U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia różnych rodzajów różyczki skórnej
Róża – jakie objawy powinny nas zaniepokoić?
Róża jest chorobą pojawiająca się nagle. W przebiegu występuje wysoka temperatura, nawet powyżej 40 stopni Celsjusza, rumień, obrzęk i stan zapalny. Bardzo szybko pojawiają się również bóle mięśni i stawów, dreszcze oraz złe samopoczucie.
Róża objawia się zmianami skórnymi- zaczerwienieniem i obrzękiem kończyn dolnych lub twarzy.
Choroba najczęściej objawia się na kończynach dolnych lub twarzy ze względu na większą podatność na urazy tych części ciała. Zmiany skórne mogą jednak wystąpić także na innych obszarach i zawsze mają nieregularny kształt, a obszary zapalne są wyraźnie wydzielone.
Objawy róży mogą przypominać inne schorzenia: toczeń układowy, półpasiec, ostry trądzik różowaty lub zakrzepowe zapalenie żył.
Róża jest chorobą o specyficznych objawach. Doświadczony dermatolog nie pomyli jej z innymi schorzeniami i zleci wykonanie niezbędnych badań, które potwierdzą lub wykluczą zakażenie.
Róża – objawy
Głównym objawem róży jest typowy, zwykle ostro zaznaczony, bolesny obrzęk skóry. Jednak często zdarza się, że zaczerwienienie skóry nie jest pierwszym ani jedynym objawem. Czasami pacjenci udają się do lekarza z powodu niespecyficznych dolegliwości, nie zauważając zmiany skórnej. Już na początku infekcji może wystąpić gorączka, ból głowy i silne uczucie zmęczenia. Zaczerwienienie nie musi być jeszcze widoczne, ale często skóra w miejscu zakażenia jest obolała i piecze. Wkrótce potem wokół miejsca wejścia bakterii tworzy się opuchnięta, czerwona rana. Typowe oznaki obszaru skóry dotkniętego różą to:
- rozgrzana skóra,
- obrzęk,
- tkliwość
- rozległe zaczerwienienie, o
- brzęk pobliskich węzłów chłonnych
Róża (choroba skóry) – przyczyny, objawy, leczenie
Główną przyczyną powstania róży jest pewien rodzaj paciorkowca: Streptococcus pyogenes. Wnikają one w szczeliny limfatyczne skóry poprzez niewielkie uszkodzenia w zewnętrznej warstwie naskórka. System obronny organizmu broni się przed infekcją i po około 1-3 dniach pojawia się stan zapalny. Infekcja rozprzestrzenia się na okoliczne obszary skóry, czasami może wpływać na naczynia limfatyczne, rozpoznawalne przez wydłużone, pasmowe zaczerwienienie. Pojawia się rozległe, zwykle ostro zaznaczone zaczerwienienie i bolesny obrzęk. Ponieważ stan zapalny rozprzestrzenia się wokół miejsca wejścia patogenu, wygląd przypomina kwiat róży, stąd nazwa choroby. Róża może również tworzyć pęcherze i krosty w dotkniętych obszarach skóry i powodować puchnięcie pobliskich węzłów chłonnych, takich jak kolano lub pachwina. Osoby dotknięte chorobą czują się chore i mają gorączkę, ale często zauważają, że ból narasta kilka dni później z powodu bólu i obrzęku. Ogólnie bakterie mogą wpływać na każdy obszar skóry. Bakterie wywołujące chorobę to zwykle paciorkowce, rzadziej gronkowce, które dobrze reagują na antybiotyki. Dzięki temu różę można leczyć szybko i skutecznie przy pomocy antybiotykoterapii, ale należy ją rozpoznać prawidłowo i na wczesnym etapie, ponieważ infekcja może również rozprzestrzeniać się dalej w organizmie i prowadzić do zatrucia krwi (posocznica), zapalenia wsierdzia lub zapalenia nerek. Ważne jest również, aby odróżnić różę od innych chorób, ponieważ można ją pomylić z zakrzepicą, innymi procesami zapalnymi, a nawet guzem. Nawet po skutecznym leczeniu róża może powrócić w ciągu kilku miesięcy. Niestety jest to bardzo typowe, ponieważ osoby z urazami lub chorobami skóry wielokrotnie stanowią cele dla bakterii.
