U nas zapłacisz kartą
Czy rak złośliwy jest uleczalny? Nowe spojrzenie na walkę z chorobą
Leczenie raka kości
Rak kości jest niestety z reguły dość bolesny. Wszelkie działania medyczne mają za zadanie nie tylko walkę z chorobą, ale także przyniesienie choremu ulgi w bólu. Istnieje kilka sposobów leczenia raka kości:
● leczenie chirurgiczne- ten rodzaj walki z rakiem kości to podstawa leczenia nowotworów kości. Obecnie można już przeprowadzać tak operacje, aby unikać amputacji kończyn. Bardzo często są także usuwane tkanki i mięśnie, otaczające raka,
● chemioterapia- ta metoda wspomaga leczenie pooperacyjne. Tutaj komórki rakowe są niszczone przez odpowiednią chemię,
● radioterapia- radioterapia głównie wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie, które jest dostarczane do komórek rakowych, aby spowodować ich obumarcie,
● przeszczep komórek macierzystych- komórki macierzyste pacjenta są w określony sposób zbierane z jego krwioobiegu i po chemioterapii z powrotem „wtłaczane” do organizmu. Po 4 tygodniach wytwarzają nowe komórki krwi ze szpiku kostnego.
Wybór metody leczenia raka kości jest przede wszystkim uzależniony od rodzaju raka, stadium jego rozwoju i stopnia agresywności, a także od skali rozprzestrzeniania się na inne narządy.
Metody leczenia raka żołądka
Leczenie raka żołądka oraz indywidualny dla danego pacjenta plan terapii zależą od stopnia zaawansowania zmian nowotworowych, lokalizacji guza oraz stanu ogólnego zdrowia chorego.
Podstawowa metoda leczenia raka żołądka to operacja. Jest ona możliwa jednak jedynie we wczesnym stadium choroby, dlatego tak ważna jest odpowiednia diagnostyka.
We wczesnym stadium raka żołądka u pacjentów, u których zmiany rakowe ograniczone są do błony śluzowej żołądka, możliwe jest usunięcie guza podczas badania endoskopowego [1]. W pozostałych przypadkach nowotworu złośliwego żołądka usuwa się operacyjnie cały żołądek lub jego większą część oraz okoliczne węzły chłonne.
Stosowane jest również leczenie systemowe, czyli chemioterapia lub radioterapia, zarówno przed operacją (w celu zmniejszenia masy guza), jak i po niej.
W zaawansowanym stadium raka żołądka stosuje się niekiedy, oprócz chemioterapii, chirurgiczne leczenie paliatywne, czyli zespolenie zdrowej części żołądka z jelitem cienkim lub zespolenie przełykowo-żołądkowe.
Postępy terapii wymagają regularnych wizyt kontrolnych u lekarza. Powinny one odbywać się również po zakończeniu leczenia. Podczas leczenia i po jego zakończeniu konieczne jest utrzymywanie odpowiedniej, zaleconej przez lekarza diety.
Rak prostaty - rokowanie
Przeżycie chorych zależy od zaawansowania choroby i zastosowanej formy leczenia. Po leczeniu radykalnym, czyli usunięciu prostaty, 5 lat przeżywa 70–85% chorych, a odsetek przeżyć 10-letnich wynosi 50–75%. U chorych niekwalifikujących się do leczenia radykalnego progresję choroby stwierdza się w różnym okresie od włączenia terapii hormonalnej, ale zwykle po 18–36 mies. Chorzy z rakiem prostaty zaawansowanym miejscowo leczeni zachowawczo (bez operacji) przeżywają średnio 4,5 roku, a chorzy z rozsiewem, czyli przerzutami poza prostatą – 3–5 lat lub dłużej.
Zobacz także
Badania diagnostyczne w urologii Badania fizykalne, inwazyjne i laboratoryjne. Jak przebiegają i w jakim celu są wykonywane?
Wybrane treści dla Ciebie
Ostre zapalenie gruczołu krokowego (prostaty) Ostre zapalenie gruczołu krokowego jest spowodowane zakażeniem tkanek gruczołu przez bakterie. Najczęściej są to bakterie stanowiące normalną florę bakteryjną jelita grubego (potocznie nazywane „bakteriami kałowymi”).
Biopsja prostaty Biopsja prostaty jest procedurą diagnostyczną, podczas której lekarz pobiera fragmenty tkanki gruczołu krokowego do badań pod mikroskopem. Zwykle biopsję prostaty wykonuje się przy podejrzeniu raka prostaty. Biopsja jest procedurą inwazyjną, dlatego jej wykonanie należy omówić z lekarzem, ponieważ konieczne może być przygotowanie – odstawienie niektórych leków
Prostata (gruczoł krokowy, stercz) Gruczoł krokowy to inaczej prostata, gruczoł sterczowy lub stercz. Prostata znajduje się u mężczyzn w miednicy mniejszej, w okolicy krocza, pod pęcherzem moczowym. Przez stercz przechodzi cewka moczowa, dlatego też gruczoł krokowy wpływa na funkcjonowanie układu moczowo-płciowego. Najczęściej występującym zaburzeniem dotyczącym gruczołu krokowego jest jego łagodny przerost.
