U nas zapłacisz kartą
Wyprysk krzyżówka - Przewodnik po Chorobie Skóry
Choroby skóry - najczęstsze przyczyny
Przyczyny chorób skórnych są bardzo zróżnicowane. Liczne dermatozy mają wieloczynnikowe podłoże, co oznacza, że do ich rozwoju przyczynić mogło się kilka czynników. Jedna z częściej występujących chorób dermatologicznych - trądzik pospolity, rozwija się w wyniku nadmiernego namnażania się bakterii Propionibacterium acnes, zaburzonego procesu złuszczania się komórek naskórka oraz zwiększonej aktywności gruczołów łojowych. Nie bez znaczenia są też predyspozycje genetyczne. Czynniki genetyczne mają istotne znaczenie również przy AZS. Atopowe zapalenie skóry to schorzenie, na którego rozwój wpływa także nieprawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego oraz zaburzona bariera hydro-lipidowa naskórka. U pacjentów cierpiących na łuszczycę, zapalenie opryszczkowate skóry, a także bielactwo nabyte jedną z przyczyn choroby również są predyspozycje genetyczne.
Przy łuszczycy występuje nadmierne rogowacenie naskórka. Jest to choroba o podłożu genetycznym i immunologicznym. Wpływ na jej rozwój mogą mieć też czynniki środowiskowe. Aby zgłębić temat łuszczycy, warto przeczytać artykuł: Łuszczyca – co ją wywołuje i jak ją leczyć?
Objawy skórne mogą być powodowane również przez infekcje grzybicze, zakażenia bakteryjne lub wirusowe. Choroby bakteryjne skóry to np. liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych, a także rzadkie choroby skóry takie jak promienica czy różyca. Wirusy odpowiedzialne są natomiast za opryszczkę, ospę wietrzną i półpaśca oraz brodawki wirusowe. Inną wirusową chorobą skóry jest mięczak zakaźny. Wszystkie wymienione schorzenia wirusowe to zakaźne choroby skóry, które mogą rozprzestrzeniać się między kolejnymi osobami. Powszechnie występują też grzybicze zakażenia skóry. Grzybica stóp, grzybica paznokci czy grzybica błon śluzowych to kolejne choroby zakaźne, dotyczące znacznej części populacji.
Przyczyną zmian skórnych może być też wyprysk kontaktowy. Pojawiająca się wówczas egzema jest wynikiem kontaktu skóry z czynnikiem drażniącym. Może być nim składnik kosmetyków, środków czyszczących czy chociażby materiał z którego wykonana została biżuteria. Różnego rodzaju wykwity skórne mogą pojawić się również wskutek przyjmowania niektórych leków, np. antybiotyków, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, doustnych środków antykoncepcyjnych czy szczepionek.
Nieleczona dermatoza - możliwe powikłania
Niektóre dermatozy mają charakter samoograniczający się. Ich leczenie nie jest więc konieczne, choć często powoduje szybsze ustąpienie nieprzyjemnych dla pacjenta objawów. Przykładową chorobą skóry o podłożu bakteryjnym która ustępuje samoistnie jest liszajec zakaźny. Objawy zanikają same w ciągu kilku tygodni. Jednak bez wprowadzenia odpowiedniego leczenia, infekcja może rozprzestrzeniać się na kolejne osoby, a występujące w jej przebiegu objawy mogą być uciążliwe dla chorego. Więcej informacji o liszajcu i sposobach jego leczenia znaleźć można w artykule: Liszajec zakaźny - co to za choroba? Leczenie, przyczyny i czynniki sprzyjające zakażeniu.
Nieleczenie dermatoz przewlekłych może znacząco pogarszać komfort życia chorych oraz wydłużać okresy zaostrzenia objawów. W przypadku ospy, jeśli wysypka jest bardzo swędząca warto łagodzić ten objaw lekami przeciwświądowymi. W przeciwnym razie, pacjent może drapać swędzące pęcherze, czym zwiększa ryzyko rozwoju nadkażenia bakteryjnego. Zakażone pęcherzyki ustępują z pozostawieniem blizny. Również przy innych dermatozach, w wyniku rozdrapywania powstałych zmian rozwinąć mogą się wykwity wtórne, które trudniej się goją, mogą być bolesne i pozostawiać po sobie blizny.
Niebezpieczne jest również zaniechanie leczenia chorób autoimmunologicznych, które może prowadzić do rozwoju groźnych dla zdrowia i życia powikłań.
