U nas zapłacisz kartą
Rak podstawnokomórkowy - Prognozy i leczenie
Rak kolczystokomórkowy (carcinoma spinocellulare)
Rak kolczystokomórkowy (carcinoma spinocellulare) jest nowotworem znacznie rzadziej występującym niż rak podstawnokomórkowy. Rak kolczystokomórkowy najczęściej pojawia się u osób w wieku średnim i starszym. Cechuje się szybkim wzrostem i dużą złośliwością, wykazując skłonność do naciekania podłoża (czyli wrastania komórek raka do tkanek położonych pod guzem) i szerzenia się drogą przerzutów. Punktem wyjścia mogą być stany przedrakowe, zwłaszcza rogowacenie słoneczne i róg skórny. Zmiany zlokalizowane są najczęściej na granicy błon śluzowych i skóry (czerwień wargowa – szczególnie wargi dolnej), w okolicach nosa, oczodołów, narządów płciowych. Rak może też lokalizować się na powiekach. Przeczytaj więcej: Rak kolczystokomórkowy powiek
Do objawów niepokojących należy zaliczyć: gwałtowny wzrost masy guza, stwardnienie, tworzenie się owrzodzeń oraz krwawienia. Przebieg raka kolczystokomórkowego jest zależny od umiejscowienia, rozległości i stopnia naciekania podłoża. Skłonność do przerzutów jest znacznie mniejsza w przypadku zmian wywodzących się z rogowacenia słonecznego, a zwiększa się w przypadku rozwoju nowotworu na podłożu owrzodzeń, blizn i przewlekłych stanów zapalnych.
Rak brodawkujący (carcinoma verrucosum)
Rodzajem raka kolczystokomórkowego jest rak brodawkujący (carcinoma verrucosum). To nowotwór występujący na narządach płciowych, w jamie ustnej i w obrębie stóp. W raku brodawkującym stwierdzono wirusy brodawczaka ludzkiego HPV 6 i HPV 11. W przypadku raka brodawkującego umiejscowionego w jamie ustnej istotnym czynnikiem ryzyka jest używanie tytoniu (żucie, wciąganie tabaki do nosa), natomiast w przypadku raka zlokalizowanego na powierzchni podeszwy stopy czynnikiem takim są urazy. Wzrost raka brodawkującego jest bardzo powolny, jego powierzchnia jest pokryta masami rogowymi. Na ogół nie daje przerzutów.
Histopathology
The characteristic feature seen in BCCs is islands or nests of basaloid cells, with cells palisading at the periphery in a haphazard arrangement in the centers of the islands. Each of these small pleomorphic cells is composed of a basophilic nucleus without a discernible nucleolus and scanty cytoplasm. Retraction artifact, also referred to as clefting, is usually is seen between the tumor and its surrounding stroma on paraffin-embedded sections. Mucin deposition may be present within the tumor and in the stroma around the tumor. Mitotic figures also may be present. Perineural growth, also known to as perineural invasion, can be an indicator of aggressive disease.
The histologic differential diagnosis may include trichoepithelioma or trichoblastoma. Various morphological subtypes have been defined, including nodular (solid), micronodular, superficial, cystic, infiltrating, infundibulocystic, pigmented, adenoid, sclerosing, metatypical, basosquamous, and fibroepitheliomatous (see Image. Pigmented Basal Cell Carcinoma). Mixed patterns of the above-listed types are also common.
The superficial subtype has multiple, small buds of basaloid cells descending from the epidermis with no dermal invasion.[8][9]
The nodular variant accounts for the majority of all cases. Nodular BCCs are composed of islands of cells with peripheral palisading and a haphazard arrangement of the more central cells. Ulceration may be present in larger lesions (see Image. Basal Cell Carcinoma, Nodular).[8][9]
The micronodular subtype has histologic features similar to those of the nodular subtype, except that it is composed of multiple small nodules. The micronodular type has a much greater risk for local recurrence than the solid type (see Image. Basal Cell Carcinoma with Micronodular and Morpheaform Features).[8][9]
The sclerosing (morphea-like) subtype is composed of spiky, basaloid, thin strands of cells that invade the dermis, surrounded by dense fibrous stroma. The histologic differential diagnosis may include microcystic adnexal carcinoma, desmoplastic trichoepithelioma, or metastatic cancer. When most of the tumor nests have spiky projections, the tumor may invade deeply, referred to as an infiltrative BCC (see Image. Basal Cell Carcinoma, Morpheaform).[9]
Rak podstawnokomórkowy skóry
Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) to najczęściej występująca postać raka skóry, stanowi około 75% przypadków. W zdecydowanej większości jego lokalizacja obejmuje skórę głowy i szyi.