Róża - leczenie ambulatoryjne i domowe
W leczeniu róży niezbędne jest zastosowanie antybiotykoterapii. W postaci łagodnej leczenie odbywa się w warunkach domowych antybiotykiem w formie doustnej. Natomiast w ciężkiej postaci zakażenia wskazana jest hospitalizacja i zastosowanie antybiotyków w formie dożylnej. Z reguły stosuje się antybiotyki z grupy penicylin lub ich pochodne. Poprawa po zastosowanym leczeniu zazwyczaj jest szybka, czasami już na drugi dzień dolegliwości stają się mniejsze. Jednak czasami na efekty leczenia należy poczekać ponad tydzień, dlatego bezwzględnie należy przestrzegać zaleceń lekarskich i nie przerywać na własną rękę antybiotykoterapii. Stosowanie antybiotyków trwa różnie długo. Jeżeli stan chorego leczonego w warunkach ambulatoryjnych ulegnie pogorszeniu, należy bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, gdyż może być konieczna hospitalizacja.
W celu zmniejszenia objawów choroby stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe: paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. W leczeniu wspomagającym miejscowo można stosować okłady chłodzące (np. z jałowego 0,9% roztworu NaCl), nie stosować opatrunków uciskowych, a w przypadku róży na kończynie – uniesienie kończyny w celu zmniejszenia obrzęku. Niekiedy lekarz może zalecić leki moczopędne w celu zmniejszenia obrzęków oraz leki poprawiające krążenie. Po leczeniu róży podaje się czasami profilaktycznie leki przeciwzakrzepowe.
Zastosowanie odpowiedniego antybiotyku zazwyczaj zapewnia całkowite wyleczenie róży. Choroba zazwyczaj nie pozostawia powikłań. Niepowikłana i właściwie leczona róża kończy się wyzdrowieniem w ciągu 1–2 tyg. Czasem obserwuje się łuszczenie oraz miejscowe przebarwienia skóry. W przypadku róży na kończynie dolnej czasem utrzymuje się przewlekły obrzęk. Niemniej jednak, w przypadku ciężkiego przebiegu choroby może być konieczne leczenie w warunkach szpitalnych.
W przypadku róży, po przebyciu choroby, organizm nie uodparnia się na ponowne zachorowanie. Skłonności do nawrotów są na tyle charakterystyczne, że rumień zazwyczaj pojawia się dokładnie w tych samych miejscach, co przy poprzednich zachorowaniach. Obecność toksyn paciorkowców prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia układu chłonnego, dlatego leczenie róży nawrotowej może wymagać nawet kilkumiesięcznej kuracji.
Róża – profilaktyka
Prawdopodobieństwo zachorowania na różę wzrasta wraz z osłabieniem odporności organizmu. Dotyczy to przede wszystkim osób w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, jak również osób, które są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe.
- Najprostszą metodą uniknięcia zachorowania na różę jest skuteczne leczenie wszelakich infekcji, szczególnie wywołanych przez paciorkowce, np. anginy.
- Ponadto należy dbać o ogólną odporność organizmu przez stosowanie urozmaiconej diety bogatej w owoce i warzywa, unikanie nałogów oraz zwiększenie aktywności fizycznej.
- Istotną kwestią jest regularne wykonywanie badań kontrolnych stężenia cholesterolu, ciśnienia tętniczego oraz stężenia glukozy we krwi. Wyniki tych badań mogą pomóc zdiagnozować choroby układu sercowo-naczyniowego, które sprzyjają zachorowaniom na różę.
- Osoby z niewydolnością krążenia, szczególnie z żylakami oraz zaburzeniami odpływu chłonki, również stanowią grupę zagrożoną zwiększonym ryzykiem rozwoju róży. U takich osób nie należy lekceważyć nawet drobnych zmian skórnych, a przewlekłą niewydolność żylną i zakrzepicę w kończynach dolnych poddawać skutecznemu leczeniu.
Nie ma szczepienia przeciwko róży. Nie ma też trwałej odporności po przechorowaniu róży.
Zobacz także
Cukrzyca typu 2 Cukrzyca typu 2 to najczęściej występujący na świecie typ cukrzycy. Wyróżnia się dwie przyczyny cukrzycy typu 2: jedna to upośledzenie wydzielania insuliny, na które wpływ mają różne czynniki genetyczne, druga to oporność na działanie insuliny (insulinooporność), której przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i otyłość.
Żylaki Żylakami określa się wydłużenie i poszerzenie żyły, w wyniku którego uzyskuje ona kręty przebieg. Tendencję do tworzenia żylaków mają głównie żyły na nogach.