Choroby skóry (dermatozy) u dzieci
Skóra małych dzieci nie jest jeszcze w pełni dojrzała. Jest cieńsza i bardziej przepuszczalna. W związku z tym jest też bardziej podatna na rozwój różnorodnych schorzeń dermatologicznych. U najmłodszych dość często rozwija się trądzik noworodkowy i niemowlęcy. Obserwuje się go u ok. 20% dzieci. Powszechne są również potówki, pojawiające się w wyniku zaburzenia drożności przewodów potowych. Częstym problemem u małych dzieci są także odparzenia pieluszkowe, występujące w obrębie skóry, która przez większość czasu jest pokryta pieluszką. U większości maluchów pojawia się też ciemieniucha, będąca postacią łojotokowego zapalenia skóry. U dzieci, częściej niż u osób dorosłych, rozwija się również liszajec zakaźny. Najczęstszą przewlekłą dermatozą u dzieci jest natomiast atopowe zapalenie skóry. Charakteryzuje je szorstkość i suchość skóry, rumień oraz silny świąd.
Klasyfikacja [ edytuj | edytuj kod ]
Ze względu na etiologię schorzenia, choroby skóry dzieli się na:
- bakteryjne (np. liszajec zakaźny, czyrak, róża),
- grzybiczne (np. grzybice – stóp, paznokci, pachwin itp.),
- pasożytnicze (np. wszawica, świerzb),
- wirusowe (np. zakażenie opryszczkowe, półpasiec, brodawki),
- autoimmunologiczne (np. pęcherzyca zwykła lub bujająca),
- alergiczne (np. pokrzywka, AZS, wyprysk kontaktowy alergiczny),
- uwarunkowane genetycznie (np. łuszczyca, bielactwo nabyte),
- wywołane czynnikami fizykalnymi (np. pokrzywka fizykalna, oparzenia, fotodermatozy),
- zawodowe (np. różyca, wyprysk zawodowy),
- choroby tkanki łącznej (np. twardzina układowa, toczeń rumieniowaty układowy),
- osutki polekowe (np. osutka plamista, rumień wielopostaciowy polekowy),
- nowotwory (np. rak podstawnokomórkowy skóry, rak kolczystokomórkowy skóry).
Ze względu na lokalizację zmian chorobowych wyróżnia się dermatozy:
- błon śluzowych (np. grzybice, nowotwory),
- naczyniowe skóry (np. plamice),
- gruczołów potowych (np. nadmierne pocenie się),
- gruczołów łojowych (np. łojotokowe zapalenie skóry, trądzik),
- włosów i paznokci (np. łysienie, wrastający paznokieć),
- zaburzenia barwnikowe (np. znamię melanocytowate).
Ze względu na cechy wykwitów pierwotnych/typ zmian skórnych wyodrębniono choroby:
- rumieniowe (np. rumień trwały lub guzowaty),
- rumieniowo-złuszczające (np. łupież różowy Giberta),
- grudkowe (np. liszaj płaski),
- pęcherzowe (np. pęcherzyce),
- łuszczycę,
- choroby łuszczycopodobne (np. liszaj rumieniowaty).
Ze względu na charakterystyczny obraz mikroskopowy szczególnie wyróżniono:
- ziarniniaki,
- nowotwory złośliwe (np. czerniak złośliwy),
- chłoniaki (np. chłoniaki typu B).
Czy rak podstawnokomórkowy skóry jest groźny? Nie myl go z zacięciem po goleniu
Rak podstawnokomórkowy (BCC) to rodzaj raka skóry, który rozpoczyna się w komórkach podstawnych. Normalne komórki podstawne wyściełają naskórek. To te komórki skóry, które zastępują stare komórki nowymi. Rak podstawnokomórkowy powoduje powstawanie guzów, które pojawiają się na powierzchni skóry. Mogą wyglądać jak pryszcze, owrzodzenia, narośla, guzy, blizny lub czerwone plamy.
– Często ludzie przychodzący do mnie nawet nie zdawali sobie sprawy, że może to być coś w rodzaju raka skóry. Zdarzało mi się więc, że mówiłem komuś, co masz na twarzy, a oni widzieli pryszcz, a ja pytałem: „Jak długo to tam jest?”, oni odpowiadali: „Sześć miesięcy", a ja pytałem: „Czy uważasz, że to normalne, że pryszcz utrzymuje się po sześciu miesiącach?” – opowiada dr Mrozinski.
Jak mówi, mężczyźni często mylą to miejsce z zacięciem przy goleniu. Lekarz zachęca, żeby po zauważeniu pryszcza, który nie znika, porozmawiać z lekarzem.