U nas zapłacisz kartą
Czerwona plama na przedramieniu - Przyczyny, Diagnoza i Możliwe Leczenie
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Rumień: przyczyny
Zmiany rumieniowe na skórze mogą występować w przebiegu wielu chorób o różnych podłożach. Źródłem ich powstawania jest rozszerzenie i napływ krwi do cienkich naczyń (tzw. kapilar) położonych w powierzchownych warstwach skóry. Do typowych przyczyn takiego stanu należą infekcje, urazy i rany skóry, a także stany zapalne. Rumień jest wówczas objawem przekrwienia powstającego w celu zwiększenia przepływu krwi. Wraz z krwią do miejsca docelowego docierają komórki układu odpornościowego, cząsteczki przekazujące informacje o stanie zapalnym, a także czynniki ułatwiające gojenie i naprawę tkanek. Do uszkodzenia skóry objawiającego się rumieniem dochodzi również w przebiegu oparzeń słonecznych lub oddziaływania innych rodzajów promieniowania (na przykład podczas radioterapii). Innym czynnikiem, powodującym rozszerzenie naczyń (w tym również w skórze), jest histamina. Jest to substancja uwalniana w organizmie m.in. w przebiegu reakcji alergicznych. Zmiany rumieniowe na skórze mogą więc towarzyszyć różnego rodzaju alergiom. Do innych schorzeń współistniejących z rumieniem należą niektóre choroby tkanki łącznej. Ciekawym przykładem jest toczeń rumieniowaty układowy, w przebiegu którego na twarzy może występować charakterystyczny rumień w kształcie motyla. Oprócz wyżej wymienionych przyczyn powstawania rumienia, w dermatologii wyodrębniona została grupa tzw. dermatoz rumieniowych. Są to choroby skóry, których głównym objawem jest rumień, cechujący się szczególnymi właściwościami. Oprócz charakterystycznego wyglądu zmian skórnych, możliwe jest również występowanie dodatkowych objawów. Najważniejsze rodzaje rumienia przedstawiono poniżej.
- rumień polekowy (rumień trwały)
Rumień polekowy i rumień trwały to różne nazwy tej samej jednostki chorobowej. Jak sama nazwa wskazuje, zmiany skórne - okrągłe lub owalne, brązowe plamy - są spowodowane zażywaniem określonych leków. Pacjenci często sami zauważają przyczynę przebarwień, gdyż zwykle pojawiają się one w tym samym miejscu po zażyciu konkretnego leku. Podstawą diagnostyki jest dokładnie zebrany wywiad dotyczący przyjmowanych środków, a leczenie polega na odstawieniu leku powodującego zmiany. Rumień polekowy może pojawić się na skórze po zażyciu różnych farmaceutyków, statystycznie najczęściej wywołują go antybiotyki, sulfonamidy, środki hormonalne oraz przeciwalergiczne.
Leczenie plam na tułowiu
Pielęgnacja skóry
Plamy skórne nie zawsze wymagają intensywnego leczenia. Istnieją schorzenia, których nie da się całkiem wyleczyć. Są też takie, które nie wymagają dodatkowego leczenia wewnętrznego. Wówczas dostaniemy od dermatologa poradę jak pielęgnować skórę. Jeżeli lekarz stwierdzi, że odbarwienia są wynikiem bielactwa, to pozostaje nam stosowanie kremów ochronnych i unikanie promieni słonecznych. W przypadku uczuleń na niektóre kosmetyki najlepiej przejść na proste kremy i unikać kolorowych kosmetyków. Warto też zadbać o odpowiednie środki piorące. W sklepach dostaniemy bez problemu hipoalergiczne płyny do prania i płatki mydlane.
Kiedy plamy na skórze lub na tułowiu występują u niemowląt i małych dzieci zazwyczaj lekarz przepisuje leki na wysypkę. Może to być maść łagodząca podrażnienia. Trzeba też pilnować regularnej zmiany pieluszek, nawilżania ciała po kąpieli i używania zasypki.
Na skórze jasnej, wrażliwej na słońce pojawiają się czerwone plamy skórne. Podstawowa pielęgnacja takiego naskórka polega na stosowaniu kremów ochronnych z silnym filtrem. W razie wystąpienia poparzeń słonecznych warto schładzać skórę wodą. Można też stosować panthenol lub balsamy po opalaniu z alantoiną.
Leczenie schorzeń wewnętrznych
Jeżeli lekarz stwierdzi, że brązowe kropki czy ciemne plamy na ciele mają przyczyny inne niż skórne, to zapewne poda nam jakieś leki doustne. Przy zakażeniach są to antybiotyki lub leki sterydowe. Jeśli wybroczyny okażą się oznaką nowotworu skóry, to trzeba też zastosować bardziej inwazyjne metody leczenia np. krioterapię, usuwanie wybroczyn czy naświetlania.
Czerwone plamy na nogach albo sine przebarwienia na tułowiu mogą oznaczać jakiś rodzaj stanu zapalnego żył. Wówczas przyjmujemy środki przeciwzapalne i leki wzmacniające ścianki naczyń. Poza tym warto brać witaminę C, która uodparnia i poprawia wytwarzanie kolagenu przez organizm.