U nas zapłacisz kartą
Czy blizny po oparzeniu znikają?
Domowe sposoby na blizny po oparzeniu
Jak się pozbyć blizn? W medycynie ludowej stosuje się okłady z kilku roślin, które są pomocne w leczeniu ran i usuwaniu blizn:
- cebula - wyciąg z tej rośliny rozpuszcza fibryny (składnik nierozpuszczalnego białka tworzącego skrzepy), a co za tym idzie - spłaszcza i rozjaśnia bliznę. Cebula posiada również działanie przeciwbakteryjne,
- nasiona lnu, a konkretnie śluzy i oleje w nich zawarte, mają działanie przeciwzapalne, a także zmiękczają i ułatwiają gojenie ran oraz zapobiegają powstaniu widocznej blizny,
- nagietek lekarski - wyciągi z kwiatów tej rośliny (olejowe i alkoholowe) przyspieszają proces zabliźniania się wszelkiego rodzaju ran i blizn - od oparzeniowych po pooperacyjne,
- olej z nasion róży uelastycznia skórę i redukuje wypukłość blizn po oparzeniach.
Czym smarować oparzenia
Czy przebijać bąble po oparzeniu?
Niektórzy pytają, czy przebijać taki bąbel. Otóż lepiej tego nie robić. Jeżeli zdecydujemy się go przebić samodzielnie, to może powstać rana po oparzeniu i wda się zakażenie. Możemy natomiast poprosić lekarza o przebicie pęcherza po oparzeniu w sterylnych warunkach.
Również lekarz może podjąć decyzję czy należy przebić czy nie. W różnych przypadkach może być różnie. Jeżeli lekarz stwierdzi, że przebicie pęcherza i podanie odpowiednich leków będzie lepszym rozwiązaniem, to dokona tego na miejscu. Jest to łatwy zabieg, jeżeli ma się odpowiednie narzędzia.
Może się zdarzyć, że przebicie pęcherza oparzeniowego zdarzyło się samoistnie, albo zrobiłeś to zanim przeczytałeś poradę. W takim wypadku również należy się udać do lekarza, który będzie wiedział co dalej zrobić w tej sytuacji. Możliwe, że będzie konieczne podanie leków przeciwtężcowych. Sprawdź także ten artykuł z domowymi sposobami na oparzenia.
Prawidłowe leczenie oparzeń
Oparzenie w pierwszej kolejności należy schłodzić w letniej wodzie. Jeżeli zadziałamy odpowiednio szybko, to może nie pojawią się bąble po oparzeniu. Po oparzeniu wrzątkiem wylanym na ubranie najlepiej najpierw schłodzić miejsce letnią wodą, a dopiero potem zdjąć ubranie. W żadnym wypadku nie odrywać go na siłę od skóry. Temperatura wody ma znaczenie. Zbyt lodowata może tylko pogłębić uszkodzenia skóry i uczucie bólu. Najlepiej, żeby miała około 20 stopni.
W przypadku oparzeń II stopnia powinniśmy się udać do lekarza. Jednak przedtem należy je zabezpieczyć, najlepiej jałowym opatrunkiem, również po pojawieniu się pęcherza oparzeniowego. Czym smarować oparzenia dowiemy się od specjalisty. Innych leków używamy do rany po oparzeniu, innych przy bąblu lub pęcherzu oparzeniowym. Natomiast trzeba unikać przemywania oparzenia spirytusem, chyba że pojawi się otwarta rana i naprawdę nie mamy żadnego innego środka pod ręką.
Co decyduje o tym, jak wygląda blizna?
Na to, jak wygląda blizna, wpływ ma wiele czynników.
- Ważne są: rodzaj urazu (zranienie, oparzenie, cięcie chirurgiczne), miejsce na ciele, gdzie skóra została uszkodzona, i indywidualne cechy organizmu, czyli skłonności do tzw. bliznowacenia.
- Każda blizna jest na początku mniej lub bardziej różowa, z czasem blednie, by ostatecznie przybrać perłową barwę. Nigdy jednak nie uzyskuje naturalnego koloru skóry. Dzieje się tak, ponieważ w tkankach blizny nie ma pigmentu nadającego jej właściwy dla danej osoby koloryt.
- Blizny skórne są pozbawione tzw. przydatków skóry, czyli gruczołów łojowych i mieszków włosowych.
- Najmniej widoczne są zazwyczaj blizny po operacjach, czyli po przecięciu skóry skalpelem, wzdłuż prostych linii, często zgodnych z naturalnymi bruzdami lub fałdami skóry.
- Blizny rozległe zwane płaszczyznowymi są bardziej widoczne. Ich powierzchnia jest zwykle nierówna, skóra często przyjmuje różowy, czerwony, a nawet sinawy odcień. To zwykle blizny po zmiażdżeniach lub oparzeniach. Im wcześniej zaczniemy prawidłowo dbać o bliznę, tym mniej będzie ona widoczna.
Blizna po oparzeniu
Blizna jest tkanką łączną włóknistą, powstałą w miejscu uszkodzonej przez oparzenie skóry lub naskórka. Jej wytwarzanie w naturalny sposób związane jest z procesem gojenia się rany oparzeniowej.
Proces ten jest skomplikowany i długotrwały, przy czym czas regeneracji ściśle związany jest z charakterem i głębokością uszkodzeń, efektywnością leczenia, a także indywidualnymi predyspozycjami każdego pacjenta z osobna, w dużej mierze uwarunkowanymi genetycznie.
Warto wiedzieć, że gojenie rany pooparzeniowej trwa do 6 miesięcy, a pełen proces bliznowacenia zajmuje nawet 2 lata. Bezpośrednio po oparzeniu skóra jest silnie zarumieniona, w przypadku głębszych urazów rana jest otwarta, a w niedługim czasie w jej obszarze zaczynają się pojawiać ogniska martwicy.
Blizna, która powstaje w czasie gojenia, może mieć różny charakter:
- biała blizna po oparzeniu, nieprzerostowa, płaska, nie wystająca poza obszar urazu,
- czerwona blizna po oparzeniu, przerostowa, wypukła, gruba, ale mieszcząca się w obrębie rany,
- ciemna blizna keloidowa, zwana też bliznowcem, uznawana za patologiczną. Jest mocno zaczerwieniona, wyraźnie wychodzi poza obręb uszkodzonej skóry. Każdy najmniejszy uraz w tym miejscu grozi przerwaniem ciągłości skóry.
Blizny nieprzerostowe i przerostowe powstają szybko i utrzymują się latami, niekiedy do końca życia, aczkolwiek przy odpowiedniej pielęgnacji mogą do pewnego stopnia zanikać, stosunkowo dobrze poddają się też leczeniu chirurgicznemu.
Bliznowce natomiast wykształcają się po dłuższym czasie od urazu. Są bardzo intensywnie unaczynione, dlatego wykonywane względem nich próby interwencji chirurgicznej mogą doprowadzić do dalszych urazów.
