U nas zapłacisz kartą
Choroba pasożytnicza skóry - Objawy, przyczyny i skuteczne metody leczenia
Halucynoza pasożytnicza - przyczyny i czynniki ryzyka
Halucynoza pasożytnicza najczęściej jest rozpoznawana u samotnych kobiet w podeszłym wieku, żyjących często w izolacji społecznej, o niskim statusie socjoekonomicznym, niskim wykształceniu.
Tego typu halucynoza u osób młodszych zwykle jest wynikiem zażywania narkotyków - kokainy (tzw. kokainowe robaczki) i innych.
Niektórzy specjaliści twierdzą, że urojenia mogą stanowić interpretację urojeniową doznań fizjologicznych, np. świądu i innych dolegliwości uwarunkowanych zmianami skórnymi w przebiegu chorób, takich jak cukrzyca, hipowitaminoza, niedokrwistość, odczyny uczuleniowe.
Choroba ta pojawić się może też w przebiegu nie tylko chorób organicznych, lecz także schizofrenii i zaburzeń afektywnych. Najczęściej towarzyszy jej depresja.
Gatunki świerzbowców u kotów
U kotów występują 3 wymienione powyżej gatunki świerzbowców. Pierwsze dwa gatunki bytują w naskórku i skórze właściwej. Natomiast najczęściej rozpoznawany Otodectes cynotis jest przyczyną zapalenia ucha zewnętrznego i jedynie wyjątkowo może być obecny na powierzchni skóry.
Najistotniejszym objawem inwazji jest zapalenie ucha o charakterze rumieniowo-woszczynowym. Choroba ta powoduje bardzo intensywny świąd okolicy małżowin usznych, który powodowany jest zarówno przez drażniące i toksyczne działanie pasożytów, jak i na skutek rozwojem specyficznej nadwrażliwości (reakcji alergicznej). Typowa jest obecność w przewodzie słuchowym zewnętrznym dużej ilość suchej, twardej woszczyny o ciemnobrunatnej barwie. Zawiera ona wydaliny pasożytów oraz ich jaja, larwy, nimfy i formy dorosłe. Jeżeli problem nie jest leczony, może dojść do rozwoju zakażeń bakteryjnych i ropnego zapalenia przewodu słuchowego. Jak nadmieniono wcześniej wyjątkowo pasożyt powoduje inwazje na powierzchni skóry, co prowadzi do objawów zbliżonych do prosówkowego zapalenia, a zmiany lokalizują się głównie na głowie zwierzęcia.
Rozpoznanie choroby jest względnie proste i stawiane jest na podstawie wykazania pasożyta, jego form rozwojowych lub jaj w woszczynie usznej. Woszczynę pobiera się z kanału słuchowego, a następnie przygotowuje się niebarwiony preparat mikroskopowy. W przypadku, gdy zmiany występują na skórze wykonywana jest zeskrobina powierzchowna lub test z taśmą samoprzylepną.
Jest wiele leków dostępnych do terapii otodectozy.. Przed podaniem leku miejscowo przewód słuchowy czyści się z zalegającej woszczyny. Leczenie systemowe nie wymaga podawania preparatu do chorego ucha, leki o takim mechanizmie działania eliminują pasożyta innymi drogami. Ich długość działania zależy od producenta. W przypadku niektórych z nich wystarczy jednorazowe podanie (skuteczność sięga 100%), ale należy to skonsultować z lekarzem prowadzącym i wykonać kontrolne badanie, żeby sprawdzić czy pasożyt zniknął czy konieczna będzie druga dawka.
Jakie są objawy wszawicy?
Wszawica to choroba wywołana przez wszy. Dzieli się ona na trzy typy: głowową, odzieżową i łonową.
Wszawica głowowa najczęściej dotyka dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, ale również osoby starsze należące do rodziny dzieci. Aby się nią zarazić, wystarczy np. używać tej samej czapki lub ręcznika.
Wszawicą łonową można się najczęściej zarazić podczas kontaktów intymnych od partnera lub używając tego samego ręcznika lub bielizny.
Wszawica odzieżowa dotyka osób, których ubrania przechowywane są w złych warunkach sanitarnych. Podobnie jak w przypadku dwóch poprzednich typów tą chorobą można się zarazić mając kontakt z osobą zarażoną lub przedmiotami z jej najbliższego otoczenia.
Najczęstszymi objawami wszawicy są świąd oraz zmiany skórne w postaci małych, swędzących skupisk grudek. Jeśli zauważysz na włosach, ubraniu wszy lub gnidy, udaj się jak najszybciej do apteki i kup środki zwalczające wszawicę. Pamiętaj, kurację muszą przejść wszyscy członkowie rodziny!
