U nas zapłacisz kartą
Objawy Skórne Chłoniaka - Jak Rozpoznać I Co Oznaczają?
Rozpoznanie chłoniaka skóry – jak wygląda diagnoza?
Diagnoza wstępna chłoniaka skórnego ustalana jest w oparciu o obraz kliniczny, podstawą jednak jest badanie histopatologiczne wycinka skórnego . Zdarza się, że rozpoznanie stawia się na podstawie oceny wyglądu mikroskopowego węzła chłonnego.
Biopsji skóry nie należy pobierać z okolic łojotokowych, skóry brzucha czy ognisk martwicy. Zaleca się także, by na minimum 2 tygodnie przed wykonaniem biopsji miejsce, z którego będzie ona pobierana, nie było smarowane emolientami . Zdarza się, że konieczne będzie kilkukrotne pobranie biopsji. Zaleca się, by każdy wycinek miał minimum 4 mm, preparat może zostać utrwalony w formalinie.
Badany materiał należy poddać immunofenotypowaniu . Jest to specjalistyczne badanie mające na celu oznaczenie, do której linii komórkowej przynależą dane komórki: T, B, czy NK. Dzięki temu badaniu możliwe jest rozpoznanie, z jakim nowotworem mamy do czynienia.
U każdego chorego należy wykonać morfologię krwi obwodowej . Jeśli u pacjenta stwierdzono erytrodermię lub rozległe zmiany skórne, limfocyty krwi obwodowej także należy poddać immunofenotypowaniu.
Diagnostyka chłoniaków skóry musi być w każdym przypadku uzupełniona o ocenę stopnia zaawansowania klinicznego choroby. Oceny rozległości zmian skórnych dokonać można za pomocą reguły dziewiątek . Zgodnie z tą regułą powierzchnia głowy oraz każdej z kończyn górnych stanowią po 9% powierzchni całego ciała. Kończyny dolne odpowiadają za 18% każda. Genitalia stanowią 1%.
Zaawansowanie kliniczne chłoniaków skóry ocenia się za pomocą skali TNMB (ang. tumor-nodes-metastasis-blood, guz-węzły chłonne-przerzuty-krew). Są to skale biorące pod uwagę m.in. rodzaj zmian skórnych, ich rozległość, zajęcie węzłów chłonnych, zajęcie narządów wewnętrznych oraz obecność lub brak zmian we krwi obwodowej.
Przyczyny powstawania chłoniaków skóry
Ludzka skóra zawiera w sobie ponad 20 miliardów limfocytów T pamięci. Pomimo prężnego rozwoju biologii molekularnej, wiele z czynników patogenezy chłoniaka skóry pozostaje dla nas zagadką.
Wczesna diagnoza chłoniaka skóry jest niezwykle trudna , m.in. dlatego, że limfocyty, z których najczęściej te nowotwory się wywodzą, pojawiają się w skórze także w przypadku innych chorób, np. przewlekłych chorób zapalnych. Choroby te niejednokrotnie mają podobny obraz kliniczny do wczesnych etapów chłoniaków skóry.
Winowajcy rozwoju chłoniaków skóry upatruje się w miejscowym zmniejszeniu odporności organizmu , które powstaje głównie na podłożu zwiększonej aktywności limfocytów Th2. Przyczyna tego zjawiska nie została jednak poznana.
Rozwój chłoniaka skóry ze strefy brzeżnej powiązano natomiast z infekcją Borrelia burgdorferi . W literaturze opisywano przypadki PCMZL, który rozwinął się na podłożu chronicznej stymulacji antygenowej związanej z wykonaniem tatuażu.
Chłoniak — przyczyny
Jednoznaczne przyczyny pojawiania się chłoniaków nie są dokładnie znane. Wyróżniono natomiast czynniki ryzyka, które wpływają na pojawianie się tego typu nowotworów. Wśród możliwych przyczyn wymienia się między innymi czynniki genetyczne, promieniowanie jonizujące, powikłania po radioterapii i chemioterapii, zaburzenia układu odpornościowego i przyjmowanie leków immunosupresyjnych. Czynnikami ryzyka ponadto mogą być narażenie na pestycydy, choroby autoimmunologiczne oraz infekcje bakteryjne i wirusowe.
Rokowania uzależnione są od typu chłoniaka. W przypadku chłoniaków nieziarniczych bardzo rzadko istnieje szansa na całkowite wyleczenie. Możliwe jest osiągnięcie stanu remisji choroby, jednak chłoniak może nawracać. Charakteryzuje je, co istotne, przewlekły rozwój, który przez długi czas nie wymaga leczenia. Dlatego też czas przeżycia może osiągnąć nawet kilkanaście lat od momentu rozpoznania choroby. Chłoniaki nieziarnicze o ostrym przebiegu, paradoksalnie charakteryzują się większą wyleczalnością. Całkowite wyleczenie możliwe jest nawet u połowy chorych na ten rodzaj chłoniaka.
Najlepsze rokowania jednak dotyczą chłoniaka ziarniczego (Hodgkina), szanse na trwałe wyleczenie ma nawet 9 na 10 chorych, z rozpoznanym nowotworem.