U nas zapłacisz kartą
Choroba skórna z wysypką - Objawy, Przyczyny i Leczenie
Jak może wyglądać wysypka na łokciach?
Wysypka na ciele pojawia się w postaci licznych wykwitów na skórze. Takie zmiany mogą przybierać różne formy i mieć różną lokalizację, także na łokciach. Może ona oznaczać konkretne choroby, a także być przejawem alergii.
Do najczęściej pojawiających się postaci tego rodzaju zmian na skórze zaliczamy:
- czerwone plamki,
- grudki,
- wypryski grudkowo-plamiste,
- bąble,
- pęcherzyki,
- krostki.
Zmiany chorobowe na skórze w okolicach łokci zaliczane są do tak zwanej wysypki zlokalizowanej. Rzadko przyjmują postać ropną, natomiast dość mocno swędzą i pieką.
Najczęściej nie są niepokojącym objawem, ale pod warunkiem określenia ich przyczyny. Podobne zmiany mogą jednocześnie pojawiać się na kolanach.
Oto charakterystyczne objawy wysypki na kolanach i łokciach:
- zaczerwienienie skóry,
- swędzenie skóry,
- pieczenie,
- pękanie skóry,
- łuszczenie skóry,
- stany zapalne,
- nadmierna suchość skóry.
Wymienione objawy nazywane są objawami miejscowymi. Jeśli pojawiły się na skutek alergii to wystarczy zidentyfikowanie czynnika, który uczula i mogą zniknąć samoistnie.
Poważniejszym problemem są tak zwane objawy uogólnione, takie jak duszność, zaburzenia rytmu serca czy obrzęk błon śluzowych. Pojawiają się rzadziej, ale są sygnałem o konieczności przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki.
Mocno swędząca wysypka na łokciach wywołuje u chorych dość silny odruch drapania. To z kolei doprowadza do zmiany bąbli lub krostek w przeczosy skórne. Co kryje się pod tym pojęciem? To charakterystyczne drobne linie i pęknięcia na skórze, które powstają w efekcie długotrwałego drapania i tym samym ciągłego podrażnienia skóry.
Najbardziej uciążliwe są zmiany swędzące lub ropne. Wysypka na łokciach pojawia się zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Czynnikiem sprzyjającym jej rozwojowi są bardzo często choroby alergiczne lub różnego typu infekcje.
Bąble na skórze z płynem surowiczym
Obejmuje skórę i błony śluzowe. Powodowana jest pojawieniem się w układzie krążenia oraz w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka nieprawidłowych przeciwciał, skierowanych przeciwko białkom tzw. desmogleiny (Dsg 1 i Dsg3). Wyróżnia się kilka postaci pęcherzycy, z których najcięższą jest „zwykła”.
W jej przebiegu występują kolejno po sobie takie objawy, jak:
- nadżerka w obrębie błon śluzowych jamy ustnej, z czasem coraz bardziej bolesna,
- ekspansja nadżerki na błony śluzowe krtani, spojówek, narządów płciowych, odbytu,
- wystąpienie dużych i bolesnych bąbli na ciele, wypełnionych surowicą, z tendencją do samoistnego pękania,
- powstawanie sączących nadżerek na skórze, w miejscu rozerwanych pęcherzy,
- narastające pieczenie i świąd,
Tego typu zmiany skórne rozlewają się na coraz większej powierzchni, mogą obejmować też twarz i owłosioną skórę głowy.
Ropne bąble na skórze
Bąble ropne na skórze wskazywać mogą nie tylko na jedną z postaci opryszczki, ale też tzw. czyraczność. Czyraki są objawem gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych.
W przebiegu infekcji w pierwszej kolejności na skórze pojawiają się niezwykle bolesne, czerwone, twarde i zbite guzki. Po kilku dniach pod ich powierzchnią zaczyna się zbierać ropna treść.
W dalszej kolejności dochodzi do samoczynnego pęknięcia zmiany skórnej i rozlania się jej zawartości. Wiąże się to z kolejną porcją doznań bólowych, a dodatkowo należy się liczyć z tym, że w miejscu rozerwania czyraka pozostanie głęboka, widoczna blizna.
Czyraki występują pojedynczo. Mogą się pojawić w każdym niemal miejscu, ale zwłaszcza na plecach, ramionach, pośladkach, klatce piersiowej, szyi. W ostatnim przypadku istnieje ryzyko poważnych powikłań, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych włącznie.
Innym schorzeniem, w przebiegu którego pojawiające się na skórze bąble wypełnione są ropą, jest choroba Duhringa. Jest to skórna postać celiakii, a więc skrajnej postaci nietolerancji glutenu. Mimo zupełnie odrębnej etiologii, zmiany skórne przypominają te, które pojawiają się u pacjentów chorych na opryszczkę.
Różni się jednak ich lokalizacja. W tym przypadku ropnie pojawiają się w takich miejscach, jak:
- kolana i łokcie,
- pośladki i lędźwie,
- okolice łopatek,
- twarz i owłosiona skóra głowy.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
