U nas zapłacisz kartą
Czy pryszcze są zaraźliwe? Rozważmy fakty i mity
Półpasiec - objawy
Najbardziej charakterystycznym objawem półpaśca jest bolesna wysypka. Pojawia się ona w wzdłuż nerwu, w którym ukrywał się uśpiony wirus. W ogromnej większości przypadków zmiany pojawiają się w okolicach lędźwiowych - na plecach lub brzuchu, po jednej stronie ciała (stąd nazwa półpasiec). Ale nie jest to reguła. Może się zdarzyć, że wirus zaatakuje nerw trójdzielny. Wtedy wysypka może pojawić się na oku, uchu lub twarzy. Bardzo rzadko półpasiec występuje na ręce lub nodze. Mimo że wysypka to najbardziej charakterystyczny objaw półpaśca nie pojawia się ona od razu. W pierwszej fazie rozwoju półpasiec przypomina grypę. Chorzy skarżą się na ból głowy oraz gardła. Bardzo często mają podwyższoną temperaturę ciała, czują się zmęczeni, mają złe samopoczucie oraz dokucza im światłowstręt. Dodatkowo mogą wystąpić mrowienia, drętwienia lub ból w obrębie zakażonego nerwu.
Półpasiec oczny, półpasiec uszny, rozsiany i zgorzelinowy
W zależności od miejsca, w którym ukrył się wirus, a w konsekwencji pojawiła wysypka, wyróżnia się półpaśca ocznego, usznego, rozsianego oraz zgorzelinowego. Szczególnie niebezpieczna dla zdrowia jest postać oczna i uszna. Półpasiec oczny – w tym przypadku owrzodzenia mogą pojawić się nie tylko na twarzy, ale także na rogowce. Pojawienie się zmiany w tym miejscu może doprowadzić nawet do utarty wzroku. Na szczęście takie sytuacje zdarzają się niezwykle rzadko.Ta odmiana półpaśca jest najgroźniejszą postacią. Lekarze apelują, by nie lekceważyć więc już pierwszych objawów i być pod stałą opieką specjalisty. Jakie symptomy daje ta odmiana półpaśca? Poza "klasycznymi'' pojawi się pęcherze w okolicy skroni, nosa, czoła i powieki. Poza tym półpasiec oczny powoduje przekrwienie spojówki, zapalenie tęczówki oka, nacieki oraz nadżerki na rogówce. Dla tej infekcji charakterystyczne jest owrzodzenie rogówki oka. Choroba ta najbardziej zagraża osobom powyżej 60. roku życia.
Przeczytaj więcej: Półpasiec oczny – jakie są objawy i powikłania? Jak wygląda leczenie? Półpasiec uszny – pojawia się, gdy wirus atakuje małżowinę uszną. Ta postać choroby jest niezwykle bolesna i może zaburzyć działanie układu nerwowego. Półpasiec rozsiany – w tym przypadku zmiany skórne nie skupiają się tylko w jednym miejscu, ale mogą pojawić się w różnych częściach ciała. Postać rozsiana najczęściej pojawia się u osób, które chorują na nowotwór lub zażywają leki, które osłabiają działanie układu immunologicznego (tzw. leki immunosupresyjne). Półpasiec zgorzelinowy – to najrzadziej diagnozowana postać półpaśca. Choroba ma bardzo ciężki przebieg. Pojawiające się zmiany skórne ulegają rozpadowi i pozostawiają owrzodzenia.
Kiedy kurzajka nie zaraża?
Wiesz już, kiedy kurzajka zaraża. Czy są sytuacje, w których zmiana skórna nie jest zaraźliwa? Niestety, kurzajka pozostaje zaraźliwa do momentu jej całkowitego wyleczenia, czyli aż całkiem nie zniknie z dłoni czy ze stopy. Do tego czasu osoba, u której występują brodawki, może zarażać nimi innych. Dlatego też tak ważne jest, by rozpocząć leczenie jak najszybciej. Wówczas ochronimy przed kurzajkami nie tylko siebie, ale też innych.
O tym, kiedy kurzajka zaraża, decyduje jednak nie tylko styczność z wirusem. Trzeba podkreślić, że nie każdy kontakt z patogenem od razu skończy się zachorowaniem. Dużą rolę odgrywa tutaj siła naszego układu odpornościowego. Im wyższa odporność organizmu, tym bardziej prawdopodobne, że zdoła się on ochronić przed wirusem i kurzajki u nas nie wystąpią. Same osoby, które chorują na tę dolegliwość, często zauważają, że kurzajki pojawiają się u nich właśnie w momentach spadku odporności np. podczas silnego stresu lub w okresie jesienno-zimowym. To pokazuje, jak ważne w przeciwdziałaniu brodawkom jest zadbanie o wzmocnienie odporności.
Paciorkowiec - czym jest i jakie choroby wywołuje?
