość tych części ciała.
