U nas zapłacisz kartą
Rozwiązanie Tajemnicy Krostki na Dłoni
Krostki na rękach – przyczyny i sposoby radzenia sobie z nimi
Krostki na rękach mogą być skutkiem jej zaburzonego rogowacenia, objawem alergii, zakażenia skóry lub choroby układu pokarmowego. By ich się pozbyć, czasami wystarczy tylko odpowiednia pielęgnacja skóry. Często jednak konieczne jest specjalistyczne leczenie.
Krostki na rękach często są nie tylko problemem estetycznym. Może im bowiem towarzyszyć uciążliwe swędzenie, a ich obecność wskazywać na znacznie poważniejszą dolegliwość. Dlatego krostki pokrywające ramiona, przedramiona czy dłonie warto pokazać lekarzowi. Tylko dermatolog może stwierdzić z całą pewnością, czy do poradzenia sobie z krostkami na rękach wystarczą nam odpowiednie kosmetyki, zalecone przez niego leki, czy też konieczne będzie wykonanie dodatkowych badań.
Nieswoiste zapalenia jelit – czy można im zapobiegać
- Wśród chorób układu pokarmowego, którym najczęściej towarzyszą zmiany skórne, wymienić należy przede wszystkim nieswoiste zapalne choroby jelit, czyli chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego – mówi dr n. med. Irena Walecka, kierownik Kliniki Dermatologii Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie.
Tej grupie chorób towarzyszy wiele zmian skórnych, które występują z różnym nasileniem i w różnych okresach trwania choroby podstawowej.
Najczęstsze z tych objawów to:
• Rumień guzowaty: bolesne guzy i guzki, które pojawiają się nagle, z reguły na przedniej powierzchni podudzi, częściej występują u kobiet. Takie zmiany mogą się pojawiać u około 15 proc. pacjentów z nieswoistymi zapalnymi chorobami jelit. Początkowo zmiany te są żywoczerwone, następnie zmieniają kolor na brunatny, a ustępując, przybierają barwę żółtozieloną. Nigdy nie ulegają owrzodzeniu i zawsze goją się bez zostawienia blizn. Objawy zazwyczaj utrzymują się od trzech do sześciu tygodni.
• Piodermia zgorzelinowa: zapalne, czerwone guzki lub krosty, które bardzo szybko się rozprzestrzeniają. Nieleczone mogą prowadzić do śmierci, leczone utrzymują się wiele miesięcy (czasami lat) i goją się pozostawiając blizny. To rzadka choroba o nieznanej etiologii. Dotyczy około 5 proc. chorych z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz około 2 proc. pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Zmiany te umiejscowione są najczęściej na kończynach dolnych.
Swędzące krostki na twarzy
Swędzące krostki na twarzy z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać mogą na rozwój trądziku w postaci krostkowej lub grudkowo-krostkowej. Są to odmiany trądziku pospolitego (młodzieńczego), typowego dla osób w wieku dojrzewania (zwłaszcza chłopców), ale też późnego, występującego u pacjentów po 25 roku życia (przede wszystkim kobiet).
Pojawiające się w przebiegu choroby krosty są wypełnione ropną treścią. Skóra wokół objęta jest procesem zapalnym. Wykwity te są niezwykle trwałe, z trudem poddają się leczeniu, a zanikając często pozostawiają po sobie głębokie, szpecące blizny.
Podstawowe lokalizacje dla trądziku młodzieńczego krostkowego, to czoło i broda. Natomiast u osób starszych, wykwity pojawiają się na brodzie, linii żuchwy oraz szyi.
W przypadku zmian grudkowo-krostkowych, na twarzy występuje też drugi rodzaj wyprysków – są to twarde, zbite guzki, wypełnione łojem, co wprost związane jest z nadprodukcją sebum. Przyczyny wykwitania swędzących krost na twarzy są zróżnicowane.
Do głównych czynników sprawczych zaliczane są:
- predyspozycje genetyczne – skłonność do dziedziczenia choroby,
- zaburzenia hormonalne – wzmożona synteza androgenów i estrogenów,
- nadaktywność gruczołów łojowych.
Uwaga – trądzik najczęściej występuje na twarzy, ale nie tylko. Pojawić mogą się także swędzące krostki na plecach, klatce piersiowej, ramionach, rzadziej – w innych miejscach ciała.
Sposoby leczenia krost na rękach
W celu właściwego leczenia krost na rękach należy zwrócić się o pomoc do specjalisty – dermatologa. Po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu i zbadaniu pacjenta lekarz ustali, czy konieczna jest farmakoterapia bądź zabiegi medyczne, czy wystarczy profesjonalna pielęgnacja przeprowadzona w gabinecie kosmetologicznym i zmiana niektórych nawyków pielęgnacyjnych lub żywieniowych pacjenta.
Metoda leczenia wynika bezpośrednio z czynnika wywołującego zmiany skórne. W przypadku alergii zaleca się unikanie alergenu oraz stosowanie leków przeciwhistaminowych. Zakażenia, w zależności od czynnika etiologicznego, leczy się natomiast m.in. antybiotykami bądź lekami przeciwgrzybiczymi.
