U nas zapłacisz kartą
Rak podstawnokomórkowy - Prognozy i leczenie
Treatment / Management
event recurrence at a later date, (2) to correct any functional impairment resulting from the tumor, and (3) to give the best cosmetic result to the patient, especially because most BCCs are on the face.[11]
Treatment of BCC is usually surgical, but some forms of BCC are amenable to medical treatment or radiation therapy. The various types of therapy include Mohs micrographic surgery (MMS), standard surgical excision, EDC, radiation, photodynamic therapy, cryosurgery, topical therapies, and systemic medications such as Vismodegib. The recurrence rates for primary BCC are as follows: Mohs surgery, 1.0%, surgical excision, 10.1%, EDC, 7.7%, radiation therapy, 8.7%, and cryosurgery, 7.5%.
Mohs surgery provides the best long-term cure rate of any treatment modality for BCC. MMS is the gold standard for treating high-risk BCCs and recurrent BCCs because of its high cure rate and tissue-sparing benefit. The high cure rate is attributed to an examination of 100% of all the tissue margins when compared with standard vertical sectioning, wich only examines less than 1% of the outer peripheral and deep margins. By only taking thin tissue layers from the areas with positive tumor margins, the wound size is minimized, and a superior cosmetic outcome can be expected.
Radiation therapy is a primary option for treating BCC or SCC if surgery is contraindicated. It also can be used as an adjuvant treatment for basal cell carcinoma when further surgery could sacrifice major nerves or other vital structures, or there is a perineural invasion by cancer cells. The disadvantages of radiation therapy are cost, poor cosmesis in some patients, prolonged course of treatment (15 to 30 visits), and increased risk for future skin cancers. Scars from radiation therapy tend to worsen with time, while surgical scars improve over time.
Topical therapy is another treatment for basal cell carcinoma. Topical 5-fluorouracil (5-FU) and Imiquimod 5% cream are approved by the Food and Drug Administration (FDA) to treat superficial BCC. Both topical therapies are good options in patients with multiple superficial BCCs and in patients who are poor surgical candidates. Application site reactions are common and include erythema, pruritus, pain, edema, hypopigmentation, hyperpigmentation, crusting, bleeding, and erosions. Another disadvantage is there no histologic confirmation of complete tumor clearance.
Introduction
More than 26 different subtypes of BCC appear in the literature, but the more common, distinctive, clinicopathologic types include: nodular, micronodular, superficial, morpheaform, infiltrative and fibroepithelial (also known as fibroepithelioma of Pinkus). Combinations of these types can occur as well. The majority of BCCs are amelanotic, but variable amounts of melanin may be present within these tumors.
The prime etiological factor in the development of basal cell carcinoma is exposure to UV light, particularly the UVB wavelengths, but UVA wavelengths can also be a factor. A detailed review of the literature with meta-analysis and sensitivity analysis show a significantly higher risk for outdoor workers, with an inverse relationship between occupational UV exposure and BCC risk with latitude. The Fitzpatrick skin type is a good predictor of the relative risk of BCC among White race individuals.[3][4]
Cumulative UV dose and skin type are not sole predictors, exposure duration and intensity, particularly in early childhood and adolescence, also plays a role in BCC development. Recreational sunlight exposure and the use of indoor tanning salons are a contributing factor for the development of BCCs. UV light therapy may also lead to BCC occurrence. Intermittent intense sun exposure, as identified by prior sunburns, a positive family history of BCC, a fair complexion, especially red hair, easy sunburning (skin types I or II), and blistering sunburns in childhood are also risk factors for the development of BCC.
Ultraviolet light exposure is not the only risk factor as 20% of BCC arise on non–sun-exposed skin. BCCs also occur due to various other factors such as ionizing radiation exposure, arsenic exposure, immunosuppression, and genetic predisposition. Some genetic syndromes associated with an increased risk of BCCs are xeroderma pigmentosum, basal cell nevus syndrome (also known as Gorlin syndrome), Bazex–Dupre–Christol syndrome, and Rombo syndrome.
Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?
Pacjentowi zaleca się wizyty kontrolne zgodnie z zaleceniami lekarza. Zwykle obejmują one kontrole w okresie po zabiegu operacyjnym, a następnie co 3 miesiące w ciągu pierwszego roku oraz co 6 miesięcy w ciągu kolejnych lat. Ważne jest samobadanie, czyli oglądanie samodzielnie skóry przez pacjenta i w razie zauważenia niepokojących zmian niezwłoczne zgłoszenie się do lekarza.
Ze względu na fakt, że promieniowanie słoneczne jest najważniejszym czynnikiem sprzyjającym powstawaniu raka skóry, głównym celem profilaktyki jest ograniczenie ekspozycji na UV, które powinno polegać na stosowaniu preparatów z filtrami przeciwsłonecznymi, ubrań ochronnych, ograniczeniu czasu spędzanego na wolnym powietrzu w godzinach największego nasłonecznienia i przebywanie w cieniu. W ciągu ostatnich 30 lat odkryto wiele mechanizmów mających wpływ na powstawanie różnych nowotworów skóry. Odkrycia te przyczyniły się do stworzenia środków ochronnych i chemioprewencyjnych, które zwiększają możliwości zapobiegania nowotworom.
Chemioprewencja to dziedzina powstała w wyniku oddziaływania wiedzy odnoszącej się do: kancerogenezy (powstawania komórek nowotworowych), biologii komórki, badań przesiewowych w kierunku raka lub wczesnego jego wykrywania. Na podstawie badań wiadomo, że selen chroni przed wystąpieniem raka podstawnokomórkowego, a retinoidy przed rogowaceniem słonecznym. Coraz popularniejszą formą zapobiegania nowotworom skóry jest zażywanie polifenoli (zawartych np. w zielonej herbacie), które mają właściwości antyoksydacyjne.
Najważniejszym elementem profilaktyki raka skóry jest unikanie promieniowania UV i maksymalne skrócenie czasu ekspozycji skóry na bezpośrednie promieniowanie słoneczne. Stosowanie preparatów przeciwsłonecznych jako pierwszej linii obrony przeciwnowotworowej oparte jest na wynikach kontrolowanych badań przeprowadzonych u pacjentów z dużym ryzykiem rozwoju raka, które wykazały, że codzienne używanie produktów o szerokim spektrum ochrony zmniejszyło liczbę zmian typu rogowacenia słonecznego.