Sarcoptes scabiei
Kolejnym występującym u kotów świerzbowcem jest Sarcoptes scabiei. Podobnie jak Notoedres, jest on pasożytem, który bytuje głęboko w naskórku. Choroba jest bardzo powszechna na całym świecie w tym i w Polsce u psów, a jej przypadki u kotów rozpoznawane są jedynie sporadycznie. Podobnie jak opisane wcześniej gatunki świerzbowców jest on zaraźliwy dla człowieka.
Obraz kliniczny choroby jest zdominowany przez bardzo intensywny świąd, który może być przyczyną nieprawidłowych zachowań pacjenta. Pierwsze objawy pojawiają się na zwykle twarzy w okolicy oczu i małżowin usznych, na których rozwijają się grudki. Choroba rozprzestrzenia się na kończyny, prowadząc do pododermatitis, oraz na boki ciała i grzbiet Na skórze chorych kotów widoczne są przede wszystkim zmiany pourazowe, takie jak wyłysienia czy przeczosy oraz strupy, łuski. S. scabiei wyjątkowo powoduje też rumieniowo- woszczynowe zapalenie ucha.
W przewlekłych przypadkach choroby pojawiają się przerostowe zmiany dotyczące naskórka i jego przebarwienie.
Choroba rozpoznawana jest tak jak notoedroza na podstawie wykazania w zeskrobinie pasożyta lub jego postaci rozwojowych lub jaj. Nie znalezienie pasożyta w zeskrobinie nie wyklucza występowania u zwierzęcia świerzbu, ponieważ w odróżnieniu od notoedrozy nie jest on łatwy do wykazania. W przypadkach wątpliwych pobiera się wycinek do badania histopatologicznego, można również wykonać badanie serologiczne w celu stwierdzenia specyficznych przeciwciał w stosunku do roztoczy. W przypadku nie stwierdzenia pasożyta w zeskrobinie i badaniu histopatologicznym, a objawach które sugerują sarkoptozę, potwierdzenie rozpoznania jest możliwe na podstawie skuteczności leczenia.
W leczeniu można zastosować te same metody co w przypadku inwazji Notoedres cati.
Ryc.1. Otodectoza u kota widoczna typowa ciemnobrunatna woszczyna w przewodzie słuchowym
Halucynoza pasożytnicza - objawy
Chory jest przekonany, że pod skórą poruszają się „robaczki” lub „maleńkie zwierzątka”. W przebiegu choroby pojawiają się bowiem omamy dotykowe odbierane przez chorego jako pełzanie robaków bądź insektów pod skórą lub w niej. Chory wyjaśnia również, jak się rozmnażają, krążą pod skórą, wychodząc czasami poza jej obszar. Niekiedy objawem towarzyszącym jest świąd.
Pacjenci na dowód zarażenia często przynoszą do lekarza domniemane pasożyty zawinięte w papierek będą umieszczone w słoiczku lub pudełku. Zazwyczaj są to fragmenty wydrapanego, zrogowaciałego naskórka. Może domagać się jego obejrzenia pod lupą i pobrania wycinka skóry do oceny. W celu wydobycia rzekomych pasożytów chorzy używają nie tylko palców, ale również igieł i innych narzędzi. Niektóre osoby stosują własne metody pozbycia się domniemanych pasożytów, smarując skórę różnymi środkami chemicznymi, np. detergentami (środkami do WC), pestycydami, a nawet benzyną. W związku w większości przypadków dochodzi do powstania na skórze zadrapań, przeczosów, niekiedy nawet owrzodzenia.
Chorzy są kompletnie bezkrytyczni wobec swoich objawów. Uważają, że obecność pasożytów jest niepodważalna.
Pasożytami, którymi rzekomo jest zakażony chory, mogą być np. wszy. W takim przypadku początek choroby w wielu przypadkach jest podobny. Najpierw pacjent zauważa na skórze głowy (i pobliskich częściach ciała, np. szyi) swędzące zmiany. Podejrzewa, że to uczulenie. Udaje się po pomoc do dermatologa. Jeśli zleca wykonanie testów alergicznych, ich wyniki są ujemne. Świąd głowy nasila się, dodatkowo pojawiają się na niej "twarde gule", a chory "czuje robaki" pełzające pod skórą głowy. Próbuje się ich pozbyć, wyczesując je lub stosując różnego rodzaju preparaty na wszy. Jednak nic nie pomaga. Aby pozbyć się rzekomych robaków, chory bardzo mocno drapie głowę, często do krwi, ale nawet wtedy nie przestaje drapać. Rozdrapuje rany, bo wie, że "pasożyty tam są". Niekiedy chory jest przekonany, że robaki opanowały całe ciało, że są wszędzie, na nogach, rękach, twarzy. W końcu chory może sięgnąć po nóż, by wykonać nacięcia i wydobyć robaki. Jednak dochodzi do wniosku, że nacięcia okazują się zbyt płytkie, ponieważ pasożyty wciąż są pod skórą. Chory boi się wyjść z domu, w obawie przed zakażeniem innych osób.