Czy można zagłodzić nowotwór?
Obecnie zagłodzenie nowotworu nie jest uznaną metodą leczniczą i nie ma podstaw do stosowania głodówek jako metody walki z nowotworem.
W teorii, zagłodzenie nowotworu jako metoda terapii polega na zastosowaniu strategii żywieniowych lub farmakologicznych w celu ograniczenia dostępu nowotworu do substancji odżywczych, które są niezbędne do jego wzrostu i rozmnażania. Jedną z koncepcji jest ograniczenie dostępu do glukozy, ponieważ nowotwory często charakteryzują się wysokim zapotrzebowaniem na ten właśnie cukier. Inne podejścia koncentrują się na ograniczeniu dostępu do innych substancji odżywczych, takich jak aminokwasy, które są niezbędne do syntezy białek i wzrostu nowotworu. Istnieją również badania nad terapiami, które starają się zakłócić proces angiogenezy, czyli tworzenia nowych naczyń krwionośnych, które dostarczają substancje odżywcze do nowotworu. Żadna z tych metod nie jest korzystna dla organizmu, a wręcz przeciwnie może prowadzić do rozwoju lub pogłębienia się niedożywienia, gdyż głodząc nowotwór, głodzimy cały organizm, co może zaburzać proces leczenia i wpłynąć na efekty prowadzonej terapii.
Zgodnie z obecną wiedzą należy również stanowczo podkreślić, że nie ma wiarygodnych danych klinicznych wskazujących na ryzyko przyspieszenia wzrostu nowotworu i rozwoju choroby wskutek stosowania wsparcia żywieniowego. Wiadomo natomiast, że głodówka nie hamuje rozwoju nowotworu, ale istotnie pogarsza stan chorego — w rezultacie śmierć z powodu niedożywienia może nastąpić szybciej aniżeli z powodu samej choroby.
Wsparcie żywieniowe u chorego na nowotwór złośliwy powinno być kompletne i uwzględniać wszystkie niezbędne składniki (białko, węglowodany, tłuszcze, witaminy, składniki mineralne i wodę) w odpowiedniej ilości i proporcji. Jeśli pacjent nie jest w stanie pokryć swojego zapotrzebowania tradycyjną dietą lekarz zalecić może uzupełnienie diety doustnymi preparatami odżywczymi należącymi do kategorii żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Podstawowe wskazania do ich stosowania przy sprawnym odruchu połykania to obecność niedożywienia i ryzyko jego rozwoju. Doustne preparaty odżywcze produkowane są z wysokiej jakości surowców, dodatkowo nie zawierają cholesterolu i glutenu. U pacjenta z chorobą nowotworową mogą być używane wszystkie typy doustnych preparatów odżywczych (tak zwane ONS – oral nutritional supplements) w zależności od indywidualnej sytuacji klinicznej. Dostępne na rynku doustne preparaty odżywcze różnią się składem, przeznaczeniem i postacią, należy je stosować pod nadzorem lekarza, można również zapytać dietetyka czy pielęgniarkę o te preparaty. Przykładem płynnego preparatu wysokobiałkowego i wysokoenergetycznego jest Nutridrink Protein, który zawiera największą ilość białka w najmniejszej na rynku objętości (125 ml). Preparatem przeznaczonym dla pacjentów onkologicznych z niedożywieniem lub ryzykiem niedożywienia jest również Nutridrink Protein Omega 3, który poza dużą ilością białka i energii, zawiera również m.in. kwasy tłuszczowe omega-3 i witaminę D. Należy przestrzegać pacjentów o ryzyku związanym ze stosowaniem niezbilansowanych diet alternatywnych (np. diety głodówkowe, eliminacyjne), suplementów alternatywnych (np. amigdaliny, dużych dawek witaminy C), co może się przełożyć na pogorszenie stanu odżywienia, rozwój licznych powikłań, a w konsekwencji odroczenie lub przerwanie terapii.
Rak prostaty - objawy, przerzuty, leczenie, rokowanie
Rak prostaty (inaczej gruczołu krokowego) to nowotwór złośliwy rozwijający się w gruczole krokowym, który stanowi 20% wszystkich nowotworów złośliwych u mężczyzn w Polsce. Zwykle występuje u mężczyzn w starszym wieku i długo nie daje objawów. W leczeniu stosuje się operację, radioterapię i hormonoterapię.
Gruczoł krokowy (inaczej stercz lub prostata) znajduje się w miednicy u mężczyzn (nie występuje u kobiet), nieco poniżej pęcherza moczowego, do przodu od odbytnicy, i otacza cewkę moczową (zob. ryc. 1.).
Ryc. 1. Budowa układu moczowego u mężczyzn
