U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia Choroby Bowena - Objawy, Diagnoza i Metody Leczenia
Objawy choroby Bowena
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Choroba Bowena objawia się charakterystycznymi, czerwono-brunatnymi, lekko wyniosłymi ponad powierzchnię skóry chropowatymi zmianami. Ogniska te stopniowo powiększają się, mają nieregularne brzegi i są dobrze odgraniczone od zdrowej skóry. Ich powierzchnia zazwyczaj ulega złuszczaniu bądź też przypomina strup.
Zapamiętaj: Choroba Bowena to przedinwazyjna postać raka skóry.
Zmiany chorobowe zazwyczaj nie powodują u pacjentów żadnych niepokojących objawów, takich jak ból czy świąd, z tego też powodu, osoby dotknięte chorobą Bowena są często diagnozowane w późnym jej stadium. Co więcej, diagnoza tego schorzenia może być również utrudniona samym wyglądem wczesnych zmian skórnych w chorobie Bowena, który może być często mylony z innymi schorzeniami dermatologicznymi, takimi jak grzybica, łojotokowe zapalenie skóry, choroba Pageta, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, czy też łuszczyca. Poniżej przedstawiono zdjęcie obrazujące chorobę Bowena na skórze piszczeli.
Rozpoznanie choroby Bowena
Na podstawie wyglądu ogniska chorobowego lekarz dermatolog stawia podejrzenie kliniczne i zleca wykonanie badania histopatologicznego zmiany. Jedyną metodą, która pozwala na rozpoznanie choroby Bowena jest biopsja zmiany skórnej, która polega na całościowym, lub częściowym jej wycięciu metodą chirurgiczną. Następnie materiał wysyła się do laboratorium patomorfologii, gdzie preparat jest dokładnie oceniany przez specjalistę. Badanie pod mikroskopem wykazuje charakterystyczne cechy choroby Bowena, tj. transformację normalnych komórek naskórka w komórki nowotworowe o typowym wyglądzie przy jednoczesnym braku zajęcia głębszych warstw skóry.
Istnieje kilka metod leczenia choroby Bowena:
- Chemioterapia lokalna – polega na stosowaniu 5%-owej maści 5-fluorouracylowej lub Imikwimodu. 5-fluorouracyl to lek przeciwnowotworowy, Imikwimod z kolei to związek chemiczny należący do kategorii tzw. immunomodulatorów, czyli substancji zmieniających odpowiedź układu odpornościowego. W tym przypadku substancja ta stymuluje system odpornościowy organizmu do zwalczania komórek nowotworowych,
- Terapia fotodynamiczna (zwana inaczej fotochemioterapią) z użyciem psoralenów – polega na połączeniu stosowania światła ultrafioletowego z tzw. fotouczulaczami- substancjami, które zwiększają wrażliwość skóry na szkodliwe działanie promieni nadfioletowych,
- Łyżeczkowanie – zabieg polegający na mechanicznym usunięciu zmiany chorobowej przy pomocy narzędzia chirurgicznego zwanego ‘łyżeczką’,
- Usunięcie chirurgiczne,
- Kauteryzacja – zabieg polegający na termicznym ‘zniszczeniu’ zmiany chorobowej,
- Krioterapia – polega na zaaplikowaniu w miejsce ogniska bardzo niskich temperatur przy pomocy specjalnego urządzenia. Do tego celu używa się zazwyczaj ciekłego azotu o temperaturze ok. -176 stopni C,
- Laseroterapia – usunięcie zmiany chorobowej przy pomocy ukierunkowanej i skoncentrowanej wiązki światła.
Czym jest choroba Bowena?
Choroba Bowena to przedinwazyjna postać raka skóry. Ta choroba nazywana jest również rakiem kolczystokomórkowym lub formą „in situ”. Co to oznacza? Te wszystkie określenia jednej choroby przekazują bardzo istotną treść – komórki rakowe w tym przypadku pojawiają się tylko w tkance skórnej i tam tylko pozostają. Jednym słowem nowotwór nie przekracza błony podstawnej naskórka, a zatem nie przedostaje się głębiej. Ale i w tym przypadku ryzyko jego przekształcenia w raka inwazyjnego zawsze istnieje. Medycyna określa taki stan jako „progresję w postać inwazyjną”. Choroba Bowena częściej dotyka kobiety niż mężczyzn i głównie osoby po 60-tym roku życia.
