U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia Choroby Bowena - Objawy, Diagnoza i Metody Leczenia
Jak wygląda rak prącia?
Rak prącia jest nowotworem złośliwym wywodzącym się z komórek skóry i błon śluzowych penisa, zwykle zlokalizowanym na żołędzi lub napletku. Występuje rzadko. W krajach zachodnich stanowi 0,4-0,6 procent wszystkich męskich chorób onkologicznych, a szacowana zapadalność wynosi 1/100 000 osób. W Polsce rocznie jest diagnozowany u około 200 osób rocznie, a przeciętnie 100 pacjentów z jego powodu umiera (wszystkie dane: B. Itrych i inni/M. Hrab i inni).
Najczęstszą postacią histopatologiczną schorzenia jest rak płaskonabłonkowy, zwany też kolczystokomórkowym - jest on rozpoznawany w 90-95 procentach przypadków (dane: j.w.). Rozwija się z komórek nabłonka występujących na pograniczu skóry i błon śluzowych.
Zdecydowanie rzadziej rozpoznawany jest rak podstawnokomórkowy, który wywodzi się z nierogowaciejących komórek warstwy podstawnej naskórka. Sporadycznie zdarzają się też inne nowotwory złośliwe tej części ciała, a więc czerniaki i mięsaki, przy czym należy zaznaczyć, że są to raki. Rakami nie są też nowotwory prącia niezłośliwe oraz zmiany dermatologiczne występujące w tym miejscu ciała, takie jak rogowacenie białe (leukoplakia), liszaj twardzinowy, zanikowy i płaski.
Warto w tym miejscu przypomnieć ogólną zasadę: choć w potocznej mowie pojęcia te są używane zamiennie, w rzeczywistości nie każdy nowotwór to rak. Natomiast każdy rak jest nowotworem.
Tak jak wszystkie inne złośliwe schorzenia onkologiczne, rak penisa rozwija się stopniowo i może dawać przerzuty. Dlatego też w praktyce klinicznej oraz literaturze naukowej opisuje się stadia jego zaawansowania z wykorzystaniem standardowej klasyfikacji TNM.
Oceniane są trzy główne parametry, a więc wielkość i umiejscowienie guza (T), ilość i wielkość przerzutów do okolicznych węzłów chłonnych (N) oraz występowanie przerzutów do tkanek i narządów odległych (M).
W międzynarodowej klasyfikacji chorób i zaburzeń ICD-10 opisywany jest ogólnie nowotwór złośliwy prącia (kod C60) oraz kilka jego postaci wyróżnionych ze względu na lokalizację (napletek - C60.0, żołądź - C60.1, trzon C.60.2, a także zmiany przekraczające granice - C60.8). W nowszej wersji tego zestawienia, czyli ICD-11, schorzenia tego typu mają kod 2C81.
Jak leczyć chorobę Bowena?
Zmiany na skórze powinny być już pierwszym sygnałem do konsultacji z lekarzem dermatologiem. I tylko lekarz może ocenić charakter takich zmian. Dodatkowo zawsze przeprowadzany jest z pacjentem szczegółowy wywiad. Dokładne rozpoznanie choroby Bowena jest możliwe tylko w oparciu o wyniki biopsji, która polega na pobraniu wycinka skóry (czyli wycięciu metodą chirurgiczną) z miejsca, które jest chorobowo zmienione. Tak pobrany materiał jest badany pod mikroskopem. Diagności obserwując komórki naskórka stwierdzają czy wykazują one cechy choroby Bowena.
W zależności od stadium zaawansowania choroby, a także wielkości i lokalizacji zmian, stosowane są określone metody leczenia:
- laseroterapia (waporyzacja laserowa)- polega na usuwaniu zmian dzięki zastosowaniu skoncentrowanej wiązki światła, ukierunkowanej na konkretną zmianę,
- łyżeczkowanie- w tym przypadku zmiana chorobowa usuwana jest w sposób mechaniczny, przy użyciu narzędzia chirurgicznego, zwanego „łyżeczką”,
- kauteryzacja- polega na termicznym usuwaniu zmian na skórze,
- fotochemioterapia- jest również nazywana terapią fotodynamiczną. Wykorzystuje światło ultrafioletowe, dodatkowo połączone z tak zwanymi fotouczulaczami, czyli takimi substancjami, które chronią skórę przed szkodliwymi efektami promieni nadfioletowych,
- chemioterapia lokalna- pobudza do działania system odpornościowy, aby skutecznie zwalczał komórki nowotworowe. Polega przede wszystkim na stosowaniu 5% maści 5-fluorouracylowej, która jest lekiem przeciwnowotworowym,
- zabieg chirurgiczny- chirurg wycina elementy skóry, dotknięte chorobą. Najczęściej ta metoda jest stosowana w okolicach genitalnych (mikrochirurgia Mohsa).
