U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia chłoniaka limfocytarnego skóry - Piękno w detalu
Usuń krwiopijcę
Istnieje wiele mitów dotyczących usuwania kleszczy – że należy go wykręcać, że można go usunąć tylko specjalnym narzędziem, itp.
Na początek, czego nie należy robić: nie wolno go smarować - ani tłuszczem ani niczym innym. Owszem, dla samego kleszcza potrafi to być zabójcze i często skłania go to do ucieczki, ale jednocześnie powoduje u niego ślinotok, oraz „wymioty”. Jak już wspomniałem, chorobotwórcze krętki bytują w ślinie kleszcza. W związku z tym, jeśli kleszcz jest nosicielem, zamiast małej ilości krętków, którymi zakaziłby nas w trakcie żerowania na naszej skórze, wydala do naszego krwiobiegu ogromne ich ilości, przez co ryzyko zakażenia zwiększa się diametralnie.
Kleszcza należy po prostu usunąć, a miejsce po jego ukłuciu zdezynfekować. Nic więcej. Usunąć można jakkolwiek, najłatwiej pincetą, chwytając kleszcza jak najbliżej skóry (a więc jak najbliżej jego głowy). Najlepiej wyrwać go jednym, zdecydowanym ruchem, zamiast „wykręcać”. Należy się też upewnić, czy wszystko zostało usunięte, tzn. czy w ciele cały czas nie tkwi jego aparat gębowy, jeśli tak – spróbować ponownie go wyrwać.
Rozpoznanie
Podstawą rozpoznania pierwotnych chłoniaków skóry jest badanie histopatologiczne wycinka zajętej skóry. Jeśli chorobie towarzyszy powiększenie węzłów chłonnych, diagnostykę należy poszerzyć o pobranie węzła chłonnego. Zupełnie bezcelowa jest biopsja cienkoigłowa zmienionego chorobowo węzła. W każdym przypadku konieczne jest badanie immunohistochemiczne, które pozwala na ustalenie linii komórkowej (B, T lub NK), z jakiej choroba się wywodzi i stopnia jej dojrzałości. Za każdym razem należy również:
- ocenić morfologię krwi obwodowej,
- dokonać immunofenotypowania limfocytów krwi obwodowej.
Immunofenotypowanie jest procedurą pozwalającą m.in. na potwierdzenie obecności komórek Sezarego. W wybranych przypadkach warto również wykonać badania obrazowe (tomografia komputerowa szyi, klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy), niekiedy również badania szpiku kostnego. Postawienie rozpoznania chłoniaka skóry jest często dla pacjenta szokiem, ale z drugiej strony, również ulgą, ponieważ często po latach przypadkowych terapii pozwala zastosować skuteczne leczenie. Terapia zazwyczaj rozpoczyna się w gabinecie dermatologicznym.
Jak rozwija się borelioza?
Patogenem odpowiedzialnym za boreliozę są bakterie Borrelia (stąd nazwa choroby) z typu krętki. Podobnie jak w zakażeniu innymi krętkami (odpowiedzialne m.in za kiłę), choroba, jaką powodują, rozwija się bardzo powoli, może trwać wiele lat i dawać ciężkie powikłania. Również leczenie jest długotrwałe, choć na szczęście, łatwo dostępne.
W naturze krętki zarażają głównie gryzonie – szczury, myszy itp. Jednakże przenoszone są między osobnikami przez kleszcze, w których ślinie się znajdują. Oczywiście, tylko część z nich jest nosicielami. Człowiek może więc się stać przypadkową ofiarą tych bakterii.
W Polsce głównymi gatunkami kleszczy, które przenoszą krętki, są Ixodes ricinus i Ixodes persulcatus. Warto mieć na uwadze, że głodne (nie „opite” krwią) są wielkości zaledwie 1 – 2,5 milimetra! Na nasze ciało kleszcz zwykle dostaje się, kiedy ocieramy się o liście lub trawę, na której czatuje. Dlatego w dniu, kiedy urządziliśmy sobie wycieczkę na łono natury, warto w trakcie kąpieli (lub kiedy będziemy całkiem rozebrani) dokładnie sprawdzić nasze ciało w poszukiwaniu kleszcza.
Przy dokładnym przyjrzeniu się, z bliska, nie da się go z niczym innym pomylić: widać wyraźnie jego tułów, ciemny, czasem czarno-czerwony z maleńkimi odnóżami. Jednak przy pobieżnym oglądaniu można go czasem pomylić z „pieprzykiem” na skórze. Poza tym, ugryzienie kleszcza w ogóle nie jest odczuwalne: nie swędzi i nie piecze, czasem tylko widoczne jest lekkie zaczerwienienie. Dlatego ważne jest dokładne obszukanie ciała, z uwzględnieniem dołów podkolanowych, szpar międzypalcowych (zwłaszcza na stopie), szpary międzypośladkowej (przy pomocy lusterka lub innej osoby), okolicy krocza, pach oraz okolicy za uszami, czyli wszędzie tam, gdzie jest ciepło, wilgotno i gdzie nie jest na pierwszy rzut oka widoczny.