U nas zapłacisz kartą
Choroby skóry twarzy - przyczyny, objawy i leczenie
Brodawki wirusowe
Jest to grupa schorzeń skóry wywołanych przez ludzkiego wirusa brodawczaka (HPV). Wirus wnika do skóry w następstwie bezpośredniego kontaktu. Na zjawisko infekcji duży wpływ ma indywidualna odporność i stan skóry. Do zakażenia dochodzi w miejscach najczęściej narażonych na urazy, czyli stopy, ręce, kolana. Zakażeniu sprzyja wspólne użytkowanie basenów, łazienek, sypialni.
Wirus powoduje namnażanie się komórek skóry, co w rezultacie powoduje powstawanie brodawek. Zmiany mogą się lokalizować zarówno na skórze, jak i błonach śluzowych. Brodawki w okolicach płciowych zwane też kłykcinami kończystymi należą do chorób przenoszonych drogą płciową – zostały omówione w odpowiednim dziale. Brodawki na skórze mogą powstać w każdej lokalizacji.
Istnieje wiele typów wirusa HPV. Niektóre z nich mają tak zwany potencjał onkogenny. Oznacza to, że infekcja danym typem HPV może doprowadzić do rozwoju nowotworu. Ma to szczególne znaczenie w przypadku infekcji błony śluzowej szyjki macicy i rozwoju raka w jej obrębie. Brodawki wirusowe są bardzo zakaźne. Zmiany są nie tylko źródłem zakażenia dla otoczenia. Często pojedyncza zmiana jest powodem rozsiewu brodawek u tego samego pacjenta. Jest to związane ze zjawiskiem autoinokulacji (samozakażenia), gdzie pacjent sam przenosi wirusa w inne miejsce swojego ciała.
Raz przebyte zakażenie wirusem HPV nie pozostawia trwałej odporności, co wiąże się z możliwością nawrotu choroby.
Jakie są objawy?
Fot. 2. Brodawka wirusowa Wikimedia Commons
- brodawki zwykłe - są to grudki o szorstkiej, nierównej powierzchni, barwy skóry zdrowej lub szarobrunatnej, mogą występować w każdym miejscu, ale najczęściej lokalizują się na rękach i stopach, czasami brodawki powstają na wałach paznokciowych lub nawet pod płytką paznokciową
- brodawki stóp - zmiany mogą mieć dwojaki charakter, lokalizują się najczęściej na podeszwie stopy, czasami wnikają głęboko w skórę pod wpływem ciężaru ciała, powodując stan zapalny i bolesność, w innym przypadku tworzą płaskie, szorstkie ogniska opisywane przez pacjentów jako skupiska drobnych brodawek
- brodawki płaskie (młodocianych) - są to płaskie, gładkie, często cielisto zabarwione grudki na skórze, wykwity te mogą występować wszędzie, ale na ogół lokalizują się na skórze twarzy i kończyn, zmiany mają tendencję do samoistnego ustępowania.
Czym jest spowodowany obrzęk w obrębie twarzy (opuchlizna twarzy)?
Obrzęk może być objawem wielu różnych chorób i stanów. Może dotyczyć całej twarzy lub jej poszczególnych okolic – np. powiek, warg. Obrzękowi mogą też towarzyszyć różne inne objawy – między innymi gorączka, bolesność przy dotyku, zaczerwienienie, duszność, bladość, przyspieszone tętno.
- chorób ogólnoustrojowych – wtedy obrzęk nie ma cech zapalnych (nie występuje zaczerwienienie, nadmierne ocieplenie i bolesność oraz duża spoistość [twardość] przy dotyku) i nie występuje świąd, jego przyczynami może być zespół nerczycowy, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, obrzęk naczynioruchowy, niedoczynność tarczycy
- urazu, najczęściej mechanicznego, czyli np. uderzenia, zwykle z zaczerwienieniem, zasinieniem lub obecnością krwiaka, może mu towarzyszyć rana skóry (zobacz: Urazy głowy)
- alergii, wtedy towarzyszy mu objaw charakterystyczny – świąd
- zapalenia (uszkodzenie komórek i tkanek oraz zwiększona przepuszczalność ścian naczyń w wyniku działania czynnika infekcyjnego). Reakcji zapalnej towarzyszą zaczerwienienie, obrzęk, wzrost temperatury i ból.
- czyrak, głębokie zakażenie skóry i tkanki podskórnej rozwijające się jako powikłanie zapalenia mieszka włosowego, gruczołu potowego lub łojowego (okolicy wierzchołka lub przedsionka nosa i wargi górnej wymaga antybiotykoterapii domięśniowej lub dożylnej, ponieważ ze względu na połączenia anatomiczne naczyń może wywołać groźne dla życia powikłanie – zakrzepowe zapalenie zatoki jamistej)
- powikłania zapalenia błony śluzowej nosa i zatok przynosowych (zobacz: Ostre i przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych)
- stany zapalne tkanek oczodołu, powiek i układu łzowego,
- zapalenia ślinianek przyusznych, róża (erysipelas): paciorkowcowe zapalenie skóry i tkanki łącznej z zajęciem układu chłonnego
- ropowica dna jamy ustnej (nazywana anginą Ludwiga) – zapalenie tkanek miękkich okolicy podjęzykowej i podżuchwowej najczęściej w następstwie zmian okołozębowych.
Choroby łojotokowe: postępowanie i pielęgnacja skóry
Łojotoku i będących jego konsekwencją chorób łojotokowych nie można całkowicie wyeliminować, ale można poprzez zastosowanie odpowiedniego leczenia zmniejszyć ich nasilenie.
Aby leczenie było skuteczniejsze powinniśmy odpowiednio zareagować już wtedy, gdy wystąpią pierwsze objawy choroby. Zaleca się wtedy:
- modyfikację diety – na taką z dużą ilością witamin, białka, soli mineralnych, z ograniczoną ilością tłuszczów, cukrów, ostrych przypraw i używek,
- zmianę stylu życia – unikanie sytuacji stresowych. (21)
Jeśli powyższe starania nie przyniosą efektu powinniśmy skonsultować się z lekarzem dermatologiem. Odpowiedni sposób żywienia jest także elementem leczenia chorób łojotokowych, więc najpewniej lekarz zaleci, aby kontynuować zmienioną dietę. Może także wprowadzić do terapii witaminy, leki doustne, a także preparaty przeciwgrzybicze. (22) Preparaty te to różnego rodzaju kremy i szampony lecznicze dedykowane specjalnie pielęgnacji łojotokowej przy trądziku, lub leczeniu łupieżu na różnych stopniach jego zaawansowania.