U nas zapłacisz kartą
Blizny po pijawkach - mit czy rzeczywistość?
Pijawka lekarska – odmiana najczęściej stosowana w hirudoterapii
Mimo że występuje bardzo wiele odmian pijawek, to pijawka lekarska (Hirudo medicinalis) cieszy się największą popularnością. Obok niej w terapii wykorzystuje się jeszcze 15 innych, mniej znanych gatunków.
Pijawki nie należą do zwierząt uznawanych za ładne, znacznie częściej wywołują wstręt. Mają podłużny i spłaszczony kształt, a ich skóra jest śliska i gładka, o ciemnobrązowej lub czarnej barwie. Ciało pijawki może rozciągać się i kurczyć – najwięksi przedstawiciele gatunku w Polsce mogą osiągnąć wielkość do 15 cm. Z przodu pasożyta znajduje się przyssawka i otwór gębowy z trzema szczękami. Za ich pomocą jest on w stanie przebić skórę na grubość około 1,5 mm. Pijawka lekarska jednorazowo może wessać do 15 ml krwi, której nie wykorzystuje od razu, a znaczną jej część magazynuje w uchyłku jelita. Hirudoterapia stosowana była już w starożytności. Obecnie popularne stały się sterylne hodowle pijawek leczniczych, które trzyma się w odpowiednim oświetleniu i temperaturze i właściwie się odżywia. Hodowla trwa trzy lata i w jej trakcie, a także w trakcie zabiegu, najważniejsza jest higiena. Zobaczcie, na czym polega leczenie pijawkami i czy jest bezpieczne? Odpowiedź na filmie:
Leczenie pijawkami
W przeszłości terapia pijawkami lekarskimi miała na celu upuszczenie zepsutej krwi. Tę praktykę wykorzystywali starożytni Egipcjanie, Grecy, a następnie cała średniowieczna Europa. W późniejszych latach pijawki popadły w niełaskę i jeszcze w połowie XIX wieku stosowane były jedynie przez znachorów, podczas gdy medycyna konwencjonalna zupełnie odrzuciła ten typ terapii.
Obecnie pijawki lekarskie wróciły do łask, a związki, które zawiera ich ślina, są doceniane przede wszystkim ze względu na poprawę funkcjonowania układu krążenia. Rezultaty hirudoterapii zależą od wielu czynników, w tym płci, wagi i zaawansowania choroby.
Hirudoterapia może być stosowana jako zamiennik farmakoterapii, a niekiedy również leczenia operacyjnego w usuwaniu żylaków. Sprawdza się również w terapii zakrzepicy żylnej, owrzodzenia podudzi oraz samego zapalenia skóry.
Żylaki kończyn dolnych powstają przez wadliwie działające zastawki w żyłach, które powodują zaleganie krwi w naczyniach zamiast jej swobodnego przepływu do serca. Są to widoczne, miejscowe poszerzenia i uwypukleniem żył, które poza względami estetycznymi mogą powodować ból i stany zapalne. Leczenie pijawkami sprawdza się zwłaszcza na pierwszym etapie powstawania żylaków. Ssanie krwi przez pijawki poprawia mikrocyrkulację krwi – następuje lepsze ukrwienie i dotlenienie tkanki, rozszerzeniu ulegają naczynia włosowate, a co się z tym wiąże, skuteczniej zostają wydalane toksyny. W terapii żylaków kluczowe są właściwości substancji, które zawiera ślina pijawek – ich działanie przeciwzakrzepowe i tromboliczne, czyli niszczące zalegające zakrzepy. Dodatkowo część związków spełnia funkcję przeciwzapalną i odbudowującą zniszczone komórki. Zobacz także: Zastrzyki przeciwzakrzepowe – jak długo należy je brać i kiedy można je zastąpić tabletkami przeciwzakrzepowymi?
Osoby poddane hirudoterapii opisują jej efekty jako: zmniejszenie uczucia ciężkości nóg, likwidacja obrzęków, rozjaśnienie i wygładzenie skóry, zmniejszenie bólu. Dodatkowo nowo powstałe zmiany widocznie się wchłaniają. Niestety w przypadku starych żylaków nawet pijawki nie są w stanie zlikwidować powstałych guzków i zgrubień widocznych na żyłach. Zobaczcie na filmie poniżej, kiedy wskazane jest zastosowanie leczenia pijawkami:
Czym jest blizna?
Blizna to uszkodzenie skóry, najczęściej w wyniku urazu. Tam, gdzie naturalna ciągłość skóry zostaje naruszona, a jej powłoki przerwane, powstają nieestetyczne zgrubienia, które nie wyglądają dobrze. Czas gojenia rany jest uzależniony od tego, co spowodowało bliznę – szybciej zagoją się płytsze blizny po trądziku czy ospie niż rany pooperacyjne. Proces regeneracji skóry można jednak znacząco przyspieszyć, stosując właściwą pielęgnację. Miejsce z blizną wymaga szczególnej troski, a jej zaniechanie może doprowadzić do tego, że skóra nie tylko będzie goiła się wolniej, ale na jej powierzchni powstaną nieestetyczne zgrubienia, które tylko pogorszą samopoczucie rekonwalescenta.
Przyczyny blizn
Blizny mogą powstać na skórze na skutek:
- trądziku i chorób skóry,
- ospy,
- zabiegu kosmetycznego (np. usunięcia pieprzyka),
- zabiegu operacyjnego,
- porodu przez cesarskie cięcie,
- oparzenia,
- wypadku,
- ugryzienia (np. zwierzęcia domowego).