Każda forma leczenia jest indywidualnie dobierana do konkretnego pacjenta. I lekarz bierze pod uwagę nie tylko wielkość zmian, ich charakter i położenie, a także ogólny stan zdrowia pacjenta, dokładnie analizując jego inne schorzenia.
Czym jest choroba Bowena?
Choroba Bowena to przedinwazyjna postać raka skóry. Ta choroba nazywana jest również rakiem kolczystokomórkowym lub formą „in situ”. Co to oznacza? Te wszystkie określenia jednej choroby przekazują bardzo istotną treść – komórki rakowe w tym przypadku pojawiają się tylko w tkance skórnej i tam tylko pozostają. Jednym słowem nowotwór nie przekracza błony podstawnej naskórka, a zatem nie przedostaje się głębiej. Ale i w tym przypadku ryzyko jego przekształcenia w raka inwazyjnego zawsze istnieje. Medycyna określa taki stan jako „progresję w postać inwazyjną”. Choroba Bowena częściej dotyka kobiety niż mężczyzn i głównie osoby po 60-tym roku życia.
Co może wywołać chorobę Bowena? Oto kilka przyczyn:
- silne infekcje wirusowe brodawczaka ludzkiego,
- immunosupresja, czyli spowolniony proces wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych,
- przewlekłe choroby skóry,
- zbyt długotrwałe ekspozycje na promieniowanie słoneczne,
- systematyczny kontakt z substancjami rakotwórczymi,
- narażenie na działanie promieniowania jonizującego,
- mechaniczne urażanie skóry w sposób przewlekły.
Cechą charakterystyczną dla tej choroby jest łagodny i długotrwały przebieg.
Choroba Bowena- co to jest rak „ca in situ”?
Rośnie liczba pacjentów z rakiem skóry. Poza niektórymi innymi czynnikami, które przyczyniają się do zachorowania, ekspozycja na promieniowanie UV i zbyt długie przebywanie na słońcu bez zabezpieczenia skóry odzieżą ochronną i filtrami, stanowi częstą przyczynę rozwoju nowotworu.
Zdarza się, że rak przybiera formę „ostrzegawczą”, jest potencjalnie przedinwazyjny, tj nie powoduje głębokich nacieków czy przerzutów, ale nieleczony może przeistoczyć się w inwazyjnego raka skóry. Choroba Bowena to właśnie taka przedinwazyjna forma raka, w której zmiany chorobowe obejmują jedną tkankę skóry i jej nie przekraczają. „In situ” oznacza „w miejscu” i wskazuje na cechę nowotworu związaną z lokalizacją – rak ogranicza się do swojego pierwotnego ogniska, czyli do błony podstawnej naszego naskórka.
Gdy dotknie nas choroba Bowena, na naszej skórze wykształca się przedinwazyjny rak kolczystokomórkowy. Dobra wiadomość jest taka, że schorzenie rozwija przez długi okres (więc jest spory przedział czasu, aby odpowiednio zareagować) , a jego ryzyko przekształcenia się w formę inwazyjną jest niewielkie i wynosi około 3%. Ale nawet objawy inwazyjnego raka kolczystokomórkowego są nierzadko przez pacjentów ignorowane albo przypisywane innym, niegroźnym schorzeniom, a chorzy zgłaszają się do lekarza, kiedy choroba jest już zaawansowana. To bardzo niekorzystnie wpływa na rokowania. O ile wczesny rak kolczystokomórkowy jest całkowicie wyleczalny, o tyle w momencie przerzutów rokowanie spada do 50%-70%.
Jak zatem przerwać to błędne koło przeoczania objawów? Co powinno nas zaniepokoić? Jak nie dopuścić do rozwoju inwazyjnego raka, jeśli rozwinęła się na naszej skórze choroba Bowena?
