U nas zapłacisz kartą
Choroba pasożytnicza skóry - Objawy, przyczyny i skuteczne metody leczenia
Choroba pasozytnicza skory
Pasożytnictwo jest zjawiskiem bardzo często spotykanym w przyrodzie, zarówno w świecie zwierząt jak też roślin. Pasożytnictwo polega na tym, że jeden organizm (tu: pasożyt) żyje na koszt innego organizmu (tu: żywiciela), co powoduje szkody. Niestety wiele gatunków pasożytów może również atakować ludzi. Obecność pasożytów bytujących u swoich żywicieli prowadzi do zaburzeń stanu zdrowia zarażonego osobnika (człowieka lub zwierzęcia) i w konsekwencji prowadzi do pojawienia się objawów klinicznych inwazji. Od tego momentu mówimy o chorobie pasożytniczej.
Z uwagi na znacznie częstsze występowanie pasożytów u zwierząt, to na lekarzach weterynarii spoczywa zadanie zbadania zarażonego zwierzęcia, a następnie wykonanie właściwego testu laboratoryjnego w celu zdiagnozowania przyczyny inwazji – rozpoznania gatunku pasożyta (jako patogenu) odpowiedzialnego za rozwinięcie się choroby. Właściwe rozpoznanie przyczyny choroby pasożytniczej jest podstawą do rozpoczęcia leczenia zarażonego żywiciela. Podobnie w przypadku podejrzenia wystąpienia zarażenia pasożytniczego u człowieka, pacjenci powinni udać się po poradę do lekarza.
Leczenie choroby pasożytniczej polega na bezpośredniej, celowej likwidacji inwazji pasożytów za pomocą właściwych leków przeciwpasożytniczych. Po usunięciu pasożytów często zachodzi konieczność przeprowadzenia terapii służącej naprawieniu szkód, jakie powstały w organizmie zarażonego osobnika. Dopełnieniem jest zwalczanie inwazji, które obejmuje wszelkie możliwe działania służące eliminacji form pasożytów w środowisku oraz profilaktyki w celu ochrony potencjalnych żywicieli przed zarażeniem.
Stowarzyszenie ESCCAP jest europejską, niezależną organizacją zrzeszającą specjalistów z parazytologii (nauka o pasożytach i pasożytnictwie). Podstawowym obszarem działania krajowych gałęzi ESCCAP jest propagowanie wiedzy dotyczącej metod zwalczania chorób pasożytniczych zwierząt towarzyszących i domowych. Szczególnie ważnym obszarem zainteresowania działających w ESCCAP specjalistów są pasożytnicze choroby odzwierzęce – tzn. te, które bezpośrednio zagrażają zdrowiu lub życiu człowieka.
Okiem eksperta: Jak rozpoznać chorobę pasożytniczą?
Parazytozy to choroby wywołane przez pasożyty, czyli organizmy żyjące kosztem żywiciela. Mogą one bytować zarówno na powierzchni ciała, jak i w jego wnętrzu, powodując niebezpieczne dla zdrowia, a nawet życia choroby. Szacuje się, że przez pasożyty umiera rocznie około 14 milionów ludzi na świecie (takie dane podaje WHO).
Pasożytami można zarazić się na wiele sposobów. Najczęściej podczas zagranicznych wycieczek, zwłaszcza do krajów tropikalnych, pijąc zanieczyszczoną wodę oraz jedząc niewiadomego pochodzenia żywność, zwłaszcza surową lub poddaną niestarannej obróbce. Gdy dodamy do tego brak higieny intymnej, czyli niedokładne mycie rąk, lub spożywanie nieumytych owoców i warzyw, możemy mieć pewność, że jesteśmy w grupie ryzyka.
Zarażenie pasożytami jest też możliwe podczas kontaktu z zarażoną osobą lub zwierzęciem, które nie zostało odrobaczone.
Halucynoza pasożytnicza - objawy
Chory jest przekonany, że pod skórą poruszają się „robaczki” lub „maleńkie zwierzątka”. W przebiegu choroby pojawiają się bowiem omamy dotykowe odbierane przez chorego jako pełzanie robaków bądź insektów pod skórą lub w niej. Chory wyjaśnia również, jak się rozmnażają, krążą pod skórą, wychodząc czasami poza jej obszar. Niekiedy objawem towarzyszącym jest świąd.
Pacjenci na dowód zarażenia często przynoszą do lekarza domniemane pasożyty zawinięte w papierek będą umieszczone w słoiczku lub pudełku. Zazwyczaj są to fragmenty wydrapanego, zrogowaciałego naskórka. Może domagać się jego obejrzenia pod lupą i pobrania wycinka skóry do oceny. W celu wydobycia rzekomych pasożytów chorzy używają nie tylko palców, ale również igieł i innych narzędzi. Niektóre osoby stosują własne metody pozbycia się domniemanych pasożytów, smarując skórę różnymi środkami chemicznymi, np. detergentami (środkami do WC), pestycydami, a nawet benzyną. W związku w większości przypadków dochodzi do powstania na skórze zadrapań, przeczosów, niekiedy nawet owrzodzenia.
Chorzy są kompletnie bezkrytyczni wobec swoich objawów. Uważają, że obecność pasożytów jest niepodważalna.
Pasożytami, którymi rzekomo jest zakażony chory, mogą być np. wszy. W takim przypadku początek choroby w wielu przypadkach jest podobny. Najpierw pacjent zauważa na skórze głowy (i pobliskich częściach ciała, np. szyi) swędzące zmiany. Podejrzewa, że to uczulenie. Udaje się po pomoc do dermatologa. Jeśli zleca wykonanie testów alergicznych, ich wyniki są ujemne. Świąd głowy nasila się, dodatkowo pojawiają się na niej "twarde gule", a chory "czuje robaki" pełzające pod skórą głowy. Próbuje się ich pozbyć, wyczesując je lub stosując różnego rodzaju preparaty na wszy. Jednak nic nie pomaga. Aby pozbyć się rzekomych robaków, chory bardzo mocno drapie głowę, często do krwi, ale nawet wtedy nie przestaje drapać. Rozdrapuje rany, bo wie, że "pasożyty tam są". Niekiedy chory jest przekonany, że robaki opanowały całe ciało, że są wszędzie, na nogach, rękach, twarzy. W końcu chory może sięgnąć po nóż, by wykonać nacięcia i wydobyć robaki. Jednak dochodzi do wniosku, że nacięcia okazują się zbyt płytkie, ponieważ pasożyty wciąż są pod skórą. Chory boi się wyjść z domu, w obawie przed zakażeniem innych osób.