U nas zapłacisz kartą
"Boląca krostka na palcu - Jak sobie z nią poradzić?"
Jak wygląda kurzajka na palcu?
Kurzajka na palcu, zwana też brodawką zwykłą, jest niewielką naroślą, stanowiącą efekt zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV 0d ang.: Human Papillomavirus). Jest jeden z najbardziej upowszechnionych patogenów, występujący w przeszło 100 odmianach, uszeregowanych w kilka grup. Za powstawanie kurzajek odpowiedzialne są wirusy HPV typu 2, rzadziej także 1, 4 i 7.
Kurzajka na palcu na początku jest niewielką wypukłością, lekko zaczerwienioną, na tym etapie często bywa mylona z odciskiem. Szybko jednak przybiera swoją dojrzałą postać.
W pełni wykształcona brodawka:
- ma kilka do kilkunastu milimetrów średnicy,
- jej kształt jest zbliżony do okręgu, ale nieregularny – brzegi są wyraźnie poszarpane,
- jest wyraźnie wypukła, wystaje ponad powierzchnię skóry,
- jest twarda, często szorstka, drapiąca,
- jej zabarwienie jest nierzucające się w oczy, wręcz cieliste,
- występuje pojedynczo lub w większej ilości – w drugim przypadku kurzajki mają tendencję do zlewania się w jedną całość, jeśli zlokalizowane są blisko siebie,
- skóra wokół brodawki nie jest zmieniona chorobowo, nie występuje odczyn zapalny, rumień, obrzęk.
Ból palców ręki - kciuk narciarza
Istotą urazu, jakim jest kciuk narciarza, jest naderwanie lub całkowite zerwanie więzadła łączącego paliczek kciuka z kością śródręcza. Przyczyną jest nadmierne odgięcie kciuka np. przy upadku. To samo może spowodować kijek narciarki źle trzymany lub chwytanie zbyt mocno rzuconej piłki.
Gdy dojdzie do urazu u podstawy kciuka pojawia się gwałtowny ból, który nasila się w ciągu pierwszych godzin od urazu. Może się pojawić zasinienie spowodowane wewnętrznym wylewem.
Pierwsza pomoc polega na tym, aby jak najszybciej przyłożyć lód lub zimny kompres. Czasem konieczne jest unieruchomienie kciuka w szynie lub gipsie. Można - dla złagodzenia bólu - brać środki przeciwbólowe.
Dziennikarka od ponad 40 lat zaangażowana w popularyzację edukacji zdrowotnej. Laureatka wielu konkursów dla dziennikarzy zajmujących się medycyną i zdrowiem. Otrzymała m. in. Nagrodę Zaufania „Złoty OTIS” w kategorii „Media i Zdrowie”, Wyróżnienie Św. Kamila przyznawane z okazji Światowego Dnia Chorego, dwukrotnie „Kryształowe Pióro” w ogólnopolskim konkursie dla dziennikarzy promujących zdrowie oraz wiele nagród i wyróżnień w konkursach na „Dziennikarza Medycznego Roku” organizowanego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia.
Pękająca skóra na palcach – objawy i przyczyny pękającej skóry dłoni. Jak temu zapobiegać i tworzyć warstwę ochronną? Poznaj skuteczne sposoby.
Pękająca skóra na palcach, zwykle rąk, ale też u nóg, jest wynikiem odwodnienia i podrażnienia tkanek. Często występuje zimą, kiedy w pomieszczeniach panuje niska wilgotność i suche powietrze, a na zewnątrz jesteśmy narażeni na zmienną pogodę i działanie czynników atmosferycznych. Jednak za pękający naskórek na palcach mogą odpowiadać rozmaite przyczyny, w tym rodzaj pracy, niedobory witaminowe czy choroby dermatologiczne. Podpowiadamy, jakiej pielęgnacji potrzebuje skóra dłoni skłonna do wysuszenia i pękania oraz co stosować do leczenia ran!
Spis treści:
- Dlaczego skóra pęka? Etapy odwodnienia i wysuszenia naskórka na rękach.
- Jakiej pielęgnacji i ochrony potrzebuje pękająca skóra na dłoniach? Jak zapobiegać dalszym przypadkom?
- Jak pielęgnować skórę skłonną do pękania? Domowe sposoby na pękającą skórę na palcach dłoni.
- Jakich sposobów pielęgnacji wymaga sucha i pękająca skóra na palcach u nóg oraz zgięciach palców?
- Pękająca sucha skóra na palcach u nóg – możliwe przyczyny
- Pękanie skóry na palcach jako objaw przewlekłego niedoboru lub braku witamin
- Choroby dermatologiczne a pękająca skóra na palcach — atopowe zapalenie skóry, ale nie tylko
Ciało człowieka, w zależności od płci, stylu życia, wieku i stanu zdrowia, składa się w 50-75% z wody, która jest podstawą prawidłowego funkcjonowania wszystkich komórek organizmu. Naskórek jest nawilżony przez wodę od wewnątrz, jak i zewnątrz, a poznanie i utrzymanie prawidłowego poziomu nawodnienia jest kluczowe dla zachowania zdrowia komórek skóry i innych narządów.
Przez uciekanie wody z naskórka ten traci elastyczność, pory ulegają rozszerzeniu, pojawiają się łuszczące fragmenty i obszary bardziej narażone na postęp procesów starzenia. Pęknięcia pojawiają się najczęściej na opuszkach. Gdy w tym momencie nie podejmiemy żadnych kroków, pękająca skóra na dłoniach, stopach, zgięciach kolan oraz łokci szybko stanie się problemem nie tylko estetycznym, lecz także zdrowotnym.
