U nas zapłacisz kartą
Czy pryszcze są zaraźliwe? Rozważmy fakty i mity
Zapobieganie zakażeniom HPV
- profilaktyka niedoborów odporności,
- zdrowe odżywanie - dieta bogata w minerały oraz witaminy,
- przestrzeganie podstawowych zasad higieny,
- unikanie bezpośredniego kontaktu np. uścisk dłoni z osobami z widocznymi brodawkami wirusowymi,
- korzystanie wyłącznie z własnego obuwia, własnych pilników, nożyczek do paznokci itp.,
- unikanie mierzenia obuwia w sklepach obuwniczych na tzw. gołą stopę,
- noszenie klapek/obuwia ochronnego podczas korzystania z publicznego basenu lub natrysku.
Powiązane artykuły:
Dr n.med. Oliwia Jakubowicz
specjalista dermatologii i wenerologii
- Jabłońska S., Majewski S. Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2008.
- Łańcucki J. Farmakoterapia chorób skóry. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa, 1993.
- Rassner G. Dermatologia. Podręcznik i atlas. Urban & Partner, Wrocław, 1994.
- Burgdorf W.H.C., Plewig G, Wolff H.H., Landthaler M. Braun-Falco Dermatologia. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2011.
Paciorkowiec - czym jest i jakie choroby wywołuje?
Paciorkowce (łac. Streptococcus), inaczej również streptokoki, to rodzaj bakterii Gram-dodatnich. Swoją nazwę zawdzięczają temu, jak widziane są pod mikroskopem, układają się bowiem w łańcuchu, jedna za drugą, przypominając tym samym "paciorki". Istnieje wiele rodzajów paciorkowców, które mogą wywoływać różne schorzenia:
- paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) - to właśnie one są najczęstszą przyczyną anginy - ropnego zapalenia gardła. Mogą również wywoływać infekcje układu moczowo-płciowego, gorączkę reumatyczną, płonicę, ropne zakażenia skóry, czy kłębuszkowe zapalenie nerek,
- paciorkowce grupy B (Streptococcus agalactiae) - są groźne, gdyż mogą wywołać zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u noworodków lub skolonizować układ rozrodczy kobiety i przyczynić się do przedwczesnego porodu,
- paciorkowce z grupy D (Streptococcus faecalis) - wywołują infekcje układu moczowego przy długotrwałym cewnikowaniu lub infekcje jamy brzusznej przy dłuższej terapii antybiotykami,
- paciorkowce bez specyficznego antygenu - dwoinka zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae) kolonizuje śluzówkę nosa i gardła, wywołując choroby, takie jak: zapalenie płuc, zapelenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Paciorkowiec zieleniejący (Streptococcus viridans) jest odpowiedzialny za występowanie ropnia zęba i zapalenie wsierdzia.
Paciorkowce z grupy C i G nie są chorobotwórcze dla ludzi.
Paciorkowiec – skąd się bierze? Jak można zarazić się paciorkowcem?
Istnieje wiele gatunków paciorkowca, które są nieszkodliwe – znajdują się w organizmie człowieka, wchodzą w skład flory bakteryjnej nabłonka jamy ustnej, dróg oddechowych, jelit, skóry. Paciorkowce chorobotwórcze również mogą występować w nabłonku bez ujawniania się (tzw. bezobjawowe nosicielstwo). Nie są znane dokładne przyczyny ich uaktywnienia się, czyli rozpoczęcia produkcji szkodliwych dla tkanek toksyn (np. hemolizyny). Można jedynie wskazać niektóre czynniki zwiększające ryzyko zainfekowania bakteriami. Przenoszą się one przede wszystkim drogą kropelkową, więc na infekcje paciorkowcowe najbardziej narażeni są ci, którzy mieli kontakt z osobą chorą. Poza tym dostaniu się bakterii do organizmu sprzyja niehigieniczny tryb życia, zwłaszcza niemycie rąk i owoców przed jedzeniem. Co więcej, rozwojowi paciorkowca sprzyja jedzenie dużej ilości produktów mlecznych, szczególnie jeśli są nie najlepszej jakości (np. długo stały w lodówce po otwarciu opakowania). Zdarza się też, że do infekcji prowadzi przerwanie tkanki skórnej i styczność żywego nabłonka z zanieczyszczonymi powierzchniami. Paciorkowcem nie można się natomiast zarazić drogą płciową.
Bakteria paciorkowca odpowiada za 5–10% stanów zapalnych gardła i migdałków. Częściej niż u dorosłych występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. O zakażeniu paciorkowcem beta-hemolizującym grupy A, czyli paciorkowcem ropotwórczym, świadczy wystąpienie ostrych objawów infekcji gardła: silnego bólu, białego nalotu na migdałkach i języku, gorączkowania. Mogą też pojawić się objawy skórne w postaci bolesnych ropnych krost. Badanie na obecność paciorkowca polega na pobraniu wymazu z nabłonka zasiedlonego przez bakterie za pomocą narzędzia przypominającego patyczek kosmetyczny, a następnie – przeniesieniu próbki na pasek testowy. Próbkę do badania pozyskuje się najczęściej z jamy ustnej, ale paciorkowce mogą zająć także jamę nosową, drogi rodne, przewód pokarmowy, drogi moczowe, stawy i płuca. Test na paciorkowca przy podejrzeniu zakażenia tą bakterią trzeba wykonać jak najszybciej, bo rozprzestrzeniająca się infekcja może mieć poważne następstwa w postaci: ostrego zapalenia płuc i kłębuszków nerkowych, zapalenia opono mózgowo-rdzeniowych, zapalenia wsierdzia, ostrej gorączki reumatycznej, ropni okołomigdałkowych, sepsy, płonicy.