Paciorkowce (łac. Streptococcus), inaczej również streptokoki, to rodzaj bakterii Gram-dodatnich. Swoją nazwę zawdzięczają temu, jak widziane są pod mikroskopem, układają się bowiem w łańcuchu, jedna za drugą, przypominając tym samym "paciorki". Istnieje wiele rodzajów paciorkowców, które mogą wywoływać różne schorzenia:
- paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) - to właśnie one są najczęstszą przyczyną anginy - ropnego zapalenia gardła. Mogą również wywoływać infekcje układu moczowo-płciowego, gorączkę reumatyczną, płonicę, ropne zakażenia skóry, czy kłębuszkowe zapalenie nerek,
- paciorkowce grupy B (Streptococcus agalactiae) - są groźne, gdyż mogą wywołać zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u noworodków lub skolonizować układ rozrodczy kobiety i przyczynić się do przedwczesnego porodu,
- paciorkowce z grupy D (Streptococcus faecalis) - wywołują infekcje układu moczowego przy długotrwałym cewnikowaniu lub infekcje jamy brzusznej przy dłuższej terapii antybiotykami,
- paciorkowce bez specyficznego antygenu - dwoinka zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae) kolonizuje śluzówkę nosa i gardła, wywołując choroby, takie jak: zapalenie płuc, zapelenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Paciorkowiec zieleniejący (Streptococcus viridans) jest odpowiedzialny za występowanie ropnia zęba i zapalenie wsierdzia.
Paciorkowce z grupy C i G nie są chorobotwórcze dla ludzi.
Paciorkowiec – skąd się bierze? Jak można zarazić się paciorkowcem?
Istnieje wiele gatunków paciorkowca, które są nieszkodliwe – znajdują się w organizmie człowieka, wchodzą w skład flory bakteryjnej nabłonka jamy ustnej, dróg oddechowych, jelit, skóry. Paciorkowce chorobotwórcze również mogą występować w nabłonku bez ujawniania się (tzw. bezobjawowe nosicielstwo). Nie są znane dokładne przyczyny ich uaktywnienia się, czyli rozpoczęcia produkcji szkodliwych dla tkanek toksyn (np. hemolizyny). Można jedynie wskazać niektóre czynniki zwiększające ryzyko zainfekowania bakteriami. Przenoszą się one przede wszystkim drogą kropelkową, więc na infekcje paciorkowcowe najbardziej narażeni są ci, którzy mieli kontakt z osobą chorą. Poza tym dostaniu się bakterii do organizmu sprzyja niehigieniczny tryb życia, zwłaszcza niemycie rąk i owoców przed jedzeniem. Co więcej, rozwojowi paciorkowca sprzyja jedzenie dużej ilości produktów mlecznych, szczególnie jeśli są nie najlepszej jakości (np. długo stały w lodówce po otwarciu opakowania). Zdarza się też, że do infekcji prowadzi przerwanie tkanki skórnej i styczność żywego nabłonka z zanieczyszczonymi powierzchniami. Paciorkowcem nie można się natomiast zarazić drogą płciową.
Bakteria paciorkowca odpowiada za 5–10% stanów zapalnych gardła i migdałków. Częściej niż u dorosłych występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. O zakażeniu paciorkowcem beta-hemolizującym grupy A, czyli paciorkowcem ropotwórczym, świadczy wystąpienie ostrych objawów infekcji gardła: silnego bólu, białego nalotu na migdałkach i języku, gorączkowania. Mogą też pojawić się objawy skórne w postaci bolesnych ropnych krost. Badanie na obecność paciorkowca polega na pobraniu wymazu z nabłonka zasiedlonego przez bakterie za pomocą narzędzia przypominającego patyczek kosmetyczny, a następnie – przeniesieniu próbki na pasek testowy. Próbkę do badania pozyskuje się najczęściej z jamy ustnej, ale paciorkowce mogą zająć także jamę nosową, drogi rodne, przewód pokarmowy, drogi moczowe, stawy i płuca. Test na paciorkowca przy podejrzeniu zakażenia tą bakterią trzeba wykonać jak najszybciej, bo rozprzestrzeniająca się infekcja może mieć poważne następstwa w postaci: ostrego zapalenia płuc i kłębuszków nerkowych, zapalenia opono mózgowo-rdzeniowych, zapalenia wsierdzia, ostrej gorączki reumatycznej, ropni okołomigdałkowych, sepsy, płonicy.
Czy brodawki są zaraźliwe?
Brodawki wirusowe to zmiany skórne wywołane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV). Grupa brodawek obejmuje: brodawki skórne czyli zwykłe, brodawki płaskie, brodawki okołopaznokciowe, brodawki stóp oraz brodawki płciowe, czyli kłykciny kończyste [1-2].
Wirus brodawczaka ludzkiego atakuje wyłącznie komórki nabłonkowe skóry lub błon śluzowych. Częstość występowania zakażeń HPV w skali światowej wynosi 10-15% w całej populacji, ze szczytem w drugiej dekadzie życia i stale rośnie. Do wysokiej liczby zakażeń przyczyniają się: duża liczba podtypów wirusa, prosty sposób zakażania oraz liczne potencjalne źródła infekcji. Wirus brodawczaka ludzkiego przenosi się z człowieka na człowieka oraz ze zwierzęcia na zwierzę, natomiast nie przenosi się od zwierząt do ludzi [1].