Skóra dłoni ma specyficzną budowę – jest bardzo cienka, wrażliwa na niskie temperatury, a także pozbawiona gruczołów łojowych, których zadaniem jest m.in. nawilżanie i ochrona naskórka. Na powierzchni dłoni, w przeciwieństwie do rąk, znajduje się też stosunkowo niewiele podskórnej tkanki tłuszczowej. Z tego powodu naskórek dłoni jest bardziej narażony na odwodnienie, wysuszenie oraz rozwarstwianie się, co wygląda nieestetycznie.
Odwodnienie prowadzi kolejno do przesuszenia, a to skutkuje skłonnością do podrażnień. Przerwanie ciągłości tkanek zwykle dotyczy miejsc najbardziej narażonych na kontakt z czynnikami zewnętrznymi, dlatego problemem jest zwykle pękająca skóra na palcach u rąk i nóg.
Ból palców a reumatoidalne zapalenie stawów
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) bardzo często objawiają się bólem palców dłoni. Schorzenie zaliczane jest do chorób z autoagresji, czyli takich kiedy to układ immunologiczny występuje przeciwko swojemu gospodarzowi. Reumatoidalne zapalenie stawów to przewlekła, zapalna, układowa choroba tkanki łącznej. Jest nieuleczalna, ale można modyfikować jej przebieg. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie jest to schorzenie obejmujące wyłącznie stawy. Jak wskazuje nazwa "choroba układowa" obejmuje cały organizm chorego. Dla RZS charakterystyczne jest to, że zmiany w stawach pojawiają się symetrycznie np. na obu dłoniach zmienione chorobowo są te same stawy, chociaż na jednej z nich mogą być większe lub mniejsze. Ból utrzymuje się stale, chociaż może mieć różne nasilenie. Kolejnym objawem jest sztywność stawów, dokuczliwa zwłaszcza po wstaniu z łóżka, obrzęk, zaczerwienienie skóry nad stawami. Wraz z postępem choroby dochodzi do coraz widoczniejszych deformacji stawów rak. Zdarza się, że palce podkurczają się i niezależnie od woli chorego, mają tendencję do odginania się w kierunku łokcia. Deformacje stawów dłoni często określa się nazwą ręka reumatoidalna. Ma to związek z uszkodzeniem aparatu więzadłowego stawu śródnadgarstkowego, nadgarstkowo-śródręcznych, śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych ręki. W wyniku tego uszkodzenia dochodzi do rozluźnienia stawów, zmniejszenie ich siły i stabilizacji. Deformacje mogą obejmować także kciuki. Oprócz przyjmowania leków modyfikujących przebieg choroby konieczna jest także rehabilitacja, fizjoterapia oraz codzienne ćwiczenia. U osób, które regularnie trenują dłonie, dłużej utrzymuje się ich sprawność, siła chwytu. Poza tym, chory musi się nauczyć oszczędzać swoje dłonie, nie przeciążać ich, nie zmuszać do nienaturalnych ruchów (np. jak przy odkręcaniu słoika). U niektórych pacjentów z RZS konieczne jest operacyjne przywrócenie sprawności dłoni.
Najbardziej charakterystycznym objawem łuszczycowego zapalenia stawów (ŁZS) są zmiany rozwijające się w stawach międzypaliczkowych dalszych (blisko paznokci) rąk lub stóp. Innym typowym objawem choroby jest tworzenie się wokół zaatakowanych stawów wyrośli kostnych oraz niesymetryczne zajmowanie stawów. W łuszczycowym zapaleniu stawów nie występuje czynnik reumatyczny. Łuszczycowe zapalenie stawów rozwija się głównie w stawach obwodowych, ale może też objąć kręgosłup oraz stawy krzyżowo-biodrowe. Oprócz stawów zajęte mogą być także przyczepy ścięgien, kaletki maziowe oraz tkanki okołostawowe. Choroba prowadzi do deformacji stawów i bardzo często do inwalidztwa. Przykładem ataku łuszczycy na tkanki okołostawowe jest objaw palca kiełbaskowatego. Zaatakowany palec rzeczywiście można porównać do kiełbaski, ponieważ jest opuchnięty, silnie zaczerwieniony, a skóra na nim jest mocno ciepła. Tym objawom towarzyszy także ból. Dotychczas nie opracowano skutecznego sposobu leczenia choroby. Jednak możliwe jest dobre panowanie nad łuszczycowym zapaleniem stawów. Ponieważ ŁZS prowadzi do destrukcji stawów i ich usztywnienia, głównym celem leczenia jest zapobieganie kalectwu. Ogromną rolę w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów ma umiarkowana aktywność fizyczna, która zapobiega usztywnieniu stawów. Rodzaj ćwiczeń i zakres wysiłku fizycznego najlepiej omówić z lekarzem, gdyż zbyt intensywne obciążanie stawów może przyspieszyć ich deformację. Pacjent powinien też wiedzieć, że korzystnie na jego organizm wpływa przyjmowanie tranu. Należy unikać wszelkich sytuacji, które mogą wywołać kolejny rzut choroby, a więc silnych stresów, infekcji oraz urazów. Jeżeli jest to możliwe chorzy na łuszczycowe zapalenie stawów powinni unikać leków należących do grupy beta-blokerów, leków przeciwarytmicznych oraz soli litu, ponieważ mogą one przyspieszyć postęp choroby. Jeśli deformacje są zaawansowane i stawy mało ruchome, lekarz może zaproponować pacjentowi zabieg chirurgiczny. Możliwe jest przeprowadzenie plastyki stawu lub synowektomii, czyli operacji polegającej na usunięciu zmienionej przez proces zapalny błony maziowej w stawie.