Co może wywołać chorobę Bowena? Oto kilka przyczyn:
- silne infekcje wirusowe brodawczaka ludzkiego,
- immunosupresja, czyli spowolniony proces wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych,
- przewlekłe choroby skóry,
- zbyt długotrwałe ekspozycje na promieniowanie słoneczne,
- systematyczny kontakt z substancjami rakotwórczymi,
- narażenie na działanie promieniowania jonizującego,
- mechaniczne urażanie skóry w sposób przewlekły.
Cechą charakterystyczną dla tej choroby jest łagodny i długotrwały przebieg.
Jak wygląda rak prącia?
Rak prącia jest nowotworem złośliwym wywodzącym się z komórek skóry i błon śluzowych penisa, zwykle zlokalizowanym na żołędzi lub napletku. Występuje rzadko. W krajach zachodnich stanowi 0,4-0,6 procent wszystkich męskich chorób onkologicznych, a szacowana zapadalność wynosi 1/100 000 osób. W Polsce rocznie jest diagnozowany u około 200 osób rocznie, a przeciętnie 100 pacjentów z jego powodu umiera (wszystkie dane: B. Itrych i inni/M. Hrab i inni).
Najczęstszą postacią histopatologiczną schorzenia jest rak płaskonabłonkowy, zwany też kolczystokomórkowym - jest on rozpoznawany w 90-95 procentach przypadków (dane: j.w.). Rozwija się z komórek nabłonka występujących na pograniczu skóry i błon śluzowych.
Zdecydowanie rzadziej rozpoznawany jest rak podstawnokomórkowy, który wywodzi się z nierogowaciejących komórek warstwy podstawnej naskórka. Sporadycznie zdarzają się też inne nowotwory złośliwe tej części ciała, a więc czerniaki i mięsaki, przy czym należy zaznaczyć, że są to raki. Rakami nie są też nowotwory prącia niezłośliwe oraz zmiany dermatologiczne występujące w tym miejscu ciała, takie jak rogowacenie białe (leukoplakia), liszaj twardzinowy, zanikowy i płaski.
Warto w tym miejscu przypomnieć ogólną zasadę: choć w potocznej mowie pojęcia te są używane zamiennie, w rzeczywistości nie każdy nowotwór to rak. Natomiast każdy rak jest nowotworem.
Tak jak wszystkie inne złośliwe schorzenia onkologiczne, rak penisa rozwija się stopniowo i może dawać przerzuty. Dlatego też w praktyce klinicznej oraz literaturze naukowej opisuje się stadia jego zaawansowania z wykorzystaniem standardowej klasyfikacji TNM.
Oceniane są trzy główne parametry, a więc wielkość i umiejscowienie guza (T), ilość i wielkość przerzutów do okolicznych węzłów chłonnych (N) oraz występowanie przerzutów do tkanek i narządów odległych (M).
W międzynarodowej klasyfikacji chorób i zaburzeń ICD-10 opisywany jest ogólnie nowotwór złośliwy prącia (kod C60) oraz kilka jego postaci wyróżnionych ze względu na lokalizację (napletek - C60.0, żołądź - C60.1, trzon C.60.2, a także zmiany przekraczające granice - C60.8). W nowszej wersji tego zestawienia, czyli ICD-11, schorzenia tego typu mają kod 2C81.
Objawy raka prącia
Choroba na wstępnym etapie może się rozwijać w sposób niezauważalny. Pierwsze objawy, jakie notuje się w jej przebiegu to z reguły niewielkie płaskie stwardnienia lub plamy na powierzchni żołędzi lub napletka, rzadziej na trzonie penisa. Wraz z upływem czasu zmiany te zaczynają się powiększać i uwypuklać, powstają kalafiorowate guzki. Możliwe są też owrzodzenia i krwawienia. Odczuwane jest również pieczenie w cewce w czasie oddawania moczu. Na tym etapie większość chorych zgłasza się do lekarza.
W dalszej kolejności rak atakuje kolejne struktury członka, w tym tzw. powięź Bucka oraz ciała jamiste. Ewentualny ból penisa świadczy o znacznym zaawansowaniu choroby.
Rak prącia daje szybkie przerzuty do sąsiednich pachwinowych węzłów chłonnych, najpierw powierzchniowych, potem głębokich. Objawem tego często jest guz w pachwinie. Atakowane są też węzły znajdujące się w miednicy oraz przestrzeni zaotrzewnowej.
