U nas zapłacisz kartą
Wyprysk krzyżówka - Przewodnik po Chorobie Skóry
Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) - leczenie
Zasadnicze znaczenie ma wyeliminowanie kontaktu z alergenem lub czynnikiem drażniącym.
Podstawę leczenia przeciwzapalnego kontaktowego zapalenia skóry alergicznego i z podrażnienia stanowią glikokortykosteroidy stosowane miejscowo (np. w maści, kremie) zazwyczaj od kilku do kilkunastu dni. Bardzo suche zmiany na dłoniach lub stopach w ostrym okresie zapalenia mogą wymagać stosowania glikokortykosteroidów pod opatrunkiem. Czasem lekarz może zalecić także stosowanie glikokortykosteroidów doustnie w ciężkich przypadkach ostrego zapalenia lub w przypadku zajęcia dużej powierzchni skóry.
W ostrym zapaleniu z pęcherzykami i wysiękiem (zbieraniem się płynu) oprócz glikokortykosteroidów stosuje się okłady ściągające – z samej wody, z 0,9-procentowym roztworem NaCl lub z octanowinianem glinu. Okłady wysuszają skórę i łagodzą świąd. Stosuje się je kilka razy dziennie – wilgotną bawełnianą tkaninę nakłada się na skórę i zmienia 1–4 razy co 15–30 min.
W przypadku przewlekłego zapalenia i pogrubienia i szorstkości skóry w następstwie zapalenia, szczególnie w kontaktowym zapaleniu skory z podrażnienia, skuteczne są środki nawilżające z dużą zawartością tłuszczów, środki keratolityczne, czyli rozpuszczające zrogowaciałą warstwę naskórka (kremy zawierające polidokanol i mocznik) oraz wazelina.
Świąd można opanować, stosując doustnie leki przeciwhistaminowe lub leki przeciwświądowe (mentol 0,1–2%, kamfora 0,1–3%) miejscowo.
Fototerapię UVA lub UVB, czyli naświetlanie zmian, lekarz może zalecić u chorych, u których inne sposoby leczenia okazały się nieskuteczne albo są przeciwwskazane. Chorzy narażeni na alergeny zawodowe, którzy nie mogą stosować rękawic lub kremów ochronnych, mogą odnieść korzyść z przewlekłego stosowania fototerapii.
W fotoalergicznym i fototoksycznym kontaktowym zapaleniu skóry stosuje się preparaty zawierające filtry promieniowania UVB i UVA.Nieleczona dermatoza - możliwe powikłania
Niektóre dermatozy mają charakter samoograniczający się. Ich leczenie nie jest więc konieczne, choć często powoduje szybsze ustąpienie nieprzyjemnych dla pacjenta objawów. Przykładową chorobą skóry o podłożu bakteryjnym która ustępuje samoistnie jest liszajec zakaźny. Objawy zanikają same w ciągu kilku tygodni. Jednak bez wprowadzenia odpowiedniego leczenia, infekcja może rozprzestrzeniać się na kolejne osoby, a występujące w jej przebiegu objawy mogą być uciążliwe dla chorego. Więcej informacji o liszajcu i sposobach jego leczenia znaleźć można w artykule: Liszajec zakaźny - co to za choroba? Leczenie, przyczyny i czynniki sprzyjające zakażeniu.
Nieleczenie dermatoz przewlekłych może znacząco pogarszać komfort życia chorych oraz wydłużać okresy zaostrzenia objawów. W przypadku ospy, jeśli wysypka jest bardzo swędząca warto łagodzić ten objaw lekami przeciwświądowymi. W przeciwnym razie, pacjent może drapać swędzące pęcherze, czym zwiększa ryzyko rozwoju nadkażenia bakteryjnego. Zakażone pęcherzyki ustępują z pozostawieniem blizny. Również przy innych dermatozach, w wyniku rozdrapywania powstałych zmian rozwinąć mogą się wykwity wtórne, które trudniej się goją, mogą być bolesne i pozostawiać po sobie blizny.
Niebezpieczne jest również zaniechanie leczenia chorób autoimmunologicznych, które może prowadzić do rozwoju groźnych dla zdrowia i życia powikłań.
Choroby skóry (dermatozy) u dzieci
Skóra małych dzieci nie jest jeszcze w pełni dojrzała. Jest cieńsza i bardziej przepuszczalna. W związku z tym jest też bardziej podatna na rozwój różnorodnych schorzeń dermatologicznych. U najmłodszych dość często rozwija się trądzik noworodkowy i niemowlęcy. Obserwuje się go u ok. 20% dzieci. Powszechne są również potówki, pojawiające się w wyniku zaburzenia drożności przewodów potowych. Częstym problemem u małych dzieci są także odparzenia pieluszkowe, występujące w obrębie skóry, która przez większość czasu jest pokryta pieluszką. U większości maluchów pojawia się też ciemieniucha, będąca postacią łojotokowego zapalenia skóry. U dzieci, częściej niż u osób dorosłych, rozwija się również liszajec zakaźny. Najczęstszą przewlekłą dermatozą u dzieci jest natomiast atopowe zapalenie skóry. Charakteryzuje je szorstkość i suchość skóry, rumień oraz silny świąd.
Objawy chorób skóry: zmiany skórne, wykwity skórne
Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Wykwity skórne to zmiany na skórze będące objawami jej choroby. Podstawą diagnostyki dermatologicznej jest prawidłowa umiejętność ich oceny i różnicowania.
- pierwotne wykwity są zazwyczaj bezpośrednim wynikiem rozwoju procesu chorobowego w skórze
- wykwity wtórne na ogół rozwijają się z pierwotnych i są ich następstwem.
Nie jest to jednak reguła, ponieważ w niektórych przypadkach, nawet we wczesnym okresie choroby nie udaje się stwierdzić wykwitów pierwotnych, które mogą być krótkotrwałe.
- plama
- grudka
- guzek
- guz
- pęcherzyk
- pęcherz
- krosta
- bąbel.
- nadżerkę
- przeczos
- pęknięcie i rozpadlinę
- łuskę
- strup
- owrzodzenie a także
- bliznę.