Rozwija się w skórze powiek, czoła, nosa, policzków, nigdy na stopach, dłoniach czy błonach śluzowych. Rak przydatków skóry występuje równie często u mężczyzn, jak i kobiet, najczęściej po 60 roku życia.
Cechą charakterystyczną raka podstawnokomórkowego skóry jest brak przerzutów odległych oraz miejscowa złośliwość. Eksperci wyróżniają dwie odmiany tej choroby – pierwsza rozwija się wolno, nie nacieka w głąb, a leczenie daje dobre efekty. Druga odmiana raka podstawnokomórkowego skóry jest bardziej agresywna, ma zdolność do naciekania, niszczenia tkanek, jest wrzodziejąca i często nawraca, co utrudnia wyleczenia.
Treatment / Management
event recurrence at a later date, (2) to correct any functional impairment resulting from the tumor, and (3) to give the best cosmetic result to the patient, especially because most BCCs are on the face.[11]
Treatment of BCC is usually surgical, but some forms of BCC are amenable to medical treatment or radiation therapy. The various types of therapy include Mohs micrographic surgery (MMS), standard surgical excision, EDC, radiation, photodynamic therapy, cryosurgery, topical therapies, and systemic medications such as Vismodegib. The recurrence rates for primary BCC are as follows: Mohs surgery, 1.0%, surgical excision, 10.1%, EDC, 7.7%, radiation therapy, 8.7%, and cryosurgery, 7.5%.
Mohs surgery provides the best long-term cure rate of any treatment modality for BCC. MMS is the gold standard for treating high-risk BCCs and recurrent BCCs because of its high cure rate and tissue-sparing benefit. The high cure rate is attributed to an examination of 100% of all the tissue margins when compared with standard vertical sectioning, wich only examines less than 1% of the outer peripheral and deep margins. By only taking thin tissue layers from the areas with positive tumor margins, the wound size is minimized, and a superior cosmetic outcome can be expected.
Radiation therapy is a primary option for treating BCC or SCC if surgery is contraindicated. It also can be used as an adjuvant treatment for basal cell carcinoma when further surgery could sacrifice major nerves or other vital structures, or there is a perineural invasion by cancer cells. The disadvantages of radiation therapy are cost, poor cosmesis in some patients, prolonged course of treatment (15 to 30 visits), and increased risk for future skin cancers. Scars from radiation therapy tend to worsen with time, while surgical scars improve over time.
Topical therapy is another treatment for basal cell carcinoma. Topical 5-fluorouracil (5-FU) and Imiquimod 5% cream are approved by the Food and Drug Administration (FDA) to treat superficial BCC. Both topical therapies are good options in patients with multiple superficial BCCs and in patients who are poor surgical candidates. Application site reactions are common and include erythema, pruritus, pain, edema, hypopigmentation, hyperpigmentation, crusting, bleeding, and erosions. Another disadvantage is there no histologic confirmation of complete tumor clearance.
Bazocelularni karcinom – predispozicije, dijagnoza i liječenje
Bazocelularni karcinom ili bazaliom je najčešći oblik raka kože, odnosno rak bazalnih stanica epidermisa (iznosi 90% svih tumora kože), srećom i najmanje opasan. On zahvaća donji dio najvišeg sloja kože – epidermisa.
Najčešći je tumor u ljudi bijele rase.
Bazocelularni karcinomi često rastu godinama ne izazivajući probleme (spori rast), ali ako se ne liječe, mogu rasti u dublje slojeve kože i okolno tkivo uništavajući ga (destruktivnost) što dovodi do estetske disfiguracije.
Vrlo rijetko može metastazirati (u manje od 0.1 % slučajeva) i to najčešće u limfne čvorove, pluća i